ยายเลี้ยงเรามาตั้งแต่เด็ก
ยายบอกให้เราทำงานไปด้วย เรียนไปด้วย และใช้เงินตัวเอง เป็นค่าใช้จ่ายในการเรียน จนจบปตรี สำเร็จ ยายเราสอนให้เราเข้มแข็งและอดทนและทนต่อความยากลำบากให้ได้
ยายคือ ที่สุดของชีวิตเรา

พอได้ทำงาน อนาคต สดใส มีทุกอย่างดังใจหวัง

แต่เหมือนโชคชะตาเล่นตลก ยายป่วยหนักส่งโรงพยาบาลแล้ว หมอบอก บอกให้มาพักฟื้นที่บ้านและดูแลอย่างใกล้ชิด และทั้งบ้านไม่มี ใคร มีแต่เรา ทำให้ ต้องลางาน เพื่อไปดูแลยาย

หัวหน้าบอกไม่ให้ ลาเกิน2 วัน เราเข้าใจได้ ไม่ได้คิดอะไรเกี่ยวกับไม่ให้ลา

เราเลย ขอลาออก ด้วยความสมัครใจ
และกลับไปดูแลยาย ใช้เวลา เดือนกว่า กว่าเขาจะ หายดีและกลับมาใช้ชีวิตปกติ

แต่คนรอบข้าง และคนอื่นๆ ด่าว่า โง่ ทิ้งอนาคตตัวเอง มา ดูแลคนป่วย

คือเราโดนคำว่าโง่ ด่าแบบจนชิน เพราะใครได้ฟังเรื่องราวก็จะด่าโง่รึป่าววะ

ในมุมของเราเลยอยากให้ เขาเจอสถานการณ์แบบเราบ้างจัง เขาจะได้ เข้าใจมุมเราบ้าง เราไม่ได้อยาก ทิ้งงาน ทิ้งเงินเดือน
แต่เราคิดว่า ถ้าเราไม่ดูแลท่านในตอนที่ยังมีโอกาส แล้วถ้าหากไม่มีโอกาสนั้นแล้วเราจะมานั่งร้องไห้เสียดาย มันคงไม่มีอะไรดีขึ้นมาแล้ว อาจจะต้องจมอยู่กับตราบาปในใจไปทั้งชีวิต กับการโทษตัวเองว่าไม่ได้ดูแลท่านให้ดี


คนเราอาจจะมองในมุมต่างกันได้แต่ไม่ควรไปด่าใคร ว่าโง่ อ่ะ