พอดีอยู่ในช่วง vacation กับแฟนค่ะ อยู่กันคนละประเทศ แฟนจะกลับมาหาทุกๆ2-3เดือน ส่วนใหญ่อยู่คอนโดกัน และมีออกเที่ยวตจว.บ้าง
ช่วงนี้ชีวิตเราไม่ค่อยดีด้วยค่ะ มีปัญหาเยอะ การได้อยู่กับแฟนเลยเป็น1ในความสุขของเรา
พวกเราเคยเฟลกับทริปก่อนๆเพราะมันมักมีเรื่องติดขัดเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเรื่องคน เรื่องvisa คนในบ้านป่วย พิษเศรษฐกิจ ล่าสุดก็สงคราม เราจึงหวังว่าทริปนี้จะออกมาดี
กระทั่งวันนึงแฟนบอกมีเซอไพรส์ เพื่อนของแฟนอยากมาเที่ยวด้วย และจะอยู่กับเราตลอดทริป รวมถึงทริปทะเล5วันของเรากับแฟนด้วย เราไม่พอใจนิดนึงแต่เก็บอาการ มีบ่นบ้างแต่สุดท้ายก็ยอม เพราะเพื่อนคนนี้คือเพื่อนรักของเขา
เราได้ทำใจและเปิดใจรับเพื่อนร่วมทริปเข้ามา หลังจากเขามาถึง ได้พูดคุยทานข้าวด้วยกัน
อยู่ได้วันเดียว กลายเป็นว่าเพื่อนคนนั้นยกเลิกโรงแรมที่จองไว้ประมาณ 1อาทิตย์ และขอกลับกทม. ด้วยเหตุผลว่าจังหวัดที่เราอยู่ไม่มีอะไรให้เที่ยว
แฟนเราเฟล เราก็เฟลไปด้วย มันหลายอารมณ์ ฟีลแบบว่าทริปเรามันไม่สนุกเหรอ เราก็doubtตัวเองว่าเราพูดหรือทำอะไรผิดรึเปล่า แต่ก็ยังพอเข้าใจได้ นี่ครั้งแรก
แฟนดูเป็นห่วงเพื่อน เราจึงให้แฟนบินไปกทม.กับเพื่อน และให้พาเพื่อนเที่ยว3วัน ก่อนจะไปเที่ยวด้วยกัน3คนอีกทีที่หัวหิน
และก่อนหน้านั้นเราก็ให้เที่ยวด้วยกันที่กทม.มาแล้ว 2วันในตอนที่บินมาถึงไทยวันแรก เรายอมเพราะแฟนบอกว่าเพื่อนคนนี้เคยพาเขาเที่ยว และดูแลดีทุกอย่าง ไม่เคยปล่อยให้อยู่คนเดียวในตปท.เลย เลยอยากดูแลเค้าแบบเดียวกัน
ที่จริง เราบอกแฟนให้อยู่กับเพื่อนที่กทม.ยาวๆ และพาเขาไปหัวหินเลย เพราะห่วง ไม่อยากให้เขาเดินทางคนเดียวเพราะเป็นต่างชาติ เราบอกแล้วว่าเราคนไทย เราเดินทางคนเดียวได้ ไม่กลัว แต่แฟนก็ห่วงเราและจะบินกลับมาและไปหัวหินพร้อมเรา
**ปล.เราบินไม่ได้เพราะแพนิค เราสะดวกรถบัส
และเราไปกทม.พร้อมเขาวันนั้นเลยไม่ได้เพราะเราติดธุระกับน้องสาว บวกกับเราไม่อยากวิ่งตามคนอื่นไปนั่นไปนี่แค่เพราะเค้าไม่ชอบที่ๆเราอยู่ แต่เราเข้าใจทั้งเค้าและแฟนเรา ถึงปล่อยให้ไปเที่ยวกัน2คน อีกอย่างเราเป้นผญ ไปด้วยมันก็อาจไม่สนุก อยากให้มีโมเม้นแบบผชๆกันด้วยแหละ
ตัดมาที่แฟนเราและเพื่อนไปถึงกทม.ก็ชวนกันออกไปทานข้าว กลับมาดึกๆ แฟนโทรหาเราบอกว่า เพื่อนยกเลิกโรงแรมที่หัวหินที่จองไว้ถึง 5วัน และจะกลับบ้านเลย หลังจากเที่ยวกทม.เสร็จ
