เบื่อโลก

เบื่อโลกมากเลย ทำไมรู้สึกว่าเกิดมาโคตรเป็นตัวปัญหาโคตรเป็นภาระทำไม่ต้องฝืนยิ้มอยู่ตลอดเวลา สงสารพ่อแม่มากที่เลี้ยงลูกมาลูกโตมาความคิดลูกมีแต่อยากตาย อยากขอโทษพ่อแม่มากๆเลยที่ลูกมีความคิดอย่างงี่ บางคนอาจจะบอกว่าชีวิตมีอะไรอีกเยอะแยะก็จริงครับในโลกนี้มีอะไรอีกตั้งเยอะแยะแต่สภาพจิตใจตอนนี้มันไม่ไหวแล้ว อยากมีรอยยิ้มอยากยิ้มไม่อยากเป็นเศร้าซึมเบย เห้อผมไม่เคยคิดว่าตัวเองดีเลยผมกดดันมากอยากไปในที่ที่มีเราคนเดี๋ยวที่โล่งกว้างเบื่อโลกไม่อยากพบเจอผู้คนเพราะช้ำกับการโดนทำร้ายจิตใจการบั่นทอนจิตใจ อยากได้รอยยิ้มในตอนเด็กกลับมาจังเลย 🙂

หรือเราป่วยครับขอคำแนะนำหน่อยค้าบ🙏🏻