เรื่อง จิตตก ประสบการณ์วัยเด็ก
ผมเกิดปี 2537 ตอนนั้นน่าจะอยู่ ป.3 ป.4 สมัยนั้นความบันเทิงยังไม่เยอะ ไม่มีมือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ตเหมือนทุกวันนี้ ถ้าหมู่บ้านไหนมีหนังกลางแปลงมาฉาย ถือว่าเป็นงานใหญ่ของเด็ก ๆ เลย
หมู่บ้านผมมี 4 หมู่เรียงกันไปทางทิศตะวันออก 9 1 2 7 วันนั้นหนังไปฉายที่หมู่ 2 ผมก็ปั่นจักรยานคันเล็กๆ ของตัวเองไปดูคนเดียว คนดูเยอะมากแทบทั้งหมู่บ้าน
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนังเป็นแนวอะไร จนกระทั่งเริ่มมีฉากคนตาย บรรยากาศเริ่มหลอน ผมจำไม่ได้ว่าดูจนจบไหม แต่รู้ตัวอีกทีคือ “จิตตก” แล้ว มันกลัวแบบอธิบายไม่ถูก เลยปั่นจักรยานกลับบ้านมานอน
คืนนั้นหลับ ๆ ตื่น ๆ พอหลับก็ฝันร้าย เหมือนโดนผีหลอก สะดุ้งตื่นแล้วก็หลับต่อ วนแบบนี้จนเช้า
เช้ามาก็ไปโรงเรียนตามปกติ โรงเรียนอยู่ห่างบ้านแค่ประมาณ 200 เมตร ระหว่างวันก็คุยกับเพื่อนเรื่องหนังบ้าง แต่ลึก ๆ ในใจมันยังค้างอยู่
เย็นวันนั้นพ่อจะไปปักเบ็ดที่นา ผมก็ตามไปด้วย นาอยู่ไกลจากบ้านหลายกิโล ไปคนละทางกับพ่อ ผมปักเบ็ดใกล้เถียงนา เสร็จแล้วก็มาซ้อนมอไซค์พ่อกลับบ้าน กินข้าว พอตกค่ำก็ออกไปตามดูเหยื่อเบ็ดอีกครั้ง
ตอนนั้นผมแอบขึ้นเถียงนาไปสูบบุหรี่ยาเส้นของพ่อ ทั้งที่รู้ว่าไม่ดี ระหว่างนั่งอยู่คนเดียวกลางทุ่ง มันดันนึกถึงหนังเมื่อคืนอีก ความกลัวมันย้อนกลับมา
พอจะกลับบ้านฝนดันตกอีก ซ้อนมอไซค์พ่อกลับบ้านทั้งเปียกทั้งหนาว ร่างกายเด็กๆ อย่างผมคงล้าเต็มที่ ทั้งง่วง ทั้งกลัว ทั้งหนาว ผมจำได้ว่ามือกำเสื้อพ่อแน่น เหมือนจิตไม่ค่อยอยู่กับตัว
ช่วงนั้นเหมือนเคยได้ยินเสียงในหัว เป็นเสียงผู้หญิงบ่นอะไรสักอย่าง ฟังไม่รู้เรื่อง ยิ่งทำให้จิตตกหนักเข้าไปอีก
หลังจากนั้นหลายเดือน ผมฝันแนวเดิมซ้ำ ๆ
(ฝัน)บางคืนเห็นใบหน้าคนโผล่อยู่ที่ผนังบ้าน ต่ำกว่าขอบหน้าต่างนิดหน่อย ชัดขึ้นเรื่อย ๆ
บางคืนเหมือนมีอะไรพยายามจะเข้าบ้าน ผมพยายามปิดประตูเท่าไหร่ก็ปิดไม่สนิท เหลือครึ่งบานตลอด
บางคืนวิ่งหนีรอบหมู่บ้าน เหนื่อยมาก เหมือนวิ่งจริง
มันเป็นแบบนี้แทบทุกคืน
จนมาถึงคืนหนึ่ง ผมเหมือนฮึดขึ้นมาในฝัน ผมบอกตัวเองว่า “จะไม่กลัวแล้ว”
ใบหน้านั้นค่อย ๆ ชัดขึ้นที่ผนัง เข้มขึ้น ใกล้ขึ้น ผมไม่ถอย คราวนี้ผมยกเท้าถีบเต็มแรงใส่หน้ามัน
ความรู้สึกตอนถีบเหมือนโดนของจริง
จากนั้นผมก็หลับต่อจนเช้า
พอตื่นขึ้นมา เห็นพัดลมตั้งพื้นหงายท้องอยู่ข้างเตียง ยังหมุนทำงานอยู่ ผมถึงได้รู้ว่าไอ้ความรู้สึกที่ถีบผีในฝันนั้น น่าจะเป็นผมถีบพัดลมจริง ๆ จนมันล้ม
เรื่องนี้พอเล่าให้คนอื่นฟัง ทุกคนก็ขำ
กลายเป็นเรื่อง “ถีบผีจนพัดลมหงาย”
แต่แปลกอย่างหนึ่ง หลังจากคืนนั้น ฝันผีลดลงอย่างชัดเจน นาน ๆ ทีถึงจะกลับมา ไม่ได้หนักเหมือนเดิมอีก
ผมเลยตั้งชื่อเรื่องนี้ว่า “จิตตก”
มันอาจไม่ใช่เรื่องผี
แต่มันคือเรื่องของเด็กคนหนึ่ง ที่ดูหนังแรงเกินวัย กลัวจนฝันซ้ำ ๆ หลายเดือน
และสุดท้ายก็เอาชนะความกลัวของตัวเองได้ ด้วยการถีบมันเข้าให้หนึ่งที