เรา งง และเฟลอีกรอบ เราเป็นคนคิดมากด้วยว่าเป็นเพราะเรารึเปล่า แล้วเอาจริงนะ มีคนหนีกลางคันแค่เพราะไม่สนุกแล้ว อยากกลับบ้าน ทั้งที่เราอุตส่าเปิดใจรับ แฟนเราก็ยอมบินกลับไปกลับมา กทม-อีสาน เพราะไม่อยากทิ้งเพื่อน และมันจะไม่วุ่นวายแบบนี้เลยถ้าเค้ายึดตามแพลนเดิม และไม่เปลี่ยนไปมา
ก็นะ มันทำลายบรรยากาศและเวลาดีๆที่เราแพลนไว้และรอมาเป็นเดือนๆ ที่จะได้มีความสุขกับแฟน
จนคิดว่าเห้ย..ทริปเรามันแย่ขนาดนั้นเลยดิ เรียกง่ายๆว่างานกร่อยนั่นแหละ
แล้วเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมารับรู้หรือรู้สึกเฟลกับเรื่องนี้ กับคนที่เราไม่ได้เชิญ แถมยังเปิดใจรับ เราว่าเรายอมทุกอย่างนะ เราอยากให้แฟนได้ใช้เวลากับเพื่อน ไม่ใช่อยู่แค่กับเรา เราตื่นเต้นด้วยซ้ำที่จะได้เที่ยวด้วยกัน แม้ตอนแรกเราจะรู้สึกแปลกๆอ่ะนะ
แฟนเราบอกว่าเพื่อนคนนี้หากไม่ชอบอะไร จะไม่ทน จะพูดหรือถอนตัวเลย ซึ่งก็อาจเป็นเรื่องดี แต่ถ้ารู้ตัวว่าความอดทนต่ำขนาดนั้น ก็ต้องระวังการเข้าไปจอยกับคนอื่นหน่อยไหมอะ ถ้าไม่มาแต่แรก ก็ไม่ต้องมานอยกันแบบนี้
เพื่อนๆคิดเห็นยังไงบ้าง?
ควรรู้สึกยังไงกับเรื่องนี้? เขาขอมาเองและแคนเซิลรัวๆ
ช่วงนี้ชีวิตเราไม่ค่อยดีด้วยค่ะ มีปัญหาเยอะ การได้อยู่กับแฟนเลยเป็น1ในความสุขของเรา
พวกเราเคยเฟลกับทริปก่อนๆเพราะมันมักมีเรื่องติดขัดเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ว่าจะเรื่องคน เรื่องvisa คนในบ้านป่วย พิษเศรษฐกิจ ล่าสุดก็สงคราม เราจึงหวังว่าทริปนี้จะออกมาดี
กระทั่งวันนึงแฟนบอกมีเซอไพรส์ เพื่อนของแฟนอยากมาเที่ยวด้วย และจะอยู่กับเราตลอดทริป รวมถึงทริปทะเล5วันของเรากับแฟนด้วย เราไม่พอใจนิดนึงแต่เก็บอาการ มีบ่นบ้างแต่สุดท้ายก็ยอม เพราะเพื่อนคนนี้คือเพื่อนรักของเขา
เราได้ทำใจและเปิดใจรับเพื่อนร่วมทริปเข้ามา หลังจากเขามาถึง ได้พูดคุยทานข้าวด้วยกัน
อยู่ได้วันเดียว กลายเป็นว่าเพื่อนคนนั้นยกเลิกโรงแรมที่จองไว้ประมาณ 1อาทิตย์ และขอกลับกทม. ด้วยเหตุผลว่าจังหวัดที่เราอยู่ไม่มีอะไรให้เที่ยว
แฟนเราเฟล เราก็เฟลไปด้วย มันหลายอารมณ์ ฟีลแบบว่าทริปเรามันไม่สนุกเหรอ เราก็doubtตัวเองว่าเราพูดหรือทำอะไรผิดรึเปล่า แต่ก็ยังพอเข้าใจได้ นี่ครั้งแรก
