การอภิวัฒน์การศึกษาในปี พ.ศ. 2538 ประสบความสำเร็จจากการเปลี่ยนฐานคิดเชิงโครงสร้าง โดยเปิดโอกาสให้ประชาชน ชุมชน และผู้ปกครองได้มีส่วนร่วมอย่างจริงจังในกระบวนการการศึกษา ทั้งในรูปของแรงงาน วัสดุ และทรัพยากรทางการเงิน ซึ่งมีมูลค่ารวมที่สูงกว่างบประมาณของรัฐอย่างมีนัยสำคัญ ผลลัพธ์ที่สำคัญที่เกิดขึ้น ได้แก่:

การปรับปรุง โรงเรียน 29,845 โรง

การปรับปรุง อาคารเรียน 38,112 หลัง

การก่อสร้างหรือปรับปรุง อาคารอเนกประสงค์ 12,227 หลัง

การปรับปรุง ห้องน้ำในโรงเรียน 11,257 แห่ง

ในด้านการเข้าถึงการศึกษา เด็กและเยาวชนอายุ 3–17 ปี ในระบบการศึกษาของประเทศเพิ่มขึ้นจาก 12.33 ล้านคน เป็น 16.68 ล้านคน โดยเฉพาะเด็กจากครอบครัวยากจนกว่า 4.35 ล้านคน ที่ได้รับโอกาสทางการศึกษาอย่างเป็นรูปธรรมเป็นครั้งแรก

การอภิวัฒน์การศึกษาในปี พ.ศ. 2538 ไม่ได้หยุดอยู่แค่การขยายโอกาสทางการศึกษาในเชิงปริมาณเท่านั้น แต่ยังได้ก่อรูปเป็นพลังทางสังคม โดยมีผู้ปกครองและชุมชนที่มีส่วนร่วมในการปฏิรูปการศึกษาได้ร่วมกันผลักดันให้เกิดการรับรองสิทธิการศึกษาภายใต้ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พ.ศ. 2540

รัฐธรรมนูญฉบับนี้ได้ระบุสิทธิการศึกษาอย่างเป็นระบบเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ไทย โดยได้บังคับใช้:

มาตรา 43: รับรองสิทธิการศึกษาขั้นพื้นฐาน 12 ปี

มาตรา 80: รับรองสิทธิการศึกษาระดับอนุบาล 3 ปี

รับรอง สิทธิการเรียน 15 ปี ที่เสมอภาคและครอบคลุมทั่วประเทศ นอกจากนี้ยังมีการวางรากฐานสำหรับ 

ระบบหลักประกันสุขภาพถ้วนหน้า ใน มาตรา 52, 62 และ 82 ซึ่งสะท้อนถึงการยกระดับคุณภาพชีวิตควบคู่กับการรับรองสิทธิการศึกษาในเชิงโครงสร้าง

คำสำคัญ:
การอภิวัฒน์การศึกษา, สิทธิการศึกษา, รัฐธรรมนูญ, การศึกษาขั้นพื้นฐาน, การศึกษาเสมอภาค, สุขวิช รังสิตพล, โอกาสทางการศึกษา, ระบบสุขภาพถ้วนหน้า