ความไม่มีตัวตน (อนัตตา) คือการละความเห็นผิดว่ามีตัวตน (สักกายทิฏฐิ) เป็นด่านแรกและหลักสำคัญที่สุดของพระโสดาบัน

 โดยพระโสดาบันจะดับความยึดถือว่าร่างกาย ความรู้สึก หรือจิตใจเป็น "เรา" หรือ "ของๆ เรา" อย่างเด็ดขาด

ส่งผลให้ท่านหลุดพ้นจากการเวียนว่ายในอบายภูมิและจะบรรลุนิพพานในที่สุด 

รายละเอียดความไม่มีตัวตนในระดับพระโสดาบัน:

ละสักกายทิฏฐิ: การบรรลุโสดาบันคือการตัดกิเลสประเภทสังโยชน์ 3 ข้อแรก คือ สักกายทิฏฐิ (ความเห็นว่าร่างกาย/จิตใจเป็นตน),

วิจิกิจฉา (ความสงสัยในพระรัตนตรัย), และสีลพตปรามาส (ความยึดมั่นในศีลพรต/พิธีกรรม)

เห็นสภาวะธรรม: พระโสดาบันจะเข้าใจด้วยปัญญาว่าสรรพสิ่งเป็นเพียง สภาวธรรม ที่เกิด-ดับตามเหตุปัจจัย ไม่ใช่สัตว์ บุคคล ตัวตนเราเขา

เป็นด่านแรก: ความไม่มีตัวตนคือความเข้าใจผิดว่ามีตัวเราถาวร เป็นความเห็นผิดขั้นพื้นฐานที่โสดาบันต้องละเป็นอันดับแรกก่อนจะบรรลุขั้นสูงต่อไป

การดำรงชีวิต: แม้พระโสดาบันจะยังใช้ชีวิตปกติ มีความชอบหรือความรู้สึก แต่จะไม่เกิดความเห็นผิดว่านั่นคือ "เรา" ยึดถืออย่างที่เคยทำในอดีต 

สรุปคือ การเข้าใจถึง "ความไม่มีตัวตน" ว่าไม่ใช่เรา คือเครื่องหมายสำคัญของการบรรลุเป็นพระอริยบุคคลขั้นต้นนั่นเอง