สวัสดีครับ ผมอายุ36 ปีนี้ พ่ออายุ74 เรามีกิจการของครอบครัว ที่ถือว่าดีมากๆ มีกิน มีใช้ ไม่ลำบาก พวกเราพี่น้องทุกคนกินอยู่อย่างประหยัด ไม่ซื้อของฟุ่มเฟือย เป็นครอบครัวคนจีน ผมในครั้งหนึ่งมีความฝันอยากไปเรียนต่อป.โท ที่ตปท. ก่อนหน้านี้ตัดสินใจว่าเป็นนิวซีแลนด์ แต่ตอนนี้เปลี่ยนมาเป็นเยอรมัน แล้วเพราะค่าใช้จ่ายที่ถูกที่สุด และเรียนเป็นภาษาอังกฤษ ที่เราสามารถพูดได้ ผมอยากไปเรียนต่อป.โทที่นั่น เรียน1ปี+ทำ Thesis อีก 6 เดือน ลองใช้ชีวิตที่นั่น และอาจจะรวมถึงทำงานที่นั่น(สั้นๆไม่นาน ให้พอได้มีเงินเก็บ ถ้าได้งาน) ซึ่งทั้งชีวิตผมตั้งแต่อายุ 18 ปีมา ไม่เคยไปไหนไกลจากกิจการของครอบครัวและที่บ้านเลย เรียนป.ตรีก็เลือกเรียนมหาลัยใกล้บ้าน
ตอนนี้ที่ผมกังวลมากที่สุดคือเป็นห่วงพ่อ แม่ เพราะท่านอายุเยอะมากแล้ว ท่านไม่มีโรคประจำตัวร้ายแรง(ท่านไม่เป็นเบาหวาน,โรคไต,โรคมะเร็ง) มีแค่กรดไหลย้อน ซึ่งก็ทานยาตามที่แพทย์สั่ง + ทานยาควบคุมไขมันตามที่หมอให้มา ไปตรวจสุขภาพท่านมาล่าสุดก็ค่าเลือด ไต ทุกอย่างดีหมด พ่อเป็นคนดูแลสุขภาพมากๆครับ
กิจการที่บ้าน มีพนักงานระดับหัวหน้า ที่ไว้ใจได้ อยู่มาตั้งแต่ก่อตั้งกิจการ คอยช่วยดูแลกิจการให้ มีพี่น้องอีก 2 คน ก็ทำงานอยู่ที่นี่
ผมอยากออกจากที่บ้านมาสักไม่กี่ปี ไปทำตามความฝันตรงนี้ แต่ในใจลึกๆผมกังวลมากเลย ห่วงพ่อ กลัวว่า ถ้าเราไม่อยู่ที่นั่นในช่วงที่เราไปเรียน พ่อจะสุขภาพแย่ลงไหม ใครจะพาพ่อไปหาหมอ ใครจะทำความสะอาดห้องให้พ่อกับแม่ทุกๆเดือน ผมกลัวว่าถ้าการที่ผมไปทำให้สุขภาพของพ่อแย่ลงผมคงละอายใจมากๆ และอยากดูแลท่านใช้เวลากับท่านให้มากๆ
แต่ใจนึงก็ถ้าผมไม่ไป อนาคตตอนที่เราไม่มีสิทธิได้ไป เราจะมาคิดย้อนหลังไหมหว้า เราจะเสียดายโอกาสตอนนี้ไหมว้า
ทุกๆวันที่ผ่านไปความคิดตรงนี้มันคอยบั้นทอนกำลังใจของผมในการเตรียมตัวสอบไอเอล ผมควรทำไงดี ผมควรปรับทัศนคติของตนเองยังไงดี ผมควรทำใจยังไงดีครับ ถ้าท่านเป็นผม มีเงินมีศักยภาพที่จะไป ท่านจะทำยังไงครับ
อายุ36 พ่ออายุ74 ถ้าออกจากบ้านไปเรียนต่อป.โท ที่ตปท. จะถือว่าใจร้ายกับพ่อแม่ของเรามากไหม
ตอนนี้ที่ผมกังวลมากที่สุดคือเป็นห่วงพ่อ แม่ เพราะท่านอายุเยอะมากแล้ว ท่านไม่มีโรคประจำตัวร้ายแรง(ท่านไม่เป็นเบาหวาน,โรคไต,โรคมะเร็ง) มีแค่กรดไหลย้อน ซึ่งก็ทานยาตามที่แพทย์สั่ง + ทานยาควบคุมไขมันตามที่หมอให้มา ไปตรวจสุขภาพท่านมาล่าสุดก็ค่าเลือด ไต ทุกอย่างดีหมด พ่อเป็นคนดูแลสุขภาพมากๆครับ
กิจการที่บ้าน มีพนักงานระดับหัวหน้า ที่ไว้ใจได้ อยู่มาตั้งแต่ก่อตั้งกิจการ คอยช่วยดูแลกิจการให้ มีพี่น้องอีก 2 คน ก็ทำงานอยู่ที่นี่
ผมอยากออกจากที่บ้านมาสักไม่กี่ปี ไปทำตามความฝันตรงนี้ แต่ในใจลึกๆผมกังวลมากเลย ห่วงพ่อ กลัวว่า ถ้าเราไม่อยู่ที่นั่นในช่วงที่เราไปเรียน พ่อจะสุขภาพแย่ลงไหม ใครจะพาพ่อไปหาหมอ ใครจะทำความสะอาดห้องให้พ่อกับแม่ทุกๆเดือน ผมกลัวว่าถ้าการที่ผมไปทำให้สุขภาพของพ่อแย่ลงผมคงละอายใจมากๆ และอยากดูแลท่านใช้เวลากับท่านให้มากๆ
แต่ใจนึงก็ถ้าผมไม่ไป อนาคตตอนที่เราไม่มีสิทธิได้ไป เราจะมาคิดย้อนหลังไหมหว้า เราจะเสียดายโอกาสตอนนี้ไหมว้า
ทุกๆวันที่ผ่านไปความคิดตรงนี้มันคอยบั้นทอนกำลังใจของผมในการเตรียมตัวสอบไอเอล ผมควรทำไงดี ผมควรปรับทัศนคติของตนเองยังไงดี ผมควรทำใจยังไงดีครับ ถ้าท่านเป็นผม มีเงินมีศักยภาพที่จะไป ท่านจะทำยังไงครับ