สวัสดีครับ ผมอายุ 35 ปี รู้สึกตัวเองล้มเหลวในชีวิตมากๆครับ เห็นเพื่อนรุ่นเดียวกันมีครอบครัว มีลูก มีบ้าน มีรถ ครบหมดแล้วแต่ผมยังไม่มีอะไรเป็นของตัวเองเลยสักอย่างครับ
มีแค่เงินเก็บ 70,000 บาท แต่ไม่มีหนีสินอะไรครับ ตอนนี้อยู่ในช่วงว่างงานมาเข้าเดือนที่ 6 แล้วครับ เริ่มรู้สึกเครียดและกดดันมากขึ้นทุกวันๆ
เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ เราพลาดตรงไหน ทำไมเราในวันนี้กำลังจะกลายเป็นคนที่เรากลัวและไม่อยากเป็นที่สุดเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ข้อมูลส่วนตัวผมยังโสดครับ ไม่มีแฟน และไม่มีครอบครัวครับ ผมเป็น lgbtq ครับ
ก่อนหน้านี้ช่วงเรียนจบใหม่ๆ ผมทำงานเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง ตั้งใจจะสร้างบ้านให้แม่ วางแผนจะสร้างช่วงปลายปี 2563 แต่แม่มาตรวจเจอเนื้องอกในสมองก่อนครับ เงินที่เก็บใช้ในการรักษาตัวของแม่ (เป็นสิ่งเดียวที่ผมภูมิใจว่าอย่างน้อยก็มีเงินให้ได้รักษาแม่ในช่วงเวลานั้น)
แผนทุกอย่างที่วางไว้เลยล้มหมด แม่ใช้เวลารักษาตัว ผ่าตัด ฉายแสง ปีกว่าๆ ก่อนที่แม่จะจากไปครับ
หลังจากแม่เสียชีวิตผมเหมือนเสียศูนย์ไปหมดเลยครับ เป้าหมายที่เคยมีมันหายไปหมดเลยครับ ใช้ชีวิตเลื่อนลอย เหมือนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ ไม่รู้จะทำทุกอย่างไปทำไม ทำไปเพื่อใคร ช่วงแรกมีความคิดอยากทำร้ายตัวเอง เคยไปพบแพทย์เกี่ยวกับอาการซึมเศร้าอยู่ช่วงหนึ่งครับ
ผมใช้เวลาร่วม 5 ปีจนถึงวันนี้กว่าจะพาตัวเองลุกขึ้นมาได้ แต่พอลุกขึ้นมายืนได้แล้ว ผมกับพบว่าผมเดินช้ากว่าคนอื่นไปแล้ว เวลา 5 ปีที่ผ่านมา ผมเหมือนเสียไปเปล่าๆ และไม่สามารถเรียกย้อนกลับคืนมาได้แล้ว เวลา 5 ปีที่เหมือนชีวิตผมถูกฟรีซไว้กับที่ เงินเดือนออกก็ใช้ไปเกือบหมด เพราะคิดว่าตอนนั้นไม่ได้อยากมีชีวิติยู่ต่อแล้ว อยากซื้ออะไรก็ซื้อ เหมือนพยายามหาจุดยึดเหนี่ยวโดยการซื้อสิ่งที่เรียกว่าความสุขแบบฉาบฉวยไปวันๆไม่เป็นชิ้นเป็นอันครับ
ยิ่งตอนนี้ผมลาออกจากงานที่เก่า และกำลังหางานใหม่ เลยอาจจะเป็นช่วงที่ได้มีเวลาตกตะกอนความคิดกับตัวเองว่านี่เรากำลังทำอะไรอยู่ เราพลาดตรงไหน
ตอนนี้ผมอยากจะเริ่มต้นนับ 1 ใหม่ แต่ก็ไม่รู้จะสายไปไหมกับวัน 35 ปี เป้าหมายตอนนี้ผมไม่ได้อยากมีบ้านหรือมีรถเพราะมีบ้านจากมรดกของพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดแล้ว ส่วนรถผมเองก็ไม่ค่อยมีความจำเป็นต้องใช้ ปกติจะขับรถมอเตอร์ไซค์ไปทำงานครับ และส่วนนึงที่ไม่อยากสร้างอะไรไว้ก็เพราะสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจะส่งต่อให้ใครแล้วครับ ผมเลยแค่อยากทำงานแล้วเก็บเงินให้ได้สักก้อนเพื่อเป็นหลักประกันให้ตัวเองเมื่อตอนเจ็บป่วย อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นภาระให้คนอื่นครับ
