วันธรรมดาในมหาลัยที่ตอนนั้นไม่ได้คิดอะไร แต่พอย้อนกลับไปมันดันโคตรมีความหมายเฉยเลยครับ

ผมนั่งไถรูปเก่าในเครื่องอยู่ดีๆ แล้วไปเจอรูปช่วงปีหนึ่งที่เคยถ่ายกับเพื่อนแบบงงๆ เป็นรูปที่ไม่ได้ตั้งใจอะไรเลย
แค่ถ่ายกันเล่นๆ หลังเลิกคลาส ตอนนั้นยังจำวันที่ถ่ายไม่ได้ด้วยซ้ำ แต่พอเห็นแล้วมันดันมีความรู้สึกบางอย่างย้อนกลับมาเฉยเลยครับ

มันเป็นช่วงที่เรายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองจะไปทางไหน แค่เรียนให้ผ่าน ไปนั่งเรียนบ้างโดดบ้าง กินข้าวโรงอาหารเดิมๆ
หัวเราะกับเรื่องเดิมๆ ที่ตอนนี้นึกกลับไปก็ยังไม่เข้าใจว่ามันตลกตรงไหน แต่ตอนนั้นคือขำกันแทบตาย

มีทั้งวันที่รีบวิ่งไปส่งงานก่อนหมดเวลา วันที่นั่งลอกงานเพื่อนแบบเนียนๆ แล้วก็วันที่โดนอาจารย์เรียกแบบงงๆ
ทุกอย่างมันดูมั่วๆ ไปหมด แต่ก็ somehow ผ่านมาได้แบบไม่รู้ตัว

พอมานั่งคิดตอนนี้ มันไม่ใช่ว่าช่วงนั้นชีวิตมันดีเลิศอะไรนะครับ แต่ความไม่เป็นระเบียบ ความไม่พร้อม
แล้วก็ความไม่คิดเยอะของเราตอนนั้น มันดันกลายเป็นเสน่ห์ของช่วงเวลานั้นไปเฉยเลย

ตอนนี้แต่ละคนก็แยกย้ายกันไปทำทางของตัวเอง ไม่ได้เจอกันบ่อยเหมือนเดิมแล้ว แต่แค่รูปใบเดียว
มันดึงทุกอย่างกลับมาได้หมดเลย ทั้งบรรยากาศ เสียงหัวเราะ แล้วก็ความรู้สึกที่ตอนนั้นเรามีร่วมกัน

มันเลยทำให้ผมรู้สึกว่า บางช่วงเวลาที่เราคิดว่า “ก็แค่วันธรรมดา” จริงๆ
แล้วมันอาจจะเป็นช่วงที่โคตรพิเศษ โดยที่เราไม่รู้ตัวเลยก็ได้ครับ