ช่วงนี้มีเรื่องหนึ่งที่คิดหนักมาก เลยอยากมาขอคำปรึกษาค่ะ
หนูพยายามคุยกับแม่หลายครั้งแล้วเกี่ยวกับความตั้งใจที่อยากเรียน จิตวิทยาคลินิก แต่ทุกครั้งเริ่มพูดถึงเรื่องนี้ แม่จะไม่ค่อยเปิดใจฟังเท่าไหร่ พอพูดขึ้นมาแม่จะรีบบอกทันทีว่า “ไม่ ห้ามเรียนเด็ดขาด” แล้วก็ให้เหตุผลว่ามันเป็นอาชีพที่เงินเดือนน้อย งานหนัก แล้วก็ทำงานได้จำกัด ส่วนใหญ่ก็อยู่ในโรงพยาบาล แม่มองว่าสมัยนี้ไม่ได้เป็นอาชีพที่คนต้องการมากเท่าไหร่
แม่ยังเล่าให้ฟังด้วยว่ามีคนรู้จักของแม่ที่เรียนสายนี้จนจบเอก ตอนนี้ทำงานแล้วงานเยอะมาก ปวดหัว เหนื่อยมาก ทำให้แม่ยิ่งรู้สึกว่าไม่อยากให้หนูไปทางนี้ แต่จริงๆหนูเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดของคนคนนั้นมากนักว่าเรียนสาขาอะไร หรือทำงานแบบไหน เพราะไม่ได้มีช่องทางติดต่อหรือข้อมูลอะไรเลย
สิ่งที่แม่อยากให้หนูเรียนมาก ๆ คือ เอกภาษาอังกฤษ (ศิลปศาสตร์/อักษร) แม่พูดถึงเรื่องนี้บ่อยมาก แบบเน้นเลยว่าอยากให้ไปทางนี้ เพราะแม่มองว่าภาษาอังกฤษสำคัญ ถ้าเก่งภาษาก็มีโอกาสทำงานได้หลายอย่าง ไปต่างประเทศก็ยังได้ด้วย ส่วนพวกสายหมอ พยาบาล หรือสาธา แม่ก็จะยกตัวอย่างว่าคนนู้นคนนี้เรียนสายนี้กัน ดูมั่นคงดี อนาคตก็โอเค
ส่วนตัวหนูไม่ได้มีปัญหากับภาษาอังกฤษนะคะ หนูก็พอมีพื้นฐานอยู่บ้าง และก็รู้ว่ามันสำคัญจริง ๆ แต่ในใจลึก ๆ หนูยังรู้สึกว่าอยากเรียนจิตวิทยามากกว่าอยู่ดี หนูรู้ว่าจิตวิทยาในไทยอาจจะยังไม่ได้เติบโตมากเท่าไหร่ แต่หนูก็มองว่างานแบบนี้มันต้องใช้ความเข้าใจมนุษย์สูงมาก เป็นงานที่ต้องฟัง ต้องเข้าใจความรู้สึกของคน ซึ่งหนูรู้สึกว่า AI คงแทนได้ยาก
แล้วหนูก็คิดว่าจริง ๆ แล้วหลายอาชีพมันก็ต้องมีการแข่งขันกันอยู่แล้ว มันคงอยู่ที่ว่าเราจะพัฒนาตัวเองให้เก่งพอหรือหาทางของตัวเองได้หรือเปล่ามากกว่า
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หนูเผลอถามแม่ไปว่า
“แม่คิดว่าลูกทำไม่ได้หรอ ยังไม่ได้ลองเลย”
แม่ตอบกลับมาทันทีว่า “ใช่”
ตอนนั้นหนูเหมือนพูดอะไรไม่ออกไปเลย มันเหมือน blank ไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี เพราะไม่คิดว่าแม่จะตอบแบบนั้น มันรู้สึกเสียใจมาก เหมือนยังไม่ทันได้ลองทำอะไรจริง ๆ เลย แต่เหมือนถูกตัดสินไปแล้วว่าเราทำไม่ได้
ทุกครั้งที่คุยเรื่องนี้กับแม่ หนูจะร้องไห้ตลอดเลยค่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องเลือกคณะ แต่มันทำให้รู้สึกเหมือนสิ่งที่เราอยากทำหรือสิ่งที่เราสนใจมันไม่ค่อยถูกเข้าใจ บางครั้งก็แอบคิดเหมือนกันว่าทำไมแค่ความชอบของเรา ถึงดูเหมือนไม่มีพื้นที่ให้ลองเลย
จนบางทีก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยเหมือนกันกับการได้ยินคำพูดแบบนี้จากแม่ แต่ในอีกมุมหนึ่งหนูก็เข้าใจว่าแม่อาจจะเป็นห่วงอนาคตของหนู เลยอยากให้หนูเลือกเส้นทางที่แม่คิดว่ามั่นคงกว่า
ตอนนี้เลยค่อนข้างสับสนค่ะ ไม่รู้ว่าควรคุยกับแม่ยังไงให้เขาเปิดใจฟังมากขึ้น หรือควรทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองดี + ด้วยตอนนี้หนูเป็น dek70 ม.5 กำลังขึ้นม.6 ค่ะ รู้ว่าเวลาเตรียมตัวมันน้อยลงเรื่อยๆ คิดหนักเลยค่ะ🥹🙏🏻