แฟนดูเป็นห่วงเพื่อน เราจึงให้แฟนบินไปกทม.กับเพื่อน และให้พาเพื่อนเที่ยว3วัน ก่อนจะไปเที่ยวด้วยกัน3คนอีกทีที่หัวหิน
และก่อนหน้านั้นเราก็ให้เที่ยวด้วยกันที่กทม.มาแล้ว 2วันในตอนที่บินมาถึงไทยวันแรก เรายอมเพราะแฟนบอกว่าเพื่อนคนนี้เคยพาเขาเที่ยว และดูแลดีทุกอย่าง ไม่เคยปล่อยให้อยู่คนเดียวในตปท.เลย เลยอยากดูแลเค้าแบบเดียวกัน
ที่จริง เราบอกแฟนให้อยู่กับเพื่อนที่กทม.ยาวๆ และพาเขาไปหัวหินเลย เพราะห่วง ไม่อยากให้เขาเดินทางคนเดียวเพราะเป็นต่างชาติ เราบอกแล้วว่าเราคนไทย เราเดินทางคนเดียวได้ ไม่กลัว แต่แฟนก็ห่วงเราและจะบินกลับมาและไปหัวหินพร้อมเรา
**ปล.เราบินไม่ได้เพราะแพนิค เราสะดวกรถบัส
และเราไปกทม.พร้อมเขาวันนั้นเลยไม่ได้เพราะเราติดธุระกับน้องสาว บวกกับเราไม่อยากวิ่งตามคนอื่นไปนั่นไปนี่แค่เพราะเค้าไม่ชอบที่ๆเราอยู่ แต่เราเข้าใจทั้งเค้าและแฟนเรา ถึงปล่อยให้ไปเที่ยวกัน2คน อีกอย่างเราเป้นผญ ไปด้วยมันก็อาจไม่สนุก อยากให้มีโมเม้นแบบผชๆกันด้วยแหละ
ตัดมาที่แฟนเราและเพื่อนไปถึงกทม.ก็ชวนกันออกไปทานข้าว กลับมาดึกๆ แฟนโทรหาเราบอกว่า เพื่อนยกเลิกโรงแรมที่หัวหินที่จองไว้ถึง 5วัน และจะกลับบ้านเลย หลังจากเที่ยวกทม.เสร็จ
เรา งง และเฟลอีกรอบ เราเป็นคนคิดมากด้วยว่าเป็นเพราะเรารึเปล่า แล้วเอาจริงนะ มีคนหนีกลางคันแค่เพราะไม่สนุกแล้ว อยากกลับบ้าน ทั้งที่เราอุตส่าเปิดใจรับ แฟนเราก็ยอมบินกลับไปกลับมา กทม-อีสาน เพราะไม่อยากทิ้งเพื่อน และมันจะไม่วุ่นวายแบบนี้เลยถ้าเค้ายึดตามแพลนเดิม และไม่เปลี่ยนไปมา
ก็นะ มันทำลายบรรยากาศและเวลาดีๆที่เราแพลนไว้และรอมาเป็นเดือนๆ ที่จะได้มีความสุขกับแฟน
จนคิดว่าเห้ย..ทริปเรามันแย่ขนาดนั้นเลยดิ เรียกง่ายๆว่างานกร่อยนั่นแหละ
แล้วเราก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเราต้องมารับรู้หรือรู้สึกเฟลกับเรื่องนี้ กับคนที่เราไม่ได้เชิญ แถมยังเปิดใจรับ เราว่าเรายอมทุกอย่างนะ เราอยากให้แฟนได้ใช้เวลากับเพื่อน ไม่ใช่อยู่แค่กับเรา เราตื่นเต้นด้วยซ้ำที่จะได้เที่ยวด้วยกัน แม้ตอนแรกเราจะรู้สึกแปลกๆอ่ะนะ
แฟนเราบอกว่าเพื่อนคนนี้หากไม่ชอบอะไร จะไม่ทน จะพูดหรือถอนตัวเลย ซึ่งก็อาจเป็นเรื่องดี แต่ถ้ารู้ตัวว่าความอดทนต่ำขนาดนั้น ก็ต้องระวังการเข้าไปจอยกับคนอื่นหน่อยไหมอะ ถ้าไม่มาแต่แรก ก็ไม่ต้องมานอยกันแบบนี้
เพื่อนๆคิดเห็นยังไงบ้าง?