ผมอยากเริ่มต้นชีวิตใหม่จะสายไปไหมครับ...

สวัสดีครับ ผมอยากจะขอคำแนะนำจากเพื่อนๆพี่ๆน้องๆทุกคนครับ ผมออกจากรร.มา6ปีแล้ว เพราะตอนป.6(อายุ12)ผมเป็นเด็กที่ดื้อมาก ไม่อยากไปรร.เพราะโดนเพื่อนแกล้ง(ผมไม่สู้คนกลัวเจ็บ)เลยอยากอยู่แต่บ้าน   จนตอนจะขึ้นม.1(อายุ13)ผมไม่ได้ไปรร.เลย จนคุณลุงพาไปอยู่รร.ประจำ(ตอนม.1)แต่ก็อยู่ได้ไม่นานเพราะคิดถึงครอบครัวคิดถึงบ้านแล้วเพื่อนแกล้งด้วย เหตุเกิดขึ้นวันเปิดเทอมขึ้น(ม.2เทอม2)ครอบครัวขับรถไปส่งผม ไม่รู้เหมือนกันว่าผมคิดอะไรอยู่ตอนนั้นผมงอแงจะกลับบ้านอย่างเดียว จนครอบครัวพาไปลาออก ผมบอกครอบครัวว่าจะกลับมาเรียนรร.ใกล้บ้านแต่สุดท้ายผมก็ไปได้แค่วันเดียวก็ไม่ไปอีกเลย คุณครูมาตามก็ไม่ไปช่วงนั้นผมติดมือถือมาก ในระยะเวลา6ปีนี้กิจวัตรประจำวันของผมก็คือ ตื่นมากินข้าวเล่นมือถืออาบน้ำนอน..จากตอนนั้นมาถึงวันนี้ก็ผ่านมา6ปีแล้วครับ(อายุ20) ในระยะเวลา6ปีนี้ ผมโทษตัวเองมาตลอดจนเป็นโรคซึมเศร้า ไม่กล้าออกจากบ้านเพราะกลัวคนอื่นเค้าจะมองเรายังไง แย่รึป่าว จนผมเห็นเพื่อนๆสมัยเรียนบางคนมีอนาคตที่ดีไปแล้ว ก็เลยย้อนมองตัวเองว่า(กูไม่น่าทำแบบนั้นเลย)จนเกลียดตัวเองไปเลยครับ ให้อภัยตัวเองไม่ได้ จนไม่สามารถเริ่มต้นใหม่ได้เลยครับ ตอนนี้รู้สึกผิดกับตัวเองและครอบครัวมากครับ ผมควรทำยังไงต่อดีครับ? ผมอยากเริ่มต้นใหม่สายไปรึป่าวครับ?

ปล.ขอบคุณทุกคนมากๆเลยครับสำหรับคอมเม้นท์ ให้กำลังใจ ให้ทั้งคำแนะนำ ให้Mindsetใหม่ๆ ข้อคิดดีๆให้กับตัวผม นี่เป็นครั้งแรกเลยครับที่ผมทำอะไรแบบนี้ เพราะปกติผมขังตัวเองอยู่แต่ในกรอบมาตลอด6ปี เพราะผมไม่กล้าที่เผชิญหน้ากับสิ่งที่ตัวเองทำไว้ในอดีตเลย แต่ผมคิดว่าถึงเวลาแล้วแหละที่จะต้องพังกรอบของตัวเอง และก้าวเท้าออกมาจากsafe zoneตัวเองครับ  ผมอาจใช้คำผิดบ้างหรือตอบซ้ำบ้าง ต้องขออภัยด้วยครับ แต่อยากให้รับรู้ไว้ว่ากำลังใจของพวกคุณ สามารถทำให้เด็กคนหนึ่งมีกำลังใจในการใช้ชีวิตให้ดีขึ้นครับ ขอบคุณครับ💓✌️🥹