ผมจำไม่ได้แล้ว ว่าไปได้ยินแนวคิดนี้มาจากไหน ...
แต่เหมือนเคยมีคนอธิบายไว้ประมาณนี้ครับ
"การกินเนื้อสัตว์ จริงๆ แล้วไม่ถือว่าบาป"
"เพราะมนุษย์กินเพื่อดำรงชีวิต
แต่สิ่งที่ควรรู้สึกละอายมากกว่า คือ
การกินทิ้งกินขว้าง
เพราะมันเท่ากับว่า
เราไม่ได้เคารพชีวิตของสัตว์ที่สละชีวิตให้เราเลย"
แล้วก็มีแนวคิดต่อยอดอีกแบบหนึ่งนะครับ
ที่ผมเคยได้ยินว่า...
"ถ้าเรากินเนื้อสัตว์เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อ
แต่สุดท้ายเอาชีวิตนั้นไปทำความชั่วอื่น ๆ
มันก็เหมือนกับว่า
เราไม่ได้เห็นคุณค่าของชีวิตหนึ่งที่เสียไป"
ฟังดูเหมือนเป็นปรัชญาแปลกๆ เหมือนกันนะครับ
แต่ผมก็แอบรู้สึกว่า มันมีเหตุผลในแบบของมันอยู่
และผมเองก็แอบเห็นด้วยกับตรรกะแบบนี้เหมือนกันครับ
แต่ก็ไม่มั่นใจว่า มันมีฐานความคิด หรือคำสอนอะไรจริงๆ รองรับหรือเปล่า
คือพูดง่าย ๆ ว่า
ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน
รู้แต่ว่าผมนะ กับ “ชอบแนวคิดนี้”
จนถึงทุกวันนี้ เวลามีใครกินอาหารที่มีเนื้อสัตว์ เหลือ
ผมยังชอบพูดเล่นๆ ว่า
“กินให้หมดนะ มันอุตส่าห์ตายให้เรากิน”
บางคนก็ขำ บางคนก็ทำหน้าสงสัย...
แต่ประเมินทั้งหมดได้เลยครับว่า
ไม่น่าจะมีใครใส่ใจกับคำพูดผมเท่าไหร่เหมือนกัน
(ใจจริงผมก็อยากจะให้เขาถามนะ ผมจะได้อธิบาย .... แต่ก็... ไม่ )
เลยอยากถามคนในนี้ครับ
มีใครเคยได้ยินแนวคิดประมาณนี้ไหม
แล้วมันมีที่มาจากคำสอนอะไรจริงๆ หรือเปล่า
หรือมันเป็นแค่แนวคิดที่คนรุ่นก่อนพูดต่อๆ กันมาเฉยๆ
หรือ…
มันอาจเป็นแค่ “ปรัชญาหน้าโต๊ะอาหารของคนไทย”
ที่เอาไว้เตือนกันไม่ให้กินเหลือก็ได้
เหมือนกับคำพูดที่ว่า
"กินข้าวให้หมดนะ สงสารชาวนา เขาลำบาก"
(แล้วก็จบด้วยคำโต้ตอบแบบเงียบๆว่า
ทำไมฉันต้องสงสาร ฉันก็ซื้อกินหนิ
ไม่ได้ขอกินฟรีๆ 555 )
“กินให้หมดนะ มันอุตส่าห์ตาย ให้เรากิน” << เคยได้ยินประโยคนี้ไหมครับ
แต่เหมือนเคยมีคนอธิบายไว้ประมาณนี้ครับ
"การกินเนื้อสัตว์ จริงๆ แล้วไม่ถือว่าบาป"
"เพราะมนุษย์กินเพื่อดำรงชีวิต
แต่สิ่งที่ควรรู้สึกละอายมากกว่า คือ
การกินทิ้งกินขว้าง
เพราะมันเท่ากับว่า
เราไม่ได้เคารพชีวิตของสัตว์ที่สละชีวิตให้เราเลย"
แล้วก็มีแนวคิดต่อยอดอีกแบบหนึ่งนะครับ
ที่ผมเคยได้ยินว่า...
"ถ้าเรากินเนื้อสัตว์เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตอยู่ต่อ
แต่สุดท้ายเอาชีวิตนั้นไปทำความชั่วอื่น ๆ
มันก็เหมือนกับว่า
เราไม่ได้เห็นคุณค่าของชีวิตหนึ่งที่เสียไป"
ฟังดูเหมือนเป็นปรัชญาแปลกๆ เหมือนกันนะครับ
แต่ผมก็แอบรู้สึกว่า มันมีเหตุผลในแบบของมันอยู่
และผมเองก็แอบเห็นด้วยกับตรรกะแบบนี้เหมือนกันครับ
แต่ก็ไม่มั่นใจว่า มันมีฐานความคิด หรือคำสอนอะไรจริงๆ รองรับหรือเปล่า
คือพูดง่าย ๆ ว่า
ไม่รู้ว่ามันมาจากไหน
รู้แต่ว่าผมนะ กับ “ชอบแนวคิดนี้”
จนถึงทุกวันนี้ เวลามีใครกินอาหารที่มีเนื้อสัตว์ เหลือ
ผมยังชอบพูดเล่นๆ ว่า
“กินให้หมดนะ มันอุตส่าห์ตายให้เรากิน”
บางคนก็ขำ บางคนก็ทำหน้าสงสัย...
แต่ประเมินทั้งหมดได้เลยครับว่า
ไม่น่าจะมีใครใส่ใจกับคำพูดผมเท่าไหร่เหมือนกัน
(ใจจริงผมก็อยากจะให้เขาถามนะ ผมจะได้อธิบาย .... แต่ก็... ไม่ )
เลยอยากถามคนในนี้ครับ
มีใครเคยได้ยินแนวคิดประมาณนี้ไหม
แล้วมันมีที่มาจากคำสอนอะไรจริงๆ หรือเปล่า
หรือมันเป็นแค่แนวคิดที่คนรุ่นก่อนพูดต่อๆ กันมาเฉยๆ
หรือ…
มันอาจเป็นแค่ “ปรัชญาหน้าโต๊ะอาหารของคนไทย”
ที่เอาไว้เตือนกันไม่ให้กินเหลือก็ได้
เหมือนกับคำพูดที่ว่า
"กินข้าวให้หมดนะ สงสารชาวนา เขาลำบาก"
(แล้วก็จบด้วยคำโต้ตอบแบบเงียบๆว่า
ทำไมฉันต้องสงสาร ฉันก็ซื้อกินหนิ
ไม่ได้ขอกินฟรีๆ 555 )