ช่วงนี้ผมเริ่มสังเกตตัวเองว่าความคิดหลายอย่างมันเปลี่ยนไปจากตอนเด็กๆ พอสมควร
เมื่อก่อนเป็นคนที่อยากได้อะไรหลายอย่าง อยากเก่งขึ้น อยากมีเงินเยอะขึ้น อยากพิสูจน์ตัวเองให้คนอื่นเห็นว่าทำได้
แต่พอทำงานไปเรื่อยๆ ผ่านเรื่องหลายแบบ ทั้งสำเร็จบ้าง ผิดหวังบ้าง ก็เริ่มรู้สึกว่าบางอย่างในชีวิตมันไม่ได้ต้องวิ่งไล่ตลอดเวลาก็ได้

วันธรรมดาที่ได้กลับบ้านเร็ว นั่งกินข้าวเงียบๆ เปิดยูทูปดูอะไรเพลินๆ หรือแค่นั่งคุยกับเพื่อนเก่าในแชทสั้นๆ
กลับกลายเป็นช่วงเวลาที่ทำให้รู้สึกสบายใจกว่าที่คิด บางทีการได้หยุดคิดสักพักแล้วมองดูชีวิตตัวเองว่ามันเดินมาไกลแค่ไหน
ก็ทำให้รู้สึกขอบคุณอะไรหลายอย่างมากขึ้นเหมือนกัน ชีวิตมันอาจจะไม่ได้ต้องสมบูรณ์แบบหรือยิ่งใหญ่ตลอดเวลา
แค่ยังมีแรงตื่นไปทำหน้าที่ของตัวเองในวันถัดไปได้ ผมว่ามันก็เป็นความเรียบง่ายที่มีค่ามากพอแล้วครับ