ความรักปัญญาอ่อนของเรา

เราใจเเตกสลายจากรักครั้งเเรกมาค่อนข้างชัดเจน เขาเป็นผู้ชายคนเเรกนะที่เราชอบเกือบ4ปี ก็พังไปเเล้ว เเต่เราก็ยอมรับนะว่าเขาไม่รัก เเค่อยากเล่าความปัญญาอ่อนของเราที่เขาไม่ต้องการ ตอกย้ำเรา คือเรานะช่วงไปทัศนศึกษากัน ตอนนั้นเขาต้องไปเที่ยวที่ไกล ซึ่งช่วงนั้นเกิดข่าวอุบัติเหตุอยู่เกี่ยวกับรถบัสนะ เราก็ไปเที่ยวมา ก็ปกติไม่ได้คิดอะไรถึงตัวเองเลย เเต่พอเป็นเขานะเราเเม่งไม่สบายใจเลย อยากทักไปถามว่าเขาไปไหม เพราะเขาค่อนข้างเก็บตัว เลยสืบๆมาสรุปว่าเขาไป เราเลยตั้งใจว่าจะตื่นเช้ามาอธิษฐานอวยพรเขา เเต่ปกติเราตื่นสายตลอด555เเต่วันนั้นรถเขาออก5.30 เราก็ลุกขึ้นมายืนอธิษฐานกับดวงจันทร์อยู่อ่ะ ตั้งเเต่ตี5อ่ะ ว่าขอให้เขาเดินทางปลอดภัย ไม่เจออุบัติเหตุอะไรที่ทำให้เขาเจ็บตัว  ก็พูดต่างๆนาๆ ขอให้เขามีความสุขไรงี้กับวันไปเที่ยว เราทำเเบบนี้ตลอด4ปีที่เขาไปเที่ยวเรามองย้อนไปล่ะเเบบ ตลกตัวเองเหมือนกัน เเต่ก็ยังทำเหมือนเดิมทุกครั้งที่ไม่สบายใจ เราว่าเรานะไม่ควรมีความรักเลย เขาคงเป็นผู้ชายคนเดียวที่เราอยากจะชอบเเล้วอ่ะ หลังจากอกหักเราก็ไม่เคยชอบผู้ชายคนไหนได้เลย หวั่นไหวก็ไม่มีเลยอ่ะอาจเป็นเพราะเราไม่อยู่ใกล้ผู้ชายด้วยมั้งถ้าไม่ใช่เขา เเต่เรามีหวั่นไหวเเค่กับผู้หญิงไปเลยมากกว่า ไม่เขินผู้ชายเเต่เขินผู้หญิงมากถ้าตรงสเปก เเต่ครอบครัวเราไม่มีทางยอม555 ในอนาคตนี้เราคงอยากมีคนรักเป็นผู้หญิงนะ ถ้าเป็นผู้ชายเราคงต้องเสียใจเเละเพ้อไปเรื่อยอีกเเน่ ใครเคยเป็นเเบบเราบ้าง เราอาการหนักใช่ม่ะ5555