เราเป็นคนที่มีเพื่อนเฉพาะในออนไลน์ในตอนนี้ เนื่องจากว่าการมีเพื่อนในชีงิตจริงที่ต้องเจอกันทุกวันสำหรับเราค่อนข้างน่ารำคาญ หลายๆครั้งเวลามีเพื่อนในชีวิตจริงเราก็มักจะแยกตัวออกไปบ่อยครั้งเพราะเราไม่สามารถอยู่กับคนได้นานเพราะ energy เราจะหมดบวกกับเราต้องการดวบาในการคิดอะไรต่างๆด้วย ตั้งแต่เรียนจบ ปวช เราก็ไมไ่ด้มีเพื่อนในชีวิตจริงที่เรียกได้ว่าเป็นความสัมพันธ์ที่ยาวนานเลยเป็นแค่เพื่อนแบบฉาบฉวย

ความสุขของเราในการอยู่คนเดียวคือการตัดเรื่องคิดไป 1 เรื่อง นั้นคือเพื่อน เราแทบไม่ต้องหลุดโฟกัสไปกับการตระหนักในตัวเอง(Self-awareness) และการเป็นตนเอง(authenticity) อีกดย่างก็คือการไม่ต้องเสียเวลาไปกับการนั่งฟังคนนินทากันหรือไม่ก็……การนัดกันไปร้านเหล้าแล้วดื่มจนเมาออกมาสภาพเหมือน กอรั่มใน lord of the ring(เป็นคนไม่กิน alchohol)

แต่การอยู่คนเดียวก็ทำให้เราเหงาบางนิดหน่อยแต่นั้นไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะเราก็เติมเต็มตัวเองด้วยการอ่านหนังสือ เล่นเกม ดูอนิเมะ ทำอาหาร และไปยิมเพื่อออกกำลังกายจนรู้สึกเหมือนขาและแขนนั้นขาด(เว่อร์มาก)

ปัญหาของความเหงาอาจจะไม่ได้แก้ด้วยการหาเพื่อนเยอะๆแต่คือการเป็นเพื่อนกับตัวเอง ลองจินตนาการว่า คุณนอนป่วยบนเตียงกำลังจะตายไม่ว่ามีคนอยู่รอบเตียงมากมายเพียงใด คนเราก็ตายเพียงคนเดียว(พูดถึงแล้วก่อนหน้านี้เขียนกระทู้เกี่ยวกับความตายเอาไว้แต่ pantip ลบมันทิ้งเฉย T-T)

****คำเตือน การเขียนนี้เป็นเพียงคสามเห็นส่วนตัวที่เกิดจากเหตุการณ์ของคนเขียน ไม่สามารถสรุปได้ว่าถูก 100%}