สวัสดีค่ะ นี่เป็นครั้งแรกเลยค่ะที่เราได้ตั้งกระทู้ในพันทิป ยอมรับว่าเราก็ค่อนข้างเป็นเด็กรุ่นใหม่ประมาณนึงเลยค่ะ เอาจริงๆคือใช้ไม่เป็นด้วยซ้ำแค่อยากได้ที่ให้เขียนความในใจในที่ๆไม่มีใครรู้จักเรา เรื่องมันคือ ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ค่ะ ที่เราเห็นพ่อแม่ทะเลาะกัน เราก็จำรายละเอียดไม่ค่อยได้เลยเพราะตอนนั้นก็เด็กมากด้วยแต่พอมันบ่อยขึ้นก็กลายเป็นความเคยชินซะงั้นค่ะ เมื่อก่อนพ่อกับแม่เรารักกันดีมากๆนะคะ เรามีน้องชายด้วยคนนึง ทั้งได้ไปเที่ยวกันบ่อยๆกินข้าว พาไปเล่นที่ๆอยากไปซื้อของที่ชอบ เมื่อก่อนพ่อจะซื้อดอกไม้มาเซอไพร์แม่แทบทุกเทศกาลหรือวันพิเศษเลยค่ะ ทุกคนจำรายละเอียดของสิ่งต่างๆที่อีกฝ่ายชอบได้ แต่ ณ ช่วงนั้นการที่พ่อแม่มีปากเสียงกันมันก็เริ่มเพิ่มขึ้นค่ะ ยังอยู่ในระดับทั่วไป เมื่อก่อนพ่อเราชอบแต่งรถมากเลยค่ะ ที่บ้านก็เป็นร้านมอเตอร์ไซค์อยู่แล้วด้วย แถมชอบพาเรานั่งไปที่นู่นที่นี่อีก แต่พอตอนป.3ที่พ่อเราขับบิ๊กไบค์ไปรับที่โรงเรียนตอนขากลับก็เกิดอุบัติเหตุค่ะ เรายังจำตอนพ่อพูดขอโทษเราซ้ำๆบนรถฉุกเฉินได้อยู่เลย หลังจากนั้นเราก็แทบไม่ยอมซ้อนมอเตอร์ไซค์ใครอีกเลยค่ะ อีกครั้งตอนประถมที่พ่อพาไปดูแบบบ้านด้วยค่ะเพราะเหมือนพ่อจะอยากให้ครอบครัวเราย้ายออกจากบ้านหลัก ตอนนั้นเราคุยกันว่าถ้ามีห้องของตัวเองจะให้ห้องนอนเราเป็นสีชมพูกับห้องน้องชายที่เป็นสีน้ำเงิน แต่สุดท้ายคุณปู่ก็ไม่ยอมให้ซื้ออยู่ดีเพราะอยากให้ทุกคนอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน ต้องเล่าก่อนว่าเหมือนคุณพ่อกับคุณปู่คุณย่าจะมีปัญหากันนิดหน่อย นั่นแหละค่ะ เมื่อก่อนสมัยที่เรากับน้องยังเด็กแม่ก็ไปงานสังสรรค์หรือไปกินข้าวกับเพื่อนบ่อยๆค่ะ ทุกครั้งที่แม่เมาพ่อก็จะเป็นคนไปรับกลับบ้านมาเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ค่ะ มีครั้งนึงที่แม่เมาจนจำเราไม่ได้ด้วยแม่เรียกชื่อเราแล้วถามว่าเราอยู่ไหน เราที่ลงไปรับแม่ก็บอกว่าหนูอยู่นี่ไงแต่แม่ก็ยังบอกว่าไม่ใช่ ตอนนั้นเราเด็กมากพอแม่พูดอย่างงี้ก็จะร้องไห้เลยค่ะ555 พออช่วงโควิดพ่อก็ไปรู้จักกับเด็กมหาลัยคนนึงเป็นผช.