เราอายุ 26 ค่ะ อยู่ในช่วงที่ชีวิตการงานกำลังไปได้เรื่อยๆ ไม่ได้แย่ แต่ก็ไม่ใช่ว่าดีจนอยากอยู่ต่อแบบไม่คิดอะไร
สิ่งที่ทำให้เริ่มลังเล ไม่ใช่ตัวงานเลย
แต่เป็น “คน” และ “ระบบ” มากกว่า
เราทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่นะคะ แต่พอทำได้ กลับกลายเป็นว่าต้องรับเพิ่มเรื่อยๆ บางอย่างไม่ใช่หน้าที่ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ บางเรื่องไม่แฟร์ แต่พูดไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น
มันเลยเริ่มไม่ใช่แค่ความเหนื่อย
แต่มันคือความรู้สึกว่า อยู่ไปก็ไม่ได้ถูกเห็นคุณค่าเท่าที่ควร
ที่ยากคือ เสียงรอบตัว (รวมถึงในหัวตัวเอง)
ชอบบอกว่า
1.คนทำงานต้องอดทน
2,ที่ไหนก็เหมือนกันหมด
3.อย่าออกเพราะเรื่องแค่นี้ เดี๋ยวดูไม่สู้
แต่ในขณะเดียวกัน อีกความคิดนึงก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ ว่า
หรือจริงๆ แล้ว การเลือกออกจากที่ที่ไม่เหมาะกับเรา
มันไม่ใช่การหนี…แต่มันคือการไม่ยอมลดคุณค่าตัวเอง
คนที่ลาออกเพราะสภาพแวดล้อม แปลว่าไม่สู้ หรือแค่รู้คุณค่าตัวเอง
สิ่งที่ทำให้เริ่มลังเล ไม่ใช่ตัวงานเลย
แต่เป็น “คน” และ “ระบบ” มากกว่า
เราทำหน้าที่ของตัวเองเต็มที่นะคะ แต่พอทำได้ กลับกลายเป็นว่าต้องรับเพิ่มเรื่อยๆ บางอย่างไม่ใช่หน้าที่ แต่ก็เลี่ยงไม่ได้ บางเรื่องไม่แฟร์ แต่พูดไปก็ไม่เกิดอะไรขึ้น
มันเลยเริ่มไม่ใช่แค่ความเหนื่อย
แต่มันคือความรู้สึกว่า อยู่ไปก็ไม่ได้ถูกเห็นคุณค่าเท่าที่ควร
ที่ยากคือ เสียงรอบตัว (รวมถึงในหัวตัวเอง)
ชอบบอกว่า
1.คนทำงานต้องอดทน
2,ที่ไหนก็เหมือนกันหมด
3.อย่าออกเพราะเรื่องแค่นี้ เดี๋ยวดูไม่สู้
แต่ในขณะเดียวกัน อีกความคิดนึงก็ชัดขึ้นเรื่อยๆ ว่า
หรือจริงๆ แล้ว การเลือกออกจากที่ที่ไม่เหมาะกับเรา
มันไม่ใช่การหนี…แต่มันคือการไม่ยอมลดคุณค่าตัวเอง