No matter how far people go, how strong and tough people are or even how arrogant people have become. In the end they will always want to go back to be under the wing of "Their Mother". For hiding some feeling from whatever they're shameful of themselves in the deep of their soul, or maybe just for safe feeling in their safe zone.
In the end, the deepest of their soul or their last breath is that to be with their mother, being under the wing of their mother..."THE MOTHER".
Even arrogant and rebel children are still love their mother.
The big responsibility of the mother is that taking care of her children after she brought her children to this world.
Sometime the society or even her arrogant children will look down at her and try to devalue her because they want to show off that they're tougher or better than her, but that's okay and she is able to handle this issue because she is THE MOTHER.
Do you love your mother?
The Mother is not hard power, The Mother is not soft power...."THE MOTHER IS QUIET AND HUMBLE POWER".
ปล. เคยมีคนเล่าเหตุการณ์นึงให้ฟัง ลูกชายน่าจะขอเงินแม่มั๊ง แล้วตอนนั้นแม่มีเงินไม่พอเลยให้ได้ไม่ครบ ส่วนไอ้เจ้าลูกชายตัวแสบนี้ก็ไม่พอใจก็ทำการขู่แม่ฟ่อ ๆ ด้อยค่าแม่ฟ่อ ๆ จะเงื้อมมือทำร้ายแม่ จนฝ่ายพ่อมาเห็นเหตุการณ์นั้นเข้าพอดีแล้วทนไม่ไหว ฝ่ายพ่อกระโดดถีบเจ้าลูกชายตัวแสบตกนอกชานวิ่งหนีแทบไม่ทัน ดีที่ฝ่ายพ่อไม่ได้ไล่ตาม และจากเหตุการณ์นั้นก็ทำให้รู้ว่าในที่สุดแล้วถ้าลูกมันห้าวนัก ไม่รู้จักการพูดคุยกันกับพ่อแม่พี่น้องในบ้านแบบดี ๆ เอะอะก็ข่มขู่คนในบ้านแล้วถ้าฝ่ายพ่อกับฝ่ายแม่ช่วยกันปราม ช่วยกันกำราบบ้างเพื่อใหสติลูกชาย แล้วลูกชายก็จะได้สติกลับมาเช่นกัน โดยเฉพาะเจ้าลูกชายที่ออกตัวว่าตัวเองหัวนอกกรอบ และเลือกที่จะเดินแยกตัวออกจากกรอบของบ้านเพื่อไปสร้างตัวตนของตัวเองแล้วจะกลับมาบังคับให้คนในบ้านทำตากฏของตัวเองที่สร้างขึ้นมาเอง และพอไม่ได้ดั่งใจแล้วก็จะมากระเหี้ยนกระหือดูถูกเหยียดหยามคนในบ้าน ด้อยค่าคนในบ้านว่าเป็นพวกโง่เขลา ทั้ง ๆ ที่เลือกเดินออกไปสร้างกฏ สร้างกรอบ สร้างบ้านของตัวเองเพื่อตอบสนองในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าตัวเองเป็นแล้ว ไป ๆ มา ๆ กลับรู้สึกไม่ชอบ รู้สึกละอายใจในสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเอง ไม่รู้สึกภูมิใจในบ้านที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเอง เจอปัญหากลับไม่กล้าเผชิญปัญหาต่อและหาทางแก้ปัญหานั้นเอง แต่กลับอยากเอาปัญหานั้นมายัดเยียดให้คนในบ้านรับไปด้วยทั้ง ๆ ที่ตัวเองสร้างมันขึ้นมาเอง และเลือกเองทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่คนในบ้านต่างก็พากันรับได้แล้วกับตัวตนที่เจ้าลูกชายตัวแสบนั้นสร้างขึ้นมาและเป็นเอง