นะคะ แล้วเค้าก็เริ่มต้มน้ำกระท่อมขายค่ะ เหมือนช่วงนั้นมันจะถูกกฏหมายมั้งคะ แต่พอเปลี่ยนกฏก็เลิกค่ะ ที่จะสื่อก็คือคุณพ่อเราเป็นคนนิสัยประมาณนี้มาตั้งแต่แรกแล้วค่ะ ชอบทำอะไรแปลกๆทำตัวเหมือนวัยรุ่น บางทีก็นิสัยก้าวร้าวมาก หลังๆเค้าออกไปข้างนอกบ่อยขึ้น เหมือนจะส่งข้อความมาด่าแม่บ่อยๆด้วย คือเราหงุดหงิดตรงนี้แหละค่ะ เพราะผู้ใหญ่ก็ไม่ยอมบอกอะไรให้เราทราบเลย แต่ก็เข้าใจได้ ช่วงนั้นเราพึ่งประถมปลายไม่ก็ม.1เอง พ่อกลับบ้านดึกเกือบทุกวัน จนเราอยู่ม.2 ก็มีคนๆนึงโผล่มาค่ะเหมือนพ่อเราจะทำงานกับเขาหรือยังไงก็ไม่รู้ เป็นลุงคนนึงที่พ่อเราเรียกเค้าว่าพี่ค่ะ จริงๆเหมือนจะมี2คน เขาเป็นคนรวยมากแบบ มากๆ เพราะพ่อเราก็ค่อนข้างสนิทกับคนๆนั้นเลยพอจะได้ยินเวลาเขาโทรคุยกัน แล้วก็มาเล่าให้ฟังว่าลุงคนนี้เขาใช้เงินหลักแสนเพื่อซื้อพวกของสะสมหรือของไร้สาระ คือเขาก็ไม่ได้ทำอะไรผิด(มั้ง)คะ แต่บางทีพ่อเราก็จะพูดอะไรแปลกๆ(เราแอบฟังนะคะ)ว่าคนนี้เขาเอาจริงนะถ้ายืมเงินแล้วไม่คืนจะโดนตัดนิ้ว อารมณ์้หมือนขู่ แต่มันก็มาจากการที่เราฟังแล้วตีความเอาเองนั่นแหละ  ตอนที่เราอยากไปเรียนซัมเมอร์ที่อังกฤษแม่ก็เป็นคนไปช่วยพูดกับพ่อให้ ปีที่แล้วตอนไปต่างประเทศด้วยกันพ่อเรายึดพาสพอร์ตเรากับน้องไว้แล้วบอกว่าจะกลับก่อนเพราะทะเลาะกับแม่ก็เป็นเรานี่แหละค่ะที่ไปเอาคืนมาจากพ่อเพราะถึงยังไงพ่อก็ยอมเรากับน้องเกือบทุกเรื่องอยู่แล้ว พ่อกับแม่เคยทะเลาะกันจนพ่อไล่ให้แม่ไปหาหมอด้วยค่ะตอนนั้นพ่อโกรธมากจะเอาไม้ช็อตยุงมาตีแล้วบอกว่าถ้ากล้าลงไปจะตีให้ขาหักแต่คุณย่าก็มาช่วยเคลียร์ค่ะ ตอนนั้นมันฝังใจเรามากเลย แล้วปกติ(ในช่วงหลังๆนี้)แม่ก็ชอบพูดด่า หรือบ่นถึงพ่อในทางที่ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ น้องเราก็ชอบจำแล้วเอาไปพูดบ้างหรือชอบประชดเกรี้ยวกราดใส่พ่อบ้าง เราก็ไม่ได้ชอบที่น้องทำตัวแบบนี้แม่ก็พยายามเตือนแล้วแต่ก็ไม่ฟัง ยังไงเขาก็ยังเป็นพ่อเราอยู่ดี ถึงแม่จะชอบบอกเรากับน้องว่าพ่อทำดีแค่ต่อหน้าเราเท่านั้นแหละ แต่เราก็รู้ว่าทั้งสองคนก็รักเรากับน้องในฐานะลูกจริงๆ พ่อกับแม่ก็มีปัญหากันมาเรื่อยๆ แล้ววันนึงมันก็เกิดขึ้นค่ะ คือพ่อบอกว่าหลังจากนี้จะให้แม่ไปอยู่ที่อื่นซึ่งเรารู้เรื่องนี้คือตอนปีใหม่ค่ะ เหมือนเค้าก็ตกลงกันว่าจะให้แม่ทำงานที่บ้านไปก่อนถึงช่วงก่อนสงกรานต์จะหาคอนโดแถวบ้านจะได้พอมาทำงาน/ให้พวกเราไปหาได้ ช่วงที่ผ่านมาก็เห็นแม่โพสต์รับงานเป็นช่วงๆตลอดค่ะ งานเก่า/อาชีพเสริมแม่เราเคยเป็นพริตตี้mcแล้วก็นางแบบนะคะ มีวันนึงที่พ่อพาแม่ไปงานรถหรืออะไรสักอย่างวันนั้นแม่ก็เมากลับมาค่ะ คือปกติแม่เราก็ดื่มเกือบทุกเย็นนะคะ แต่วันนั้นพอแม่กลับมาน้องก็ถามว่าแม่ไปทำอะไรมา แม่ตอบว่าไปทำงานแล้วก็ไปดูหน้าแม่ใหม่เรามาให้แล้วด้วย บอกตามตรงว่าอึ้งอยู่ค่ะถึงแม่จะเคยพูดถึงอะไรประมาณนี้ตอนพูดถึงพ่อแต่ครั้งนี้มันชัดจนพูดไม่ออกเลยค่ะ คือเราก็จำคำพูดเป๊ะๆไม่ได้ แต่เท่าที่จับใจความได้คือขากลับพ่อน่าจะพาผญคนนึงไปส่งมาค่ะ แล้วก็เลยลืมหรือไม่ยอมแวะ711ให้แม่ด้วยเพราะตอนนั้นเรากับน้องฝากซื้อขนมค่ะ จนเมื่อวานนี้สิ่งที่เราไม่อยากให้เกิดที่สุดมันก็เป็นจริงค่ะ พ่อส่งข้อความมาในไลน์กลุ่มว่า ต่อไปแม่จะไม่อยู่แล้วนะมันจะไปอยู่ที่อื่น และเด็กๆยังอยู่กับพ่อ มาใครต้องเคลียร์อะไรบ้างมั้ย คือเราก็ไม่ได้พึ่งรู้เป็นครั้งแรกถึงจะทำใจมาบ้างแล้วแต่มันก็ยังรู้สึกหน่วงๆ เราคิดเรื่องนี้มานานแล้วจริงๆค่ะ ว่าถ้าต้องแยกกันอยู่กับแม่จะใช้ชีวิตยังไง ใครจะช่วยดูแลหมาระหว่างที่เราไม่อยู่บ้าน ใครจะถักเปียให้เราตอนเช้าก่อนไปโรงเรียน คือความคิดมันตีกันไปหมด จนวันนี้ที่เรากำลังพิมพ์กระทู้นี้ พรุ่งนี้คือวันที่แม่เราจะไปเซ็นสัญญาคอนโดค่ะ เราแอบนอนร้องไห้มาหลายวันมาก เราคิดเรื่องเดิมซ้ำไปซ้ำมา เราไม่อยากให้วันพรุ่งนี้มันเป็นความจริงเลยค่ะ เราคิดถึงพ่อมาก แต่ไม่ใช่พ่อคนนี้ เราคิดถึงพ่อคนเดิมที่เคยกล่อมเรานอนตอนเด็ก เราคิดถึงพ่อคนที่ซื้อดอกไม้ให้แม่ในวันเกิด พ่อคนที่เคยเกือบเลิกบุหรี่ได้เพราะเราขอ จากคนที่เคยอยากพาครอบครัวไปซื้อบ้านอยู่ด้วยกันกลายเป็นคนที่ไล่ให้แม่ออกไปอยู่คนเดียวได้ยังไง เรารู้มานานแล้วค่ะว่าพ่อกับแม่หมดรักกันตั้งนานแล้ว แต่ที่เค้ายังอยู่ด้วยกันก็เพราะเรากับน้อง บางทีเราก็คิดนะคะ ว่าเราเป็นคนเดียวรึเปล่าที่จำช่วงเวลาดีๆที่เคยมีได้ หรือเราเป็นแค่ภาระที่ทำให้เค้าทั้งคู่ไปต่อไม่ได้สักที

ถึงยังไงเราก็รักทั้งพ่อทั้งแม่มากนะคะถึงทั้งคู่จะเปลี่ยนไปแต่เราก็รู้ว่าเค้าก็ยังรักเราเหมือนกัน ทั้งพ่อและแม่บอกว่าต่างฝ่ายต่างนอกใจแต่เราไม่เชื่อหรอกค่ะ เป็นสิ่งสุดท้ายที่เราขอไม่ให้มันเป็นจริง ณ วันที่เราพิมพ์ก็คงจะได้นอนได้อยู่กับแม่ในบ้านหลังนี้เป็นครั้งสุดท้ายแล้ว ถึงแม่จะบอกว่าให้แวะไปหาได้ แต่การใช้ชีวิตมันก็คงจะเปลี่ยนไปจริงๆ ได้แต่หวังให้เราปรับตัวได้เร็วๆ แต่ก็อย่างที่บอกคือเรารับรู้เรื่องนี้มานานแล้วแล้วก็เตรียมใจไว้บ้างถึงจะอยากให้มันเป็นแค่ฝันร้าย แต่เราก็จะพยายามทำตามเป้าหมายของเราค่ะ แต่มันก็ไม่ได้แปลว่าเราจะไม่เศร้าเลยแวบนึงที่แอบดีใจนะคะที่แม่จะได้เริ่มชีวิตเหมือนที่เขาเคยพูดไว้ ที่เรามาตั้งกระทู้นี้ก็เพราะอยากให้ใครสักคนรับรู้ความรู้สึกของเราทีค่ะ

ขอบคุณที่อ่านจนถึงตรงนี้นะคะ อาจจะเขียนวกไปวนมาหรือยังไงก็ขอโทษด้วยจริงๆ ตอนนี้เขียนมันก็ดึกแล้ว เราก็ร้องไปเขียนไปด้วยค่ะ555 จริงๆมีอีกหลายเรื่องแต่คงจะเยอะแล้ว