ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมอยู่ดีๆ ชีวิตช่วงนี้มันรู้สึกเหมือนฉันกำลังเดินผ่านฉากในหนังเงียบๆ ทุกอย่างรอบตัวยังคงเคลื่อนไหว แต่เหมือนเวลาจะช้าลง ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา แสงอาทิตย์ลอดผ้าม่านเข้ามาแบบอ่อนโยน ฉันนั่งจิบกาแฟในแก้วโปรด มองคนรอบตัวที่รีบเร่งไปมาด้วยความวุ่นวาย แล้วก็ยิ้มแปลกๆ กับความสงบที่ขัดกับความเร่งรีบรอบตัว บางวันฉันก็เปิดเพลงเบาๆ แล้วปล่อยให้ความคิดล่องลอยไปกับทำนอง รู้สึกเหมือนตัวเองอยู่คนละโลกกับความวุ่นวายข้างนอก ในขณะเดียวกันก็มีความอบอุ่นบางอย่างซ่อนอยู่ในความเรียบง่ายเหล่านี้ เวลาผ่านไปช้าๆ แต่ฉันกลับรู้สึกว่ามันเต็มไปด้วยความหมายเล็กๆ ที่ฉันไม่เคยสังเกตมาก่อน ความสุขบางอย่างก็ไม่ต้องหวือหวา แค่ได้อยู่กับตัวเอง รู้สึกตัวเองหายใจอย่างเต็มที่ ก็เพียงพอแล้ว