เราทิ้งความรัก ความสุข ที่จับต้องได้ ไปคว้าความสำเร็จที่ว่างเปล่ากันหรือเปล่า ?

บางช่วงของชีวิต
เราถูกสอนให้วิ่งหาความสำเร็จ
วิ่งให้เร็วขึ้น
สูงขึ้น
เด่นขึ้น
มีมากขึ้น

จนบางที

เราก็เผลอทิ้งบางอย่างไว้ข้างหลัง
ทั้งเวลาของคนในบ้าน
มื้อข้าวที่เคยนั่งพร้อมกัน
คำถามเล็ก ๆ ว่า “เหนื่อยไหม”
หรือแม้แต่ความรักธรรมดา ๆ
ที่เคยจับต้องได้จริง

เรายอมแลกความอบอุ่น
กับตำแหน่งที่คนอื่นเรียกว่าน่าภูมิใจ
ยอมแลกความสบายใจ
กับตัวเลขที่ดูดีในสไลด์
ยอมแลกรอยยิ้มจริง ๆ
กับคำชื่นชมที่อยู่ได้ไม่นาน

โลกทุนนิยมเก่งมาก
ในการทำให้เรารู้สึกว่า
เรายังมีไม่พอ
ยังดีไม่พอ
ยังสำเร็จไม่พอ

และในออฟฟิศ

หลายครั้งความเหนื่อยถูกเรียกว่าความทุ่มเท
ความเงียบถูกเรียกว่าความเป็นมืออาชีพ
ส่วนหัวใจที่ค่อย ๆ ว่างเปล่า
ไม่มีใครเอาไปใส่ใน KPI

กว่าจะรู้ตัวอีกที
บางคนมีทุกอย่างตามมาตรฐานโลก
แต่กลับไม่มีแรงจะมีความสุข

บางคนไต่ขึ้นไปสูง
แต่หันกลับมาแล้วไม่เหลือใครให้กอด

บางที
ชีวิตอาจไม่ได้พังเพราะเราไม่สำเร็จ
แต่อาจพังเพราะเราเอาทั้งชีวิต
ไปแลกกับความสำเร็จที่ไม่มีเนื้อใน

สุดท้ายแล้ว
สิ่งที่คุ้มค่าจริง
อาจไม่ใช่สิ่งที่ทำให้คนอื่นมองว่าเราไปไกลแค่ไหน
แต่อาจเป็นสิ่งที่ยังทำให้เรากลับบ้านแล้วรู้สึกว่า
อย่างน้อย เรายังไม่หล่นหายจากตัวเอง

ทุกวันนี้
คุณยังมีความรักที่จับต้องได้อยู่ในชีวิตไหม
หรือกำลังเหนื่อยกับการวิ่งไล่บางอย่างที่พอได้มาแล้ว
กลับยังรู้สึกว่างเปล่าเหมือนเดิม

บอกเล่ากันมาได้นะครับ.....