-สติจำกาล
"บางคนคิดว่า การปฏิบัติกรรมฐาน
คือการเดินจงกรม และนั่งสมาธิเท่านั้น
แต่หลวงพ่อเน้นว่า...
การปฏิบัติ อยู่ที่สติ...มากกว่าที่อิริยาบถ
อย่างที่ท่านเทศน์ในตอนหนึ่งว่า...
ไม่ใช่เดินเพียร นั่งเพียร แต่รู้...เพียร
คือฝึกให้มีสติรู้ตัวทั่วพร้อมทุกอิริยาบถ
ไม่ใช่ เฉพาะเวลานั่งสมาธิ หรือเดินจงกรมเท่านั้น เคล็ดลับของท่าน ก็คือ...
ปฏิบัติเรื่อยไปอย่างสม่ำเสมอ
ไม่เคร่งเกินไป แต่ก็ไม่หย่อน ให้พอดี
แก่การขัดเกลากิเลส จึงจะเรียกว่า...
เป็นสัมมาปฏิปทา เพราะว่าการทำความเพียรไม่ได้ขีดขั้น จะยืน จะเดิน จะนั่ง จะนอน ได้ทั้งหมดนั้น...
แม้กวาดลานวัดอยู่ ก็บรรลุธรรมะได้
แม้แต่เพียงมองเห็นแสงพยับแดด เท่านั้น
ก็บรรลุธรรมะได้
จะต้องมีสติพร้อมอยู่เสมอ
ทำไม? จึงเป็นเช่นนั้น เพราะมันมีโอกาส
ที่จะบรรลุธรรม อยู่...ตลอดเวลา
อยู่...ทุกสถานที่ เมื่อเราตั้งใจพิจารณาอยู่
นี่คือ! ปฏิปทาในการปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่ ทำเป็นเวลา แต่ต้องทำตลอดเวลา
อย่างที่หลวงพ่อท่านเรียกว่า...สติจำกาล ปฏิปทาที่ไม่ติดต่อสม่ำเสมอนั้น
หลวงพ่อเปรียบเทียบว่า เหมือนหยดน้ำ
ที่ไม่ต่อเนื่องกัน น้ำที่เราหยดลงไปอย่างนี้ หยดห่างๆ ปั๊บ...ปั๊บ...ปั๊บ...ถ้าเราเร่งความ
เร็วขึ้น หยดน้ำ ก็ถี่เข้าๆ ปั๊บ...ปั๊บ...ปั๊บ...
เร่งขึ้นไปอีก มันก็ติดกันไหลเป็นสาย...
สติของผู้ปฏิบัติ ที่ยังลุ่มๆดอนๆ ไม่สม่ำเสมอ
ก็เหมือนหยดน้ำ ที่ยังไม่ต่อเนื่องกัน
มันก็เป็นวรรคเป็นตอน แต่ถ้าเราเร่งให้น้ำไหลเร็วขึ้น หยดน้ำ ก็หายไป กลายเป็น...สายน้ำ
การฝึกสติของเรา ก็เช่นเดียวกัน
นานๆ นึกขึ้นได้ก็ตั้งสติเสียทีหนึ่ง
เราก็จะมีสติที่ขาดเป็นช่วงๆ เหมือนหยดน้ำ ถ้าเราพยายามระลึกรู้อยู่เสมอ มีสติ...ในทุกการที่ทำ คำที่พูด และความรู้สึกนึกคิด
เราก็จะเป็นผู้มีสติ...ตลอดเวลา
ไม่เผลอเหมือนหยดน้ำ ที่ต่อกันเป็น...สายน้ำ"
------------------------------------------------------------------
โอวาทธรรมหลวงพ่อชา สุภัทโท
วัดหนองป่าพง จ.อุบลราชธานี.
หลวงพ่อชาเผยดคล็ดลับ ปฏิบัติธรรม
"บางคนคิดว่า การปฏิบัติกรรมฐาน
คือการเดินจงกรม และนั่งสมาธิเท่านั้น
แต่หลวงพ่อเน้นว่า...
การปฏิบัติ อยู่ที่สติ...มากกว่าที่อิริยาบถ
อย่างที่ท่านเทศน์ในตอนหนึ่งว่า...
ไม่ใช่เดินเพียร นั่งเพียร แต่รู้...เพียร
คือฝึกให้มีสติรู้ตัวทั่วพร้อมทุกอิริยาบถ
ไม่ใช่ เฉพาะเวลานั่งสมาธิ หรือเดินจงกรมเท่านั้น เคล็ดลับของท่าน ก็คือ...
ปฏิบัติเรื่อยไปอย่างสม่ำเสมอ
ไม่เคร่งเกินไป แต่ก็ไม่หย่อน ให้พอดี
แก่การขัดเกลากิเลส จึงจะเรียกว่า...
เป็นสัมมาปฏิปทา เพราะว่าการทำความเพียรไม่ได้ขีดขั้น จะยืน จะเดิน จะนั่ง จะนอน ได้ทั้งหมดนั้น...
แม้กวาดลานวัดอยู่ ก็บรรลุธรรมะได้
แม้แต่เพียงมองเห็นแสงพยับแดด เท่านั้น
ก็บรรลุธรรมะได้
จะต้องมีสติพร้อมอยู่เสมอ
ทำไม? จึงเป็นเช่นนั้น เพราะมันมีโอกาส
ที่จะบรรลุธรรม อยู่...ตลอดเวลา
อยู่...ทุกสถานที่ เมื่อเราตั้งใจพิจารณาอยู่
นี่คือ! ปฏิปทาในการปฏิบัติอย่างสม่ำเสมอ ไม่ใช่ ทำเป็นเวลา แต่ต้องทำตลอดเวลา
อย่างที่หลวงพ่อท่านเรียกว่า...สติจำกาล ปฏิปทาที่ไม่ติดต่อสม่ำเสมอนั้น
หลวงพ่อเปรียบเทียบว่า เหมือนหยดน้ำ
ที่ไม่ต่อเนื่องกัน น้ำที่เราหยดลงไปอย่างนี้ หยดห่างๆ ปั๊บ...ปั๊บ...ปั๊บ...ถ้าเราเร่งความ
เร็วขึ้น หยดน้ำ ก็ถี่เข้าๆ ปั๊บ...ปั๊บ...ปั๊บ...
เร่งขึ้นไปอีก มันก็ติดกันไหลเป็นสาย...
สติของผู้ปฏิบัติ ที่ยังลุ่มๆดอนๆ ไม่สม่ำเสมอ
ก็เหมือนหยดน้ำ ที่ยังไม่ต่อเนื่องกัน
มันก็เป็นวรรคเป็นตอน แต่ถ้าเราเร่งให้น้ำไหลเร็วขึ้น หยดน้ำ ก็หายไป กลายเป็น...สายน้ำ
การฝึกสติของเรา ก็เช่นเดียวกัน
นานๆ นึกขึ้นได้ก็ตั้งสติเสียทีหนึ่ง
เราก็จะมีสติที่ขาดเป็นช่วงๆ เหมือนหยดน้ำ ถ้าเราพยายามระลึกรู้อยู่เสมอ มีสติ...ในทุกการที่ทำ คำที่พูด และความรู้สึกนึกคิด
เราก็จะเป็นผู้มีสติ...ตลอดเวลา
ไม่เผลอเหมือนหยดน้ำ ที่ต่อกันเป็น...สายน้ำ"
------------------------------------------------------------------
โอวาทธรรมหลวงพ่อชา สุภัทโท
วัดหนองป่าพง จ.อุบลราชธานี.