แต่ตัวเองกลับไม่พอใจเอง สับสนเองและดันอยากกลับมาเบียดเบียน มาแย่งห้องนอนน้องสาวเพื่อหลบซ่อนสิ่งที่ตัวเองเป็นตัวเอง ไป ๆ มา ๆ อยากจะกลับมาจะมายึดบ้าน อยากมาตั้งกฏบ้านใหม่ในบ้านเพื่อให้สมาชิกทุกคนในบ้านปรับตัวให้เป็นไปตามความต้องการของตัวเองซะงั้น พ่อแม่พี่น้องในบ้านต่างก็พยายามพากันยื่นข้อเสนอแบบนั้นแบบนี้ให้เพื่อหาทางช่วยหาทางออก แต่เจ้าลูกชายก็ไม่เอาข้อเสนอใด ๆ จากสมาชิกในบ้านทั้งนั้น เค้าจะเอาตามใจตัวเองอย่างเดียวโดยการหาเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ มาอ้างแต่ก็ฟังไม่ขึ้นกันอยู่ดีน่ะเพราะเป็นเหตุผลที่สนองต่อความต้องการและสร้างความสะดวกให้ตัวเอง แต่มันจะไปสร้างปัญหาเพิ่มให้กับสมาชิกส่วนรวมในบ้าน เพิ่มภาระให้กับคนในบ้านต่อไปอีก ลูกชายแบบนี้ไม่บ้าก็เมาแล้วหล่ะเราว่า
แต่พอมานั่งพิจารณาอีกทีแล้วก็พอจะเข้าใจได้ว่าสัตว์โลกทั้งหลายนั้นต่อให้เก่งกาจ ต่อให้แข็งแรง ต่อให้เข้มแข็ง ต่อให้แกร่งแค่ไหน หรือต่อให้มีความผยองในสันดานแค่ไหน สุดท้ายแล้วในส่วนลึกของจิตใต้สำนึกนั้นก็ยังมีความรู้สึกอยากอยู่ใต้ปีกของพ่อแม่กันอยู่ดี โดยเฉพาะปีกของแม่นั้นจะเป็นพลังเงียบที่ลูก ๆ จะมีความโหยหาในจิตใต้สำนึกกันอยู่แล้วเพราะสิ่งมีชีวิตทั้งหลายแหล่นั้นยังไงก็ต้องผ่านการเป็นตัวอ่อนที่ดำรงค์ชีวิตอยู่ในมดลูกของแม่ อย่างของเผ่าพันธุ์มนุษย์นี่ก็ต้องอยู่ในนั้นตั้ง 9 เดือน ต้องรับสารอาหารผ่านสายสะดือของตัวอ่อนที่เชื่อมกับถุงน้ำคร่ำของแม่ ฝ่ายแม่ต้องอดเปรี้ยวกินหวาน อะไรที่เคยชอบ เคยอร่อย ถ้ารู้ว่ามันจะมีผลเสียกับเจ้าตัวอ่อนในท้องก็จะงดทันที ไหนพอถึงเวลาที่เจ้าตัวเล็ก ๆ นั้นจะออกมาดูโลก ฝ่ายแม่ก็ต้องเผชิญกับความทรมานเจ็บปวดแสนสาหัสกว่าที่เจ้าตัวเล็ก ๆ นั้นจะออกมาลืมตาดูโลก บ้างก็ตกเลือดต้องเข้าห้องไอซีต้องมีการให้เลือดเพิ่มเลือดก็มี บ้างก็เสียชีวิตไปก็มาก พอเจ้าตัวน้อย ๆ ออกมาลืมตาดูโลกแล้วก็ใช่ว่าจะมาเดินได้เลยแบบบรรดาควายน้อย ช้างน้อยกันนะ คนน้อยนี่ต้องมาผ่านการค่อย ๆ ดูแลจากมือพ่อแม่อีก โดยเฉพาะมือคนเป็นแม่นี่ถือว่าเป็นหลักเลยที่ทำหน้าที่ดูแลประคบประหงม คนเป็นแม่ต้องคอยมาฟูมฟัก มาป้อนนม ป้อนข้าวป้อนน้ำ พาหัดพูดอ้อ ๆ แอ้ ๆ พาหัดเดินเตาะแตะ ๆ กว่าจะโตมาผู้เป็นคนได้นี่ฝ่ายแม่ต้องเสียสละมากมายและความผูกพันระหว่างฝ่ายแม่กับตัวน้อย ๆ นั้นยังไงก็มีมากอยู่แล้ว(และนี่แหละคือสิ่งที่ทำให้สัตว์หรือเผ่าพันธุ์มนุษย์เรานั้นมีความรู้สึกผูกพันกับเพศแม่มากกว่า) แต่พอตัวน้อย ๆ บางคนนั้นเติบโตมาได้และพอไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองเรียกร้อง ในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วกลับมาด้อยค่าอวัยวะที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่ตอนเป็นตัวอ่อนในท้องแม่ซะงั้น
The Mother is not hard power, The Mother is not soft power...."THE MOTHER IS QUIET AND HUMBLE POWER".