แต่อีกใจก็อดรู้สึกล้มเหลวไม่ได้ครับ ไม่คิดว่าชีวิตตัวเองจะเดินมาถึงจุดนี้ ชีวิตที่เคยฝันไว้ตอนเด็กๆมันเปลี่ยนไปทั้งหมดเลยครับ สิ่งเดียวที่รู้สึกภูมิใจที่สุดของตัวเองคือได้ดูแลแม่ช่วงเวลาสุดท้ายของคนที่ผมรักและรักผมที่สุดในชีวิตครับ
อายุ 35 รู้สึกตัวเองล้มเหลว
มีแค่เงินเก็บ 70,000 บาท แต่ไม่มีหนีสินอะไรครับ ตอนนี้อยู่ในช่วงว่างงานมาเข้าเดือนที่ 6 แล้วครับ เริ่มรู้สึกเครียดและกดดันมากขึ้นทุกวันๆ
เริ่มตั้งคำถามกับตัวเองว่าตอนนี้เรากำลังทำอะไรอยู่ เราพลาดตรงไหน ทำไมเราในวันนี้กำลังจะกลายเป็นคนที่เรากลัวและไม่อยากเป็นที่สุดเมื่อ 10 ปีที่แล้ว
ข้อมูลส่วนตัวผมยังโสดครับ ไม่มีแฟน และไม่มีครอบครัวครับ ผมเป็น lgbtq ครับ
ก่อนหน้านี้ช่วงเรียนจบใหม่ๆ ผมทำงานเก็บเงินได้ก้อนหนึ่ง ตั้งใจจะสร้างบ้านให้แม่ วางแผนจะสร้างช่วงปลายปี 2563 แต่แม่มาตรวจเจอเนื้องอกในสมองก่อนครับ เงินที่เก็บใช้ในการรักษาตัวของแม่ (เป็นสิ่งเดียวที่ผมภูมิใจว่าอย่างน้อยก็มีเงินให้ได้รักษาแม่ในช่วงเวลานั้น)
แผนทุกอย่างที่วางไว้เลยล้มหมด แม่ใช้เวลารักษาตัว ผ่าตัด ฉายแสง ปีกว่าๆ ก่อนที่แม่จะจากไปครับ
หลังจากแม่เสียชีวิตผมเหมือนเสียศูนย์ไปหมดเลยครับ เป้าหมายที่เคยมีมันหายไปหมดเลยครับ ใช้ชีวิตเลื่อนลอย เหมือนมีชีวิตอยู่ไปวันๆ ไม่รู้จะทำทุกอย่างไปทำไม ทำไปเพื่อใคร ช่วงแรกมีความคิดอยากทำร้ายตัวเอง เคยไปพบแพทย์เกี่ยวกับอาการซึมเศร้าอยู่ช่วงหนึ่งครับ
ผมใช้เวลาร่วม 5 ปีจนถึงวันนี้กว่าจะพาตัวเองลุกขึ้นมาได้ แต่พอลุกขึ้นมายืนได้แล้ว ผมกับพบว่าผมเดินช้ากว่าคนอื่นไปแล้ว เวลา 5 ปีที่ผ่านมา ผมเหมือนเสียไปเปล่าๆ และไม่สามารถเรียกย้อนกลับคืนมาได้แล้ว เวลา 5 ปีที่เหมือนชีวิตผมถูกฟรีซไว้กับที่ เงินเดือนออกก็ใช้ไปเกือบหมด เพราะคิดว่าตอนนั้นไม่ได้อยากมีชีวิติยู่ต่อแล้ว อยากซื้ออะไรก็ซื้อ เหมือนพยายามหาจุดยึดเหนี่ยวโดยการซื้อสิ่งที่เรียกว่าความสุขแบบฉาบฉวยไปวันๆไม่เป็นชิ้นเป็นอันครับ
ยิ่งตอนนี้ผมลาออกจากงานที่เก่า และกำลังหางานใหม่ เลยอาจจะเป็นช่วงที่ได้มีเวลาตกตะกอนความคิดกับตัวเองว่านี่เรากำลังทำอะไรอยู่ เราพลาดตรงไหน
ตอนนี้ผมอยากจะเริ่มต้นนับ 1 ใหม่ แต่ก็ไม่รู้จะสายไปไหมกับวัน 35 ปี เป้าหมายตอนนี้ผมไม่ได้อยากมีบ้านหรือมีรถเพราะมีบ้านจากมรดกของพ่อแม่ที่ต่างจังหวัดแล้ว ส่วนรถผมเองก็ไม่ค่อยมีความจำเป็นต้องใช้ ปกติจะขับรถมอเตอร์ไซค์ไปทำงานครับ และส่วนนึงที่ไม่อยากสร้างอะไรไว้ก็เพราะสุดท้ายก็ไม่รู้ว่าจะส่งต่อให้ใครแล้วครับ ผมเลยแค่อยากทำงานแล้วเก็บเงินให้ได้สักก้อนเพื่อเป็นหลักประกันให้ตัวเองเมื่อตอนเจ็บป่วย อย่างน้อยก็ไม่ต้องเป็นภาระให้คนอื่นครับ
แต่อีกใจก็อดรู้สึกล้มเหลวไม่ได้ครับ ไม่คิดว่าชีวิตตัวเองจะเดินมาถึงจุดนี้ ชีวิตที่เคยฝันไว้ตอนเด็กๆมันเปลี่ยนไปทั้งหมดเลยครับ สิ่งเดียวที่รู้สึกภูมิใจที่สุดของตัวเองคือได้ดูแลแม่ช่วงเวลาสุดท้ายของคนที่ผมรักและรักผมที่สุดในชีวิตครับ