สวัสดีค่ะ
ตัวหนูเริ่มรู้สึกว่ามีพฤติกรรมแบบนี้มาตั้งแต่ช่วงม.ปลายค่ะ ตอนแรก ๆ ก็นึกจินตนาการว่าติดมหาวิทยาลัย ติดคณะ ที่ตัวเองฝันจะเป็นยังไง วาดภาพตัวเองในอนาคต หนูไม่ได้รู้สึกว่ามันแปลก จนกระทั่งตอนนี้ หนูเรียนจะจบมหาวิทยาลัยแล้ว พฤติกรรมนี้ก็ยังไม่หาย และหนูรู้สึกว่ามันเป็นหนักขึ้น หนูเริ่มจินตนาการถึงเรื่องที่มันไม่มีทางเป็นจริง เช่น ชีวิตในอีกรูปแบบนึง ที่เป็นช่วงเวลาในอดีตที่เราเปลี่ยนอะไรไม่ได้ ไม่ใช่แค่ชีวิตหนู แต่คิดไปถึงชีวิตครอบครัวด้วยค่ะ หนูเสียเวลากับการคิดจินตนาการไปพร้อมกับการไถโทรศัพท์มือถือ เสียบหูฟัง อยู่ในที่เงียบ ๆ คนเดียว วันนึง 4 - 5 ชั่วโมงได้เลยค่ะ หรือบางทีก็มากกว่านั้น ทำให้หนูรู้สึกว่าหนูเสียเวลาในการทำอย่างอื่นไปเยอะมาก ๆ และยิ่งใกล้จะเรียนจบแล้วด้วย หนูอยากเอาเวลาไปทำอย่างอื่นมากว่า แต่มันก็เลิกยากเหลือเกิน หนูมักจะให้เหตุผลตัวเองว่า ก็พักสักนิด ไม่เห็นเป็นไร (แต่มันพักนานเกินไป มันเป็นแค่การนั่งอยู่คนเดียวค่ะ ไม่ใช่การพักกินข้าว อาบน้ำ ดูหนัง) หนูไม่แน่ใจว่า เพราะมันเป็นเหมือนกิจวัตรที่ทำในเวลาเดิม ๆ ทำทุกวัน และทำเป็นประจำหลายปีด้วยหรือเปล่า

ทุกคนมีวิธีแก้ไขพฤติกรรมแบบนี้ไหมคะ หรือมันเป็นพฤติกรรมที่แปลกไหมสำหรับทุกคน ขอบคุณสำหรับทุกความคิดเห็นค่ะ