ยุม.4แต่พ่อแม่ไม่ปล่อย

ตั้งแต่เกิดมาจนถึงตอนนี้ พ่อแม่ไม่เคยให้ไปไหนคนเดียวเลย แม้แต่กับเพื่อนก้ไม่ให้ไป ติดลูกกรงตรงหน้าต่างทุกบาน ติดใส่ประตูด้วย โดยให้เหตุผลว่ากลัวจะแอบออกจากบ้าน สงกรานทุกปีไม่เคยออกจากบ้านเลย พอเห็นเพื่อนๆเล่นกันโดยที่ไม่มีเรามันก็แอบนอยยุนะ พออยากไปเล่นบ้างยายก้ด่าว่าไม่มีใครมาตามใจขนาดนั้น ทั้งที่ไม่เคยจะออกไปไหนเลย มีแต่จะให้เรียนกับเรียนอย่างเดียว แม่บอกว่าหน้าที่คือเรียน พ่อบอกว่าถ้าอายุครบ18ตอนไหนจะไปไหนก็ได้ แต่หนูรู้สึกว่า ถ้าถึงตอนนั้นแล้วหนูก้แอบเสียดายช่วงม.ต้นที่ไม่ได้ใช้ชีวิตให้คุ้ม พอ18ก็มีแต่จะอ่านหนังสือเตรียมเข้ามหาลัย ครั้งนึงเคยเปิดใจคุยเรื่องนี้กับแม่ แต่แม่ไม่เคยเข้าใจเลย ไม่เคยเลยด้วยซ้ำ แม่บอกว่าเราเป็นเด็กมีปัญหา เราควรคุยเรื่องนี้ยังไงดีคือบางครั้งมันก็แอบรู้สึกเสียใจอะ