เลิกกับแฟนคนแรกมาหลายเดือนแล้ว คบกันมาได้หลายปี
ต่างเป็นแฟนคนแรกของกันและกัน
เรายังมูฟออนไม่ได้เลย เห็นเขาเริ่มใหม่ไปได้ดี มีสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ แต่เรายังอยู่ที่เดิม ยังรอข้อความเค้าเหมือนเดิมทุกวัน
ระหว่างคบกันมีปัญหาที่แก้ไม่ได้ ทะเลาะกันซ้ำๆ แทบไม่ได้ใช้เวลาไปกับการเรียนรู้กันและกันให้มากพอ เราเสียดายมากจริงๆ
อยากกลับไปแก้ไข แต่มันก็สายไปแล้ว
มันปล่อยวางอดีตไม่ได้ ความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้น มันฝังในใจเรา ไม่เคยรู้สึกรักใครในตัวตนทั้งหมดของเขาขนาดนี้มาก่อน ทั้งความรู้สึกตอนอยู่ด้วยกัน ทั้งเป็นพื้นที่ปลอดภัยทางใจให้กับเราในแบบที่ไม่มีใครทำให้รู้สึกได้แบบนั้น ทั้งน้ำเสียง ความอ่อนโยน ความใส่ใจ วิธีคิด พูด การกระทำทุกอย่างที่เป็นเขา ความรู้สึกที่ว่าต่อให้โลกจะหนักแค่ไหน เมื่อมีเขาอยู่ข้างๆ ทุกอย่างก็เบาลง
จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้นตลอดเวลาที่คบกัน ทั้งที่รักเขามากๆ แต่เหมือนมันมีอะไรสักอย่างที่ทำให้เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ ตอนสุขก็สุขมาก แต่ทุกข์มากเช่นกัน ไม่ชอบตัวเองในตอนนั้น ยังโทษตัวเองทุกครั้งที่ทำให้คนที่เรารักมากจากไป รู้ว่าชีวิตต้องเดินหน้า แต่ก็รู้ว่าไม่ง่ายเลยที่จะเจอคนที่รักได้มากขนาดนี้
ตอนนี้เฝ้ารอเขากลับมาเพื่อแก้ไขทุกอย่างที่มันผิดไป ไม่รู้ชีวิตความเป็นอยู่ ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไง เพราะเราตัดทุกช่องทางที่จะติดต่อได้ รู้ว่าแทบไม่มีหวัง แต่ทำใจไม่ได้เลย ยิ่งถ้ารู้ว่าเขามีคนใหม่แล้ว แค่คิดก็ทำใจไม่ได้ ไม่รู้จะไปต่อยังไง
คิดว่าถ้าชีวิตเราพร้อมในทุกด้าน ค่อยกลับเข้าไปในชีวิตเค้า
แต่ก็เหมือนหวังลมแล้งๆ คงยากที่จะกลับมาเหมือนเดิม ลองมองในมุมที่คนมันรู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว ก็มีแต่จะอึดอัด ที่เรายังยึดติดกับเค้าอยู่ และต่อให้ดีแค่ไหน ความรู้สึกมันก็ยากที่จะกลับคืนมา
ยังมูฟออนไม่ได้
ต่างเป็นแฟนคนแรกของกันและกัน
เรายังมูฟออนไม่ได้เลย เห็นเขาเริ่มใหม่ไปได้ดี มีสังคมใหม่ เพื่อนใหม่ แต่เรายังอยู่ที่เดิม ยังรอข้อความเค้าเหมือนเดิมทุกวัน
ระหว่างคบกันมีปัญหาที่แก้ไม่ได้ ทะเลาะกันซ้ำๆ แทบไม่ได้ใช้เวลาไปกับการเรียนรู้กันและกันให้มากพอ เราเสียดายมากจริงๆ
อยากกลับไปแก้ไข แต่มันก็สายไปแล้ว
มันปล่อยวางอดีตไม่ได้ ความผิดพลาดที่เคยเกิดขึ้น มันฝังในใจเรา ไม่เคยรู้สึกรักใครในตัวตนทั้งหมดของเขาขนาดนี้มาก่อน ทั้งความรู้สึกตอนอยู่ด้วยกัน ทั้งเป็นพื้นที่ปลอดภัยทางใจให้กับเราในแบบที่ไม่มีใครทำให้รู้สึกได้แบบนั้น ทั้งน้ำเสียง ความอ่อนโยน ความใส่ใจ วิธีคิด พูด การกระทำทุกอย่างที่เป็นเขา ความรู้สึกที่ว่าต่อให้โลกจะหนักแค่ไหน เมื่อมีเขาอยู่ข้างๆ ทุกอย่างก็เบาลง
จนถึงวันนี้ก็ยังไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนั้นตลอดเวลาที่คบกัน ทั้งที่รักเขามากๆ แต่เหมือนมันมีอะไรสักอย่างที่ทำให้เราอยู่ด้วยกันไม่ได้ ตอนสุขก็สุขมาก แต่ทุกข์มากเช่นกัน ไม่ชอบตัวเองในตอนนั้น ยังโทษตัวเองทุกครั้งที่ทำให้คนที่เรารักมากจากไป รู้ว่าชีวิตต้องเดินหน้า แต่ก็รู้ว่าไม่ง่ายเลยที่จะเจอคนที่รักได้มากขนาดนี้
ตอนนี้เฝ้ารอเขากลับมาเพื่อแก้ไขทุกอย่างที่มันผิดไป ไม่รู้ชีวิตความเป็นอยู่ ไม่รู้ว่าเขาเป็นยังไง เพราะเราตัดทุกช่องทางที่จะติดต่อได้ รู้ว่าแทบไม่มีหวัง แต่ทำใจไม่ได้เลย ยิ่งถ้ารู้ว่าเขามีคนใหม่แล้ว แค่คิดก็ทำใจไม่ได้ ไม่รู้จะไปต่อยังไง
คิดว่าถ้าชีวิตเราพร้อมในทุกด้าน ค่อยกลับเข้าไปในชีวิตเค้า
แต่ก็เหมือนหวังลมแล้งๆ คงยากที่จะกลับมาเหมือนเดิม ลองมองในมุมที่คนมันรู้สึกไม่เหมือนเดิมแล้ว ก็มีแต่จะอึดอัด ที่เรายังยึดติดกับเค้าอยู่ และต่อให้ดีแค่ไหน ความรู้สึกมันก็ยากที่จะกลับคืนมา