อยากเรียนจิตวิทยาคลินิก แต่แม่ไม่สนับสนุนเลยทำแต่แม่ไม่สนับสนุนเลยทำยังไงดีคะ
หนูพยายามคุยกับแม่หลายครั้งแล้วเกี่ยวกับความตั้งใจที่อยากเรียน จิตวิทยาคลินิก แต่ทุกครั้งเริ่มพูดถึงเรื่องนี้ แม่จะไม่ค่อยเปิดใจฟังเท่าไหร่ พอพูดขึ้นมาแม่จะรีบบอกทันทีว่า “ไม่ ห้ามเรียนเด็ดขาด” แล้วก็ให้เหตุผลว่ามันเป็นอาชีพที่เงินเดือนน้อย งานหนัก แล้วก็ทำงานได้จำกัด ส่วนใหญ่ก็อยู่ในโรงพยาบาล แม่มองว่าสมัยนี้ไม่ได้เป็นอาชีพที่คนต้องการมากเท่าไหร่
แม่ยังเล่าให้ฟังด้วยว่ามีคนรู้จักของแม่ที่เรียนสายนี้จนจบเอก ตอนนี้ทำงานแล้วงานเยอะมาก ปวดหัว เหนื่อยมาก ทำให้แม่ยิ่งรู้สึกว่าไม่อยากให้หนูไปทางนี้ แต่จริงๆหนูเองก็ไม่ได้รู้รายละเอียดของคนคนนั้นมากนักว่าเรียนสาขาอะไร หรือทำงานแบบไหน เพราะไม่ได้มีช่องทางติดต่อหรือข้อมูลอะไรเลย
สิ่งที่แม่อยากให้หนูเรียนมาก ๆ คือ เอกภาษาอังกฤษ (ศิลปศาสตร์/อักษร) แม่พูดถึงเรื่องนี้บ่อยมาก แบบเน้นเลยว่าอยากให้ไปทางนี้ เพราะแม่มองว่าภาษาอังกฤษสำคัญ ถ้าเก่งภาษาก็มีโอกาสทำงานได้หลายอย่าง ไปต่างประเทศก็ยังได้ด้วย ส่วนพวกสายหมอ พยาบาล หรือสาธา แม่ก็จะยกตัวอย่างว่าคนนู้นคนนี้เรียนสายนี้กัน ดูมั่นคงดี อนาคตก็โอเค
ส่วนตัวหนูไม่ได้มีปัญหากับภาษาอังกฤษนะคะ หนูก็พอมีพื้นฐานอยู่บ้าง และก็รู้ว่ามันสำคัญจริง ๆ แต่ในใจลึก ๆ หนูยังรู้สึกว่าอยากเรียนจิตวิทยามากกว่าอยู่ดี หนูรู้ว่าจิตวิทยาในไทยอาจจะยังไม่ได้เติบโตมากเท่าไหร่ แต่หนูก็มองว่างานแบบนี้มันต้องใช้ความเข้าใจมนุษย์สูงมาก เป็นงานที่ต้องฟัง ต้องเข้าใจความรู้สึกของคน ซึ่งหนูรู้สึกว่า AI คงแทนได้ยาก
แล้วหนูก็คิดว่าจริง ๆ แล้วหลายอาชีพมันก็ต้องมีการแข่งขันกันอยู่แล้ว มันคงอยู่ที่ว่าเราจะพัฒนาตัวเองให้เก่งพอหรือหาทางของตัวเองได้หรือเปล่ามากกว่า
มีอยู่ครั้งหนึ่งที่หนูเผลอถามแม่ไปว่า
“แม่คิดว่าลูกทำไม่ได้หรอ ยังไม่ได้ลองเลย”
แม่ตอบกลับมาทันทีว่า “ใช่”
ตอนนั้นหนูเหมือนพูดอะไรไม่ออกไปเลย มันเหมือน blank ไปหมด ไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี เพราะไม่คิดว่าแม่จะตอบแบบนั้น มันรู้สึกเสียใจมาก เหมือนยังไม่ทันได้ลองทำอะไรจริง ๆ เลย แต่เหมือนถูกตัดสินไปแล้วว่าเราทำไม่ได้
ทุกครั้งที่คุยเรื่องนี้กับแม่ หนูจะร้องไห้ตลอดเลยค่ะ มันไม่ใช่แค่เรื่องเลือกคณะ แต่มันทำให้รู้สึกเหมือนสิ่งที่เราอยากทำหรือสิ่งที่เราสนใจมันไม่ค่อยถูกเข้าใจ บางครั้งก็แอบคิดเหมือนกันว่าทำไมแค่ความชอบของเรา ถึงดูเหมือนไม่มีพื้นที่ให้ลองเลย
จนบางทีก็เริ่มรู้สึกเหนื่อยเหมือนกันกับการได้ยินคำพูดแบบนี้จากแม่ แต่ในอีกมุมหนึ่งหนูก็เข้าใจว่าแม่อาจจะเป็นห่วงอนาคตของหนู เลยอยากให้หนูเลือกเส้นทางที่แม่คิดว่ามั่นคงกว่า
ตอนนี้เลยค่อนข้างสับสนค่ะ ไม่รู้ว่าควรคุยกับแม่ยังไงให้เขาเปิดใจฟังมากขึ้น หรือควรทำยังไงกับความรู้สึกของตัวเองดี + ด้วยตอนนี้หนูเป็น dek70 ม.5 กำลังขึ้นม.6 ค่ะ รู้ว่าเวลาเตรียมตัวมันน้อยลงเรื่อยๆ คิดหนักเลยค่ะ🥹🙏🏻