สวัสดีครับ วันนี้จะมาถามจิตแพทย์และแชร์ประสบการณ์การจมน้ำครับ ยาวหน่อยนะครับ
เรื่องเกิดตั้งแต่ผมอายุได้ 15 ปี ตอนนั้นผมไม่เที่ยวบางแสนกับครอบครัว และได้เช่าบานาน่าโบ๊ทเล่น เล่นไปได้สักพัก ถึงจุดที่คนขับสปีดโบ๊ทจะหักมุมเทให้คนเล่นตกน้ำกัน ก็ตกน้ำตามปกติ แต่เรื่องมันกำลังจะเกิดขึ้นกับผม และมันทำให้ผมเป็นโรคกลัวการดำน้ำมาถึงทุกวันนี้ คือ อย่างที่ทราบกันว่าเล่นบานาน่าโบ๊ทจะต้องใส่เสื้อชูชีพ และหลังจากคนขับสปีดโบ๊ทเทเสร็จ ผมก็ตกลงไปในทะเล จังหวะนั้นตัวเรือบานาน่าโบ๊ตก็มาอยู่บนหัวผม ตอนแรกผมไม่ทราบก็คิดว่ามันปกติเลยจะเงยหน้าขึ้นมาหายใจ แต่ผมเงยหน้าขึ้นมาหายใจแล้วแต่อยู่ใต้เรือทำให้ผมหายใจไม่ได้ และก็ปล่อยลมออกหมดปอดแล้ว ผมหายใจเข้าไม่ได้เพราะอยู่ใต้เรือก็เหมือนดำน้ำอยู่ ผมดิ้นทุรนทุรายอยู่นาน พยายามดำน้ำลงไปเสื้อชูชีพก็ดันผมขึ้นมาติดใต้เรือใหม่ พยายามว่ายน้ำออกจากใต้นั้นเรือมันก็ลอยตามมา จนผมรู้สึกไม่ไหวแล้ว ผมยังจำภาพและความรู้สึกนั้นได้ดี ผมหมดแรงและกลั้นหายใจต่อไปไม่ไหวแล้ว และสุดท้ายอากาศของผมก็หมดลง แต่ความรู้สึกตอนนั้นคือตาผมยังมองเห็น แต่ขยับตัวไม่ได้ และความรู้สึกเหมือนว่าทุกอย่างมันกำลังจะมืดลง ผมคิดในใจแล้วว่าตายแน่ๆ
แต่จังหวะก่อนทุกอย่างมันจะดับลงผมจำได้แม่นเลยว่าอยู่ดีๆมันก็มีแสงสว่างส่องลงไปใต้ทะเล และแรงที่มันหมดไปแล้วกลับทำให้ผมเงยหัวขึ้นมาได้ พอผมขึ้นมาได้ผมสำลักน้ำอยุ่นาน แต่รู้สึกโชคดีที่รอดมาได้ แต่จากวันนั้นจนถึงวันนี้ มันเหมือนเป็นตราบาปในใจ ผมกลัวการดำน้ำ แค่ดำน้ำลงไปแค่ 2-3 วิ ก็รู้สึกเห็นภาพวันนั้นชัดเจน และรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ทั้งๆที่ดำน้ำลงไปแค่ 2-3 วิ
ผมเลยอยากจะสอบถามว่าผมควรจะทำยังไงให้มันลืมเรื่องแบบนั้นไปสะที บางทีแค่ดูคลิปคนดำน้ำใส่กล้องติดตัวก็รู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว พอจะมีวิธีที่มันเยียวยาได้ไหมครับ ผมรู้สึกทรมานทุกครั้งที่ดำน้ำหรือเห็นคลิปคนดำน้ำตลอด ขอบคุณครับ
ประสบการณ์การจมน้ำ
เรื่องเกิดตั้งแต่ผมอายุได้ 15 ปี ตอนนั้นผมไม่เที่ยวบางแสนกับครอบครัว และได้เช่าบานาน่าโบ๊ทเล่น เล่นไปได้สักพัก ถึงจุดที่คนขับสปีดโบ๊ทจะหักมุมเทให้คนเล่นตกน้ำกัน ก็ตกน้ำตามปกติ แต่เรื่องมันกำลังจะเกิดขึ้นกับผม และมันทำให้ผมเป็นโรคกลัวการดำน้ำมาถึงทุกวันนี้ คือ อย่างที่ทราบกันว่าเล่นบานาน่าโบ๊ทจะต้องใส่เสื้อชูชีพ และหลังจากคนขับสปีดโบ๊ทเทเสร็จ ผมก็ตกลงไปในทะเล จังหวะนั้นตัวเรือบานาน่าโบ๊ตก็มาอยู่บนหัวผม ตอนแรกผมไม่ทราบก็คิดว่ามันปกติเลยจะเงยหน้าขึ้นมาหายใจ แต่ผมเงยหน้าขึ้นมาหายใจแล้วแต่อยู่ใต้เรือทำให้ผมหายใจไม่ได้ และก็ปล่อยลมออกหมดปอดแล้ว ผมหายใจเข้าไม่ได้เพราะอยู่ใต้เรือก็เหมือนดำน้ำอยู่ ผมดิ้นทุรนทุรายอยู่นาน พยายามดำน้ำลงไปเสื้อชูชีพก็ดันผมขึ้นมาติดใต้เรือใหม่ พยายามว่ายน้ำออกจากใต้นั้นเรือมันก็ลอยตามมา จนผมรู้สึกไม่ไหวแล้ว ผมยังจำภาพและความรู้สึกนั้นได้ดี ผมหมดแรงและกลั้นหายใจต่อไปไม่ไหวแล้ว และสุดท้ายอากาศของผมก็หมดลง แต่ความรู้สึกตอนนั้นคือตาผมยังมองเห็น แต่ขยับตัวไม่ได้ และความรู้สึกเหมือนว่าทุกอย่างมันกำลังจะมืดลง ผมคิดในใจแล้วว่าตายแน่ๆ
แต่จังหวะก่อนทุกอย่างมันจะดับลงผมจำได้แม่นเลยว่าอยู่ดีๆมันก็มีแสงสว่างส่องลงไปใต้ทะเล และแรงที่มันหมดไปแล้วกลับทำให้ผมเงยหัวขึ้นมาได้ พอผมขึ้นมาได้ผมสำลักน้ำอยุ่นาน แต่รู้สึกโชคดีที่รอดมาได้ แต่จากวันนั้นจนถึงวันนี้ มันเหมือนเป็นตราบาปในใจ ผมกลัวการดำน้ำ แค่ดำน้ำลงไปแค่ 2-3 วิ ก็รู้สึกเห็นภาพวันนั้นชัดเจน และรู้สึกเหมือนกำลังจะตาย ทั้งๆที่ดำน้ำลงไปแค่ 2-3 วิ
ผมเลยอยากจะสอบถามว่าผมควรจะทำยังไงให้มันลืมเรื่องแบบนั้นไปสะที บางทีแค่ดูคลิปคนดำน้ำใส่กล้องติดตัวก็รู้สึกหายใจไม่ออกแล้ว พอจะมีวิธีที่มันเยียวยาได้ไหมครับ ผมรู้สึกทรมานทุกครั้งที่ดำน้ำหรือเห็นคลิปคนดำน้ำตลอด ขอบคุณครับ