ช่วงหลังๆ มานี้ผมเริ่มรู้สึกว่าชีวิตมันเหมือนกดปุ่มเร่งความเร็วโดยที่เราไม่ทันสังเกต
ตอนเด็กๆ เคยคิดว่าเวลามันผ่านช้ามาก กว่าจะปิดเทอม กว่าจะได้โต แต่พอโตขึ้นจริงๆ กลับรู้สึกว่าแต่ละปีมันผ่านไปไวอย่างน่าตกใจ แป๊บเดียวก็เรียนจบ แป๊บเดียวก็เริ่มทำงาน แล้วก็ต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่างมากขึ้นเรื่อยๆ บางวันผมนั่งคิดเล่นๆ ว่าเมื่อก่อนเราเคยมีเวลาให้ตัวเองเยอะกว่านี้มาก
มีเวลานั่งเล่นเกม ดูหนัง หรือออกไปเจอเพื่อนโดยไม่ต้องคิดอะไรเยอะ แต่ตอนนี้แค่จะหาเวลาว่างสักวันยังต้องวางแผนเลย
ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ ผมก็เริ่มเข้าใจว่าชีวิตผู้ใหญ่มันไม่ได้มีแค่ความเหนื่อยหรือความเครียดอย่างเดียว
มันยังมีความภูมิใจเล็กๆ เวลาที่เราทำอะไรบางอย่างสำเร็จ หรือสามารถดูแลตัวเองและคนรอบข้างได้ดีขึ้นเหมือนกัน
บางทีการได้นั่งทบทวนอะไรเงียบๆ แบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกว่าการเติบโตของชีวิตมันมีความหมายในแบบของมันจริงๆ ครับ
อยู่ดีๆ ก็รู้สึกว่าชีวิตมันเดินเร็วขึ้นแบบไม่ทันตั้งตัวเลยครับ
ตอนเด็กๆ เคยคิดว่าเวลามันผ่านช้ามาก กว่าจะปิดเทอม กว่าจะได้โต แต่พอโตขึ้นจริงๆ กลับรู้สึกว่าแต่ละปีมันผ่านไปไวอย่างน่าตกใจ แป๊บเดียวก็เรียนจบ แป๊บเดียวก็เริ่มทำงาน แล้วก็ต้องรับผิดชอบอะไรหลายอย่างมากขึ้นเรื่อยๆ บางวันผมนั่งคิดเล่นๆ ว่าเมื่อก่อนเราเคยมีเวลาให้ตัวเองเยอะกว่านี้มาก
มีเวลานั่งเล่นเกม ดูหนัง หรือออกไปเจอเพื่อนโดยไม่ต้องคิดอะไรเยอะ แต่ตอนนี้แค่จะหาเวลาว่างสักวันยังต้องวางแผนเลย
ถึงจะเป็นแบบนั้นก็เถอะ ผมก็เริ่มเข้าใจว่าชีวิตผู้ใหญ่มันไม่ได้มีแค่ความเหนื่อยหรือความเครียดอย่างเดียว
มันยังมีความภูมิใจเล็กๆ เวลาที่เราทำอะไรบางอย่างสำเร็จ หรือสามารถดูแลตัวเองและคนรอบข้างได้ดีขึ้นเหมือนกัน
บางทีการได้นั่งทบทวนอะไรเงียบๆ แบบนี้ ก็ทำให้รู้สึกว่าการเติบโตของชีวิตมันมีความหมายในแบบของมันจริงๆ ครับ