บ้านกำลังจะล้มละลายแต่ผมกลับนิ่งกว่าที่คิด

เพิ่งได้ข่าวจากแม่ว่า ป้าที่เป็นเสาหลักของบ้านกำลังจะโดนไล่ออกเนื่องจากอายุที่มากขึ้น สิ่งที่ผมรู้สึกว่าตัวเองแปลกไปนั้นคือ แค่นี้อ่ะนะ มันไม่ได้ไม่รู้สึกแย่เลย100% มีแอบกังวลบ้าง แต่พอใช้เวลา 5 นาทีคิดก่อนจะรีแอคชั่นมามันก็ทำไว้ให้รู้ว่า ผมสามารถทำอะไรได้มากกว่าที่ตนคิด


ผมีแผนไว้เรียบร้อยสำหรัชหลังเรียนจบในอีกสี่ปี(ตอนนี้22) ซึ่งไม่ได้เกี่ยวกระทู้ที่จะเขียนจะไม่ขยายเพิ่ม


ผมแค่รู้สึกว่า มันไม่ใช่สิ่งที่ผมคนนี้จะเข้าไปเพื่อ ควบคุมมันได้100% ไม่ช้าก็เร็วเหตุการณ์นี้ต้องเกิดจะเกิดตอนนี้กับสิบปีที่แล้วสำหรับผม มันก็ไม่ต่างกันแต่คงจะต่างกันแคความคิดผมในตอนนั้นกับในตอนนี้


สารภาพตามตรงว่า ป้าผมไม่อยากให้ผมรู้เพราะเขาค่อนข้างจะเข้าใจว่าผมเป็น HSP(คนอ่อนไหวและsensitive) แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกอะไรขนาดนั้นกับบดีใจที่รู้ว่าจะจัดเวลายังไงได้ตั้งแต่ตอนนี้ บางทีการเช้าไปเรียนมหาลัยครั้งที่ 3 ผมอาจจะเจอกัคนที่ผมไว้ใจจสักคนนึงก็ได้และสำหรับผมมันก็เพียงพอแล้ว