สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาวสีลม...
วันนี้มีเรื่องอัดอั้นตันใจอยากจะมาชวนคุย หรือจะเรียกว่ามาบ่นก็ได้ค่ะ เชื่อว่ามนุษย์เงินเดือนหลายคน โดยเฉพาะผู้หญิงสาย Multitasking อย่างเราๆ ต้องเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้แน่ๆ
คือเราสงสัยจริงๆ ค่ะว่า ทำไมนายจ้าง/หัวหน้า ถึงมักจะมีพฤติกรรมแบบนี้

1. พลังงานล้นตอนใกล้เลิกงาน
ทั้งวันที่ผ่านมา นั่งเงียบ กาแฟหมดไปสามแก้วก็ไม่สั่งงานนะคะ แต่พอเข็มนาฬิกาชี้ที่เลข 5 หรืออีก 5 นาทีจะสแกนนิ้วออก ไลน์จะเด้งทันที: "รบกวนช่วยดูสรุปอันนี้ให้พี่หน่อยนะจ๊ะ ด่วนมาก เอาเช้าพรุ่งนี้"
ในใจเรา: พี่คะ... หนูมีนัดทำเล็บ มีนัดโยคะ และมีซีรีส์ที่ต้องดูค่ะ!

2. ตามงานใน "พื้นที่ส่วนตัว"
เข้าใจนะคะว่าโลกมันเปลี่ยนไป มี Group Line มีความสะดวก แต่บางทีการทักมาตอน 3 ทุ่มวันเสาร์เพื่อถามว่า "ไฟล์ Excel ปีที่แล้วอยู่โฟลเดอร์ไหน" มันเกินไปไหมคะ?
ความเกรงใจคือสมบัติของผู้ดีค่ะ และความใจดีของลูกจ้างก็มีขีดจำกัดเหมือนกันค่ะ

3. "ด่วน" ทุกงาน จนไม่รู้ว่าอันไหนคือด่วนจริงๆ
พอนายจ้างบอกว่า "ด่วนที่สุด" กับทุกงาน ผลที่ตามมาคือเราจัดลำดับความสำคัญไม่ได้เลยค่ะ สุดท้ายกลายเป็นดินพอกหางหมู พอทำไม่ทันก็โดนมองว่าบริหารจัดการเวลาไม่ดี กุมขมับเลยค่ะจุดนี้

4. อยากได้ "คุณภาพระดับโลก" ใน "งบประมาณระดับดิน"
อันนี้เจ็บจี๊ดค่ะ อยากได้งานที่ดูหรูหรา อลังการ แต่พอคุยเรื่องค่าโอทีหรือสวัสดิการกลับเงียบกริบ หรือบางทีอยากให้เราทำได้ทุกอย่าง ตั้งแต่ทำกราฟิก เขียนคอนเทนต์ ยันซ่อมก๊อกน้ำในออฟฟิศ!

สรุปมุมมองของเรา
จริงๆ เราไม่ได้อยากเป็นพนักงานที่เรื่องมากนะคะ เราพร้อมสู้ตายเพื่องานที่เรารัก แต่เราก็มี "ชีวิต" ที่ต้องใช้เหมือนกัน การที่นายจ้างให้เกียรติเวลาส่วนตัวของลูกจ้าง มันจะช่วยให้เราทำงานได้มีประสิทธิภาพมากกว่าการบีบคั้นกันแบบนี้อีกนะคะ

เพื่อนๆ คนไหนเจอวีรกรรม นายจ้าง แบบไหนกันบ้างคะ? มาแชร์กันได้นะคะ เผื่อหัวหน้าใครแอบมาอ่านจะได้เข้าใจหัวอกพวกเราบ้าง!