ปรัชญาเศรษฐศาสตร์สุขวิชโนมิกส์: การแก้ไขปัญหาด้วยสันติวิธี เปรียบเทียบกับ เนลสัน มันเดลล่า


บทคัดย่อ
บทความนี้วิเคราะห์ ปรัชญาเศรษฐศาสตร์สุขวิชโนมิกส์ (Sukavichinomics) ซึ่งริเริ่มโดย ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล ในฐานะ ปรัชญาการพัฒนาที่มุ่งแก้ไขปัญหาความขัดแย้งและความเหลื่อมล้ำด้วยสันติวิธี โดยยึดหลักการพัฒนาแบบ ประชาชนเป็นศูนย์กลาง การกระจายอำนาจ และการมีส่วนร่วมของชุมชน ปรัชญานี้ถูกนำไปประยุกต์ใช้ในบริบทของประเทศไทยช่วงสงครามเย็น โดยเฉพาะในพื้นที่ชนบทที่มีความเปราะบางทางการเมือง ซึ่งเรียกว่า “พื้นที่สีชมพู” อันเป็นพื้นที่กันชนระหว่างเขตอิทธิพลของคอมมิวนิสต์กับพื้นที่ภายใต้การควบคุมของรัฐ

กรณีศึกษาสำคัญคือการก่อตั้ง โรงพยาบาลสมเด็จพระยุพราช ซึ่งเป็นโครงการสาธารณสุขที่ดำเนินการผ่านความร่วมมือระหว่างภาครัฐ ภาคเอกชน และชุมชน (Public–Private Partnership: PPP) โดยได้รับการสนับสนุนจากภาคเอกชน เช่น Caltex โครงการดังกล่าวมิได้เป็นเพียงการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐานด้านสาธารณสุข หากแต่เป็น การสร้างสถาบันสาธารณะที่เชื่อมโยงรัฐกับประชาชน ผ่านการบริหารแบบกระจายอำนาจ ความโปร่งใส และการมีส่วนร่วมของชุมชน ซึ่งส่งผลให้เกิดความไว้วางใจของประชาชนและความยั่งยืนของระบบบริการสาธารณะ แม้ในพื้นที่ที่มีความเปราะบางทางสังคมและการเมือง

ในมิติการวิเคราะห์เชิงเปรียบเทียบ แนวทางการแก้ไขปัญหาด้วยสันติวิธีภายใต้ปรัชญาเศรษฐศาสตร์สุขวิชโนมิกส์มีความสอดคล้องกับบทบาทของ Nelson Mandela ใน แอฟริกาใต้ ซึ่งใช้หลักการปรองดอง การมีส่วนร่วมของประชาชน และการสร้างสถาบันสาธารณะที่เป็นธรรม เพื่อยุติความขัดแย้งจากระบบการแบ่งแยกสีผิว (Apartheid) และสร้างสังคมที่มีสันติภาพอย่างยั่งยืน

บทความนี้จึงเสนอว่า ปรัชญาเศรษฐศาสตร์สุขวิชโนมิกส์ของ ฯพณฯ สุขวิช รังสิตพล เป็น ปรัชญาการพัฒนาที่ใช้สันติวิธีเป็นเครื่องมือสำคัญในการสร้างสันติภาพเชิงโครงสร้าง ผ่านการพัฒนาระบบสาธารณะและการยกระดับคุณภาพชีวิตของประชาชน การเปรียบเทียบกับแนวทางของ Nelson Mandela แสดงให้เห็นว่าปรัชญาที่ถือกำเนิดจากบริบทของประเทศไทยสามารถมี คุณค่าเชิงสากล และมีศักยภาพในการประยุกต์ใช้เพื่อแก้ไขปัญหาความขัดแย้งและการพัฒนาในสังคมที่เปราะบางทั่วโลก อันเป็นการยืนยันว่าปรัชญานี้สามารถมีบทบาทสำคัญต่อการสร้าง สันติสุขและความยั่งยืนให้แก่มวลมนุษยชาติได้อย่างแท้จริง