- ในมุมหนึ่งของห้องเรียน
- มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งนั่งเงียบ ๆ
- ไม่ใช่เพราะเขาไม่มีอะไรจะพูด
- แต่เพราะเขาไม่เคยคิดว่า
- เสียงของตัวเองสำคัญพอ
- เขามองดูคนอื่น กล้ายกมือ
- ตอบคำถาม หัวเราะเสียงดัง
- เหมือนทุกคนมีที่ของตัวเอง ยกเว้นเขา
- ในหัวของเขามีความคิดมากมาย
- คำตอบหลายอย่าง ความฝันเล็กๆ
- ที่ไม่เคยเล่าให้ใครฟัง
- แต่ทุกครั้งที่คิดจะพูด
- เสียงหนึ่งในใจมักกระซิบว่า
“นายคงทำไม่ได้หรอก”
- เขาจึงเลือกความเงียบ
- เป็นเหมือนกำแพงบาง ๆ
- ที่ซ่อนความกลัวเอาไว้
- แต่บางคืน ตอนที่โลกเงียบลง
- เขาจะมองท้องฟ้า แล้วคิดกับตัวเองเบา ๆ
- บางที... ดาวดวงเล็กที่สุดบนท้องฟ้า
- ก็ยังมีแสงของมันเอง
- บางที... เด็กหนุ่มธรรมดาอย่างเขา
- อาจไม่ได้ไร้ความสามารถอย่างที่คิด เพียงแค่
- ยังไม่เคยกล้าให้แสงของตัวเอง
- ส่องออกมาเท่านั้นเอง

(ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค้าบ)