"......: 03-06-2026 :: THE MOTHER - QUIET AND HUMBLE POWER:......"
ปล. เคยมีคนเล่าเหตุการณ์นึงให้ฟัง ลูกชายน่าจะขอเงินแม่มั๊ง แล้วตอนนั้นแม่มีเงินไม่พอเลยให้ได้ไม่ครบ ส่วนไอ้เจ้าลูกชายตัวแสบนี้ก็ไม่พอใจก็ทำการขู่แม่ฟ่อ ๆ ด้อยค่าแม่ฟ่อ ๆ จะเงื้อมมือทำร้ายแม่ จนฝ่ายพ่อมาเห็นเหตุการณ์นั้นเข้าพอดีแล้วทนไม่ไหว ฝ่ายพ่อกระโดดถีบเจ้าลูกชายตัวแสบตกนอกชานวิ่งหนีแทบไม่ทัน ดีที่ฝ่ายพ่อไม่ได้ไล่ตาม และจากเหตุการณ์นั้นก็ทำให้รู้ว่าในที่สุดแล้วถ้าลูกมันห้าวนัก ไม่รู้จักการพูดคุยกันกับพ่อแม่พี่น้องในบ้านแบบดี ๆ เอะอะก็ข่มขู่คนในบ้านแล้วถ้าฝ่ายพ่อกับฝ่ายแม่ช่วยกันปราม ช่วยกันกำราบบ้างเพื่อใหสติลูกชาย แล้วลูกชายก็จะได้สติกลับมาเช่นกัน โดยเฉพาะเจ้าลูกชายที่ออกตัวว่าตัวเองหัวนอกกรอบ และเลือกที่จะเดินแยกตัวออกจากกรอบของบ้านเพื่อไปสร้างตัวตนของตัวเองแล้วจะกลับมาบังคับให้คนในบ้านทำตากฏของตัวเองที่สร้างขึ้นมาเอง และพอไม่ได้ดั่งใจแล้วก็จะมากระเหี้ยนกระหือดูถูกเหยียดหยามคนในบ้าน ด้อยค่าคนในบ้านว่าเป็นพวกโง่เขลา ทั้ง ๆ ที่เลือกเดินออกไปสร้างกฏ สร้างกรอบ สร้างบ้านของตัวเองเพื่อตอบสนองในสิ่งที่ตัวเองคิดว่าตัวเองเป็นแล้ว ไป ๆ มา ๆ กลับรู้สึกไม่ชอบ รู้สึกละอายใจในสิ่งที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเอง ไม่รู้สึกภูมิใจในบ้านที่ตัวเองสร้างขึ้นมาเอง เจอปัญหากลับไม่กล้าเผชิญปัญหาต่อและหาทางแก้ปัญหานั้นเอง แต่กลับอยากเอาปัญหานั้นมายัดเยียดให้คนในบ้านรับไปด้วยทั้ง ๆ ที่ตัวเองสร้างมันขึ้นมาเอง และเลือกเองทั้งนั้น ทั้ง ๆ ที่คนในบ้านต่างก็พากันรับได้แล้วกับตัวตนที่เจ้าลูกชายตัวแสบนั้นสร้างขึ้นมาและเป็นเอง แต่ตัวเองกลับไม่พอใจเอง สับสนเองและดันอยากกลับมาเบียดเบียน มาแย่งห้องนอนน้องสาวเพื่อหลบซ่อนสิ่งที่ตัวเองเป็นตัวเอง ไป ๆ มา ๆ อยากจะกลับมาจะมายึดบ้าน อยากมาตั้งกฏบ้านใหม่ในบ้านเพื่อให้สมาชิกทุกคนในบ้านปรับตัวให้เป็นไปตามความต้องการของตัวเองซะงั้น พ่อแม่พี่น้องในบ้านต่างก็พยายามพากันยื่นข้อเสนอแบบนั้นแบบนี้ให้เพื่อหาทางช่วยหาทางออก แต่เจ้าลูกชายก็ไม่เอาข้อเสนอใด ๆ จากสมาชิกในบ้านทั้งนั้น เค้าจะเอาตามใจตัวเองอย่างเดียวโดยการหาเหตุผลข้าง ๆ คู ๆ มาอ้างแต่ก็ฟังไม่ขึ้นกันอยู่ดีน่ะเพราะเป็นเหตุผลที่สนองต่อความต้องการและสร้างความสะดวกให้ตัวเอง แต่มันจะไปสร้างปัญหาเพิ่มให้กับสมาชิกส่วนรวมในบ้าน เพิ่มภาระให้กับคนในบ้านต่อไปอีก ลูกชายแบบนี้ไม่บ้าก็เมาแล้วหล่ะเราว่า
