ถามคุณผู้หญิง ถ้าคุณรู้สึกกลัวใครสักคน คุณจะยอมเดินคุยกับเขาเป็นระยะทางที่ไกลเกือบกิโลเมตรไหม ช่วยวิเคราะห์หน่อยครับ

ตามหัวข้อเลยครับ ที่คิดแบบนั้นคือ ผมถือวิสาสะเขาไปคุยโดยมีเรื่องราวการแซวหรือการมองเกิดขึ้นก่อนวันที่จะลองเข้าไปถาม ผมบอกเธอว่าขอโทษที่เข้ามาแบบนี้นะครับ คือผมมีความสงสัยอยากจะถามคุณ ผมถามต่อว่ากลัวไหมที่ผมเข้าหาแบบนี้ เขาตอบว่าตอนแรกก็กลัวนะคะ ตอนนี้ก็นิดนึงค่ะ ระหว่างคุยผมสังเกตเห็นว่าเธอมียิ้มแบบอมยิ้มเล็กๆ เธอไม่มีท่าทีแบบจะขอตัวออกไปจากการสนทนาเลย แล้วไม่ใช่แค่เดินคุยแต่มีการถามคำถามกลับว่า วันก่อนคุณเห็นเราตรงไหน และคุณตกใจไหมที่เพื่อนเราแซวคุณเสียงดังขนาดนั้น ช่วยดูว่ากรณีของผมคืออะไร ขอความเห็นในมุมมองที่สร้างสรรค์นะครับ