สุริยันผันลาพสุธาหม่น
ม่านมืดมนห่มโลกให้โศกศัลย์
เสียงจิ้งหรีดกรีดกล่อมห้อมรำพัน
วางกัปกัลป์แห่งทุกข์ลงชั่วคราว

หลับตาพาหัวใจท่องครรลองฝัน
บุษบันจรรโลงร่วงจากหาว
ปราสาททรายพรายผุดดุจหมู่ดาว
สรวงสกาวเหล่ามัจฉามาว่ายวน

ได้พบคนคุ้นเคยเลยล่วงนาน
หมุนม่านกาลสานใยรักสลักหวน
หอมคะนึงตรึงตราพารัญจวน
สัมผัสนวลเนื้อนิ่มพริ้มเจรจา

จางจำกัดอาณัติกฏเกณฑ์โลก
ไร้ความโศกส่งจิตท่องภูผา
เป็นนกน้อยคล้อยบินจินตนา
หยิบดารามาประดับกำกับใจ

ทิ้งความจริงสิ่งเหนื่อยหน่วงหนักอึ้ง
สักนิดนึงขอหยุดพักวรรควุ่นไหว
เติมพลังลึกลับจับหทัย
หลับไหลในอัศจรรย์ห้วงฝันดี