แต่พอมานั่งพิจารณาอีกทีแล้วก็พอจะเข้าใจได้ว่าสัตว์โลกทั้งหลายนั้นต่อให้เก่งกาจ ต่อให้แข็งแรง ต่อให้เข้มแข็ง ต่อให้แกร่งแค่ไหน หรือต่อให้มีความผยองในสันดานแค่ไหน สุดท้ายแล้วในส่วนลึกของจิตใต้สำนึกนั้นก็ยังมีความรู้สึกอยากอยู่ใต้ปีกของพ่อแม่กันอยู่ดี โดยเฉพาะปีกของแม่นั้นจะเป็นพลังเงียบที่ลูก ๆ จะมีความโหยหาในจิตใต้สำนึกกันอยู่แล้วเพราะสิ่งมีชีวิตทั้งหลายแหล่นั้นยังไงก็ต้องผ่านการเป็นตัวอ่อนที่ดำรงค์ชีวิตอยู่ในมดลูกของแม่ อย่างของเผ่าพันธุ์มนุษย์นี่ก็ต้องอยู่ในนั้นตั้ง 9 เดือน ต้องรับสารอาหารผ่านสายสะดือของตัวอ่อนที่เชื่อมกับถุงน้ำคร่ำของแม่ ฝ่ายแม่ต้องอดเปรี้ยวกินหวาน อะไรที่เคยชอบ เคยอร่อย ถ้ารู้ว่ามันจะมีผลเสียกับเจ้าตัวอ่อนในท้องก็จะงดทันที ไหนพอถึงเวลาที่เจ้าตัวเล็ก ๆ นั้นจะออกมาดูโลก ฝ่ายแม่ก็ต้องเผชิญกับความทรมานเจ็บปวดแสนสาหัสกว่าที่เจ้าตัวเล็ก ๆ นั้นจะออกมาลืมตาดูโลก บ้างก็ตกเลือดต้องเข้าห้องไอซีต้องมีการให้เลือดเพิ่มเลือดก็มี บ้างก็เสียชีวิตไปก็มาก พอเจ้าตัวน้อย ๆ ออกมาลืมตาดูโลกแล้วก็ใช่ว่าจะมาเดินได้เลยแบบบรรดาควายน้อย ช้างน้อยกันนะ คนน้อยนี่ต้องมาผ่านการค่อย ๆ ดูแลจากมือพ่อแม่อีก โดยเฉพาะมือคนเป็นแม่นี่ถือว่าเป็นหลักเลยที่ทำหน้าที่ดูแลประคบประหงม คนเป็นแม่ต้องคอยมาฟูมฟัก มาป้อนนม ป้อนข้าวป้อนน้ำ พาหัดพูดอ้อ ๆ แอ้ ๆ พาหัดเดินเตาะแตะ ๆ กว่าจะโตมาผู้เป็นคนได้นี่ฝ่ายแม่ต้องเสียสละมากมายและความผูกพันระหว่างฝ่ายแม่กับตัวน้อย ๆ นั้นยังไงก็มีมากอยู่แล้ว(และนี่แหละคือสิ่งที่ทำให้สัตว์หรือเผ่าพันธุ์มนุษย์เรานั้นมีความรู้สึกผูกพันกับเพศแม่มากกว่า) แต่พอตัวน้อย ๆ บางคนนั้นเติบโตมาได้และพอไม่ได้ในสิ่งที่ตัวเองเรียกร้อง ในสิ่งที่ตัวเองต้องการแล้วกลับมาด้อยค่าอวัยวะที่ตัวเองเคยอาศัยอยู่ตอนเป็นตัวอ่อนในท้องแม่ซะงั้น