สมัยเด็กช่วงยุค 2000s เคยฟังรายการเล่าเรื่องผีที่จัดโดยน้าป๋อง ปรากฎว่าฟังไปแล้วพอจินตนาการตามมันให้ความรู้สึกว่าหลอน น่ากลัวและชวนสยองขวัญ โดยยุคนั้นเริ่มมียูทูปแล้วแต่ก็ยังไม่ได้รับความนิยมและเข้มข้นเหมือนในสมัยนี้

โดยที่คนเล่าก็เล่าแบบไม่ต้องเยิ่นเย้อหรือสาธยายให้มากความ แม้จะเป็นการเล่าที่สั้นบางทีไม่เกิน 10 นาทีแต่กลับรู้สึกว่ามันคือ การเล่าประสบการณ์ที่ผู้เล่าได้พบเจอมาจริงๆและให้ความรู้สึกหลอนน่าสะพรึงกลัว

แต่ทำไมรายการเล่าเรื่องผีในยุคสมัยนี้ถึงฟังแล้วดูให้อารมณ์แตกต่างจากยุคก่อนไม่ว่าจะเป็นเนื้อเรื่องที่ยืดเยื้อ บางทีมาเป็นซีรีย์มาเป็นจักรวาลมาเป็นตอน บางคนก็เล่าแต่น้ำซะเยอะแต่เนื้อหลักๆมีอยู่นิดเดียว

บางคนเล่ามาแต่ก็โดนคอมเมนท์จับผิดซะเยอะ บางคนเป็นขาประจำมาเล่าบ่อยว่าตนเองเจอผี แต่หลังๆเริ่มถูกจับได้ว่าทำไมเจอผีบ่อยจังจึงเฉไฉไปว่ามีคนฝากให้มาเล่าอีกที

แต่เท่าที่สังเกตุก็พบว่า หลายเรื่องยอดวิวทะลุหลักล้านแต่เท่าที่ฟังดูบางเรื่องแทบไม่มีเรื่องราวการเจอผีอะไรเลย แต่กลับเสมือนเป็นการฟังละครน้ำเน่า ละครคุณธรรม แย่งชิงสมบัติและมรดก รวมทั้งเรื่องเล่นของทำคุณไสยก็มีซะเยอะ

สาเหตุหลักๆเป็นเพราะอะไรกันแน่ที่ทำให้รายการเล่าเรื่องผีในยุคนี้ถึงฟังแล้วไม่อิน ไม่หลอนเหมือนยุคก่อน ทั้งๆที่คอนเซปต์ต่างๆมันก็แทบไม่แตกต่างอะไรเลย แต่อารมณ์ความรู้สึกความหลอนกลับแตกต่างกันอย่างลิบลับ โดยมีที่เหนือกว่าอยู่อย่างเดียวคือ ยอดวิวในยูทูปที่สูงลิ่ว กรณีนี้คิดเห็นกันเป็นประการใด