สวัสดีครับ อยากมาขอความคิดเห็นจากทุกคนหน่อยครับ ไม่รู้ว่ามีใครเคยเจอแบบผมไหม
ผมอายุ 31 เป็นลูกคนเล็ก มีพี่อีกสองคนอายุ 35 กับ 40 ครอบครัวเราไม่ได้โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เพราะฐานะไม่ค่อยดี แม่ดิ้นรนจนผมได้ย้ายมาอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แต่พี่สองคนมาไม่ได้
พอโตขึ้น ชีวิตพี่ๆ ไม่ค่อยดี คนหนึ่งติดคุก อีกคนมีปัญหากัญชา สุขภาพจิต และเคยเอาทรัพย์สินแม่ไปใช้จนเป็นหนี้หลายครั้ง สุดท้ายแม่ก็ต้องช่วยใช้หนี้ให้ตลอด หลายปีมานี้รวมๆ น่าจะเกินล้านบาทแล้ว และแม่ก็ยังส่งเงินให้พี่ที่อยู่ในคุกทุกเดือน
ส่วนผมต้องดิ้นรนเองมาตลอด ทำงานตั้งแต่อายุ 14 และต้องออกจากโรงเรียนตอน 18 เพื่อช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย ตอนนี้ผมมีงานที่ดี รายได้ดี และกำลังจะแต่งงาน
งานแต่งผม ผมไม่ได้ขอเงินแม่เลย เพราะรู้ว่าแม่มีภาระ ทุกอย่างผมกับแฟนออกกันเองทั้งหมด
แต่มีเรื่องเล็กๆ ที่ทำให้ผมน้อยใจ แม่สั่งชุดมาใส่งานแต่งผมประมาณพันกว่าบาท แต่แม่ไม่ค่อยชอบ ผมเลยพาไปดูชุดใหม่และบอกว่าจะซื้อให้ แต่แม่บอกว่าแพงเกินไป จะใส่ชุดเดิม
มันทำให้ผมนึกถึงหลายเรื่องที่ผ่านมา ตอนพี่ๆ จะแต่งงาน แม่ช่วยเต็มที่ ซื้อแหวนแพงๆ ก็ไม่เคยบ่น ทั้งที่ตอนนั้นฐานะก็ไม่ได้ดี แต่กับงานแต่งของผม แค่ชุดราคานิดเดียวแม่ยังรู้สึกว่าแพง
รวมถึงหลายครั้งที่ผมลำบาก เคยขอยืมเงินแม่ก็รู้สึกเหมือนโดนทวงตลอด หรือครั้งหนึ่งผมอยากขอยืมเงินไปเรียนมหาลัย แม่บอกว่าไม่มีเงินช่วย แต่ในช่วงเดียวแม่กลับช่วยพี่ชายใช้หนี้เป็นแสน
มีเหตุการณ์เล็กๆ แบบนี้หลายครั้ง จนผมรู้สึกว่าแม่ให้ความสำคัญกับผมน้อยกว่าพี่ๆ ทั้งที่พี่ๆ ก็ทำให้แม่เดือดร้อนซ้ำๆ
ผมพยายามเข้าใจว่าแม่อาจต้องโฟกัสช่วยคนที่มีปัญหามากกว่า แต่ลึกๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่า การที่ผมพยายามจนชีวิตดีขึ้น มันผิดตรงไหน ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ถูกมองข้ามเสมอ
อยากถามทุกคนว่า ถ้าเป็นคุณ จะรู้สึกยังไง หรือผมคิดมากไปเองครับ
ลูกที่พยายามใช้ชีวิตให้ดี ทำไมบางครั้งกลับรู้สึกว่าแม่ให้ความสำคัญน้อยกว่า?
ผมอายุ 31 เป็นลูกคนเล็ก มีพี่อีกสองคนอายุ 35 กับ 40 ครอบครัวเราไม่ได้โตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก เพราะฐานะไม่ค่อยดี แม่ดิ้นรนจนผมได้ย้ายมาอยู่ต่างประเทศตั้งแต่เด็ก แต่พี่สองคนมาไม่ได้
พอโตขึ้น ชีวิตพี่ๆ ไม่ค่อยดี คนหนึ่งติดคุก อีกคนมีปัญหากัญชา สุขภาพจิต และเคยเอาทรัพย์สินแม่ไปใช้จนเป็นหนี้หลายครั้ง สุดท้ายแม่ก็ต้องช่วยใช้หนี้ให้ตลอด หลายปีมานี้รวมๆ น่าจะเกินล้านบาทแล้ว และแม่ก็ยังส่งเงินให้พี่ที่อยู่ในคุกทุกเดือน
ส่วนผมต้องดิ้นรนเองมาตลอด ทำงานตั้งแต่อายุ 14 และต้องออกจากโรงเรียนตอน 18 เพื่อช่วยเรื่องค่าใช้จ่าย ตอนนี้ผมมีงานที่ดี รายได้ดี และกำลังจะแต่งงาน
งานแต่งผม ผมไม่ได้ขอเงินแม่เลย เพราะรู้ว่าแม่มีภาระ ทุกอย่างผมกับแฟนออกกันเองทั้งหมด
แต่มีเรื่องเล็กๆ ที่ทำให้ผมน้อยใจ แม่สั่งชุดมาใส่งานแต่งผมประมาณพันกว่าบาท แต่แม่ไม่ค่อยชอบ ผมเลยพาไปดูชุดใหม่และบอกว่าจะซื้อให้ แต่แม่บอกว่าแพงเกินไป จะใส่ชุดเดิม
มันทำให้ผมนึกถึงหลายเรื่องที่ผ่านมา ตอนพี่ๆ จะแต่งงาน แม่ช่วยเต็มที่ ซื้อแหวนแพงๆ ก็ไม่เคยบ่น ทั้งที่ตอนนั้นฐานะก็ไม่ได้ดี แต่กับงานแต่งของผม แค่ชุดราคานิดเดียวแม่ยังรู้สึกว่าแพง
รวมถึงหลายครั้งที่ผมลำบาก เคยขอยืมเงินแม่ก็รู้สึกเหมือนโดนทวงตลอด หรือครั้งหนึ่งผมอยากขอยืมเงินไปเรียนมหาลัย แม่บอกว่าไม่มีเงินช่วย แต่ในช่วงเดียวแม่กลับช่วยพี่ชายใช้หนี้เป็นแสน
มีเหตุการณ์เล็กๆ แบบนี้หลายครั้ง จนผมรู้สึกว่าแม่ให้ความสำคัญกับผมน้อยกว่าพี่ๆ ทั้งที่พี่ๆ ก็ทำให้แม่เดือดร้อนซ้ำๆ
ผมพยายามเข้าใจว่าแม่อาจต้องโฟกัสช่วยคนที่มีปัญหามากกว่า แต่ลึกๆ ก็อดคิดไม่ได้ว่า การที่ผมพยายามจนชีวิตดีขึ้น มันผิดตรงไหน ทำไมผมถึงรู้สึกเหมือนเป็นคนที่ถูกมองข้ามเสมอ
อยากถามทุกคนว่า ถ้าเป็นคุณ จะรู้สึกยังไง หรือผมคิดมากไปเองครับ