ถีบผีในฝัน ตื่นมาเจอพัดลมหงายท้อง
ผมเกิดปี 2537 ตอนนั้นน่าจะอยู่ ป.3 ป.4 สมัยนั้นความบันเทิงยังไม่เยอะ ไม่มีมือถือ ไม่มีอินเทอร์เน็ตเหมือนทุกวันนี้ ถ้าหมู่บ้านไหนมีหนังกลางแปลงมาฉาย ถือว่าเป็นงานใหญ่ของเด็ก ๆ เลย
หมู่บ้านผมมี 4 หมู่เรียงกันไปทางทิศตะวันออก 9 1 2 7 วันนั้นหนังไปฉายที่หมู่ 2 ผมก็ปั่นจักรยานคันเล็กๆ ของตัวเองไปดูคนเดียว คนดูเยอะมากแทบทั้งหมู่บ้าน
ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหนังเป็นแนวอะไร จนกระทั่งเริ่มมีฉากคนตาย บรรยากาศเริ่มหลอน ผมจำไม่ได้ว่าดูจนจบไหม แต่รู้ตัวอีกทีคือ “จิตตก” แล้ว มันกลัวแบบอธิบายไม่ถูก เลยปั่นจักรยานกลับบ้านมานอน
คืนนั้นหลับ ๆ ตื่น ๆ พอหลับก็ฝันร้าย เหมือนโดนผีหลอก สะดุ้งตื่นแล้วก็หลับต่อ วนแบบนี้จนเช้า
เช้ามาก็ไปโรงเรียนตามปกติ โรงเรียนอยู่ห่างบ้านแค่ประมาณ 200 เมตร ระหว่างวันก็คุยกับเพื่อนเรื่องหนังบ้าง แต่ลึก ๆ ในใจมันยังค้างอยู่
เย็นวันนั้นพ่อจะไปปักเบ็ดที่นา ผมก็ตามไปด้วย นาอยู่ไกลจากบ้านหลายกิโล ไปคนละทางกับพ่อ ผมปักเบ็ดใกล้เถียงนา เสร็จแล้วก็มาซ้อนมอไซค์พ่อกลับบ้าน กินข้าว พอตกค่ำก็ออกไปตามดูเหยื่อเบ็ดอีกครั้ง
ตอนนั้นผมแอบขึ้นเถียงนาไปสูบบุหรี่ยาเส้นของพ่อ ทั้งที่รู้ว่าไม่ดี ระหว่างนั่งอยู่คนเดียวกลางทุ่ง มันดันนึกถึงหนังเมื่อคืนอีก ความกลัวมันย้อนกลับมา
พอจะกลับบ้านฝนดันตกอีก ซ้อนมอไซค์พ่อกลับบ้านทั้งเปียกทั้งหนาว ร่างกายเด็กๆ อย่างผมคงล้าเต็มที่ ทั้งง่วง ทั้งกลัว ทั้งหนาว ผมจำได้ว่ามือกำเสื้อพ่อแน่น เหมือนจิตไม่ค่อยอยู่กับตัว
ช่วงนั้นเหมือนเคยได้ยินเสียงในหัว เป็นเสียงผู้หญิงบ่นอะไรสักอย่าง ฟังไม่รู้เรื่อง ยิ่งทำให้จิตตกหนักเข้าไปอีก
หลังจากนั้นหลายเดือน ผมฝันแนวเดิมซ้ำ ๆ
(ฝัน)บางคืนเห็นใบหน้าคนโผล่อยู่ที่ผนังบ้าน ต่ำกว่าขอบหน้าต่างนิดหน่อย ชัดขึ้นเรื่อย ๆ
บางคืนเหมือนมีอะไรพยายามจะเข้าบ้าน ผมพยายามปิดประตูเท่าไหร่ก็ปิดไม่สนิท เหลือครึ่งบานตลอด
บางคืนวิ่งหนีรอบหมู่บ้าน เหนื่อยมาก เหมือนวิ่งจริง
มันเป็นแบบนี้แทบทุกคืน
จนมาถึงคืนหนึ่ง ผมเหมือนฮึดขึ้นมาในฝัน ผมบอกตัวเองว่า “จะไม่กลัวแล้ว”
ใบหน้านั้นค่อย ๆ ชัดขึ้นที่ผนัง เข้มขึ้น ใกล้ขึ้น ผมไม่ถอย คราวนี้ผมยกเท้าถีบเต็มแรงใส่หน้ามัน
ความรู้สึกตอนถีบเหมือนโดนของจริง
จากนั้นผมก็หลับต่อจนเช้า
พอตื่นขึ้นมา เห็นพัดลมตั้งพื้นหงายท้องอยู่ข้างเตียง ยังหมุนทำงานอยู่ ผมถึงได้รู้ว่าไอ้ความรู้สึกที่ถีบผีในฝันนั้น น่าจะเป็นผมถีบพัดลมจริง ๆ จนมันล้ม
เรื่องนี้พอเล่าให้คนอื่นฟัง ทุกคนก็ขำ
กลายเป็นเรื่อง “ถีบผีจนพัดลมหงาย”
แต่แปลกอย่างหนึ่ง หลังจากคืนนั้น ฝันผีลดลงอย่างชัดเจน นาน ๆ ทีถึงจะกลับมา ไม่ได้หนักเหมือนเดิมอีก
ผมเลยตั้งชื่อเรื่องนี้ว่า “จิตตก”
มันอาจไม่ใช่เรื่องผี
แต่มันคือเรื่องของเด็กคนหนึ่ง ที่ดูหนังแรงเกินวัย กลัวจนฝันซ้ำ ๆ หลายเดือน
และสุดท้ายก็เอาชนะความกลัวของตัวเองได้ ด้วยการถีบมันเข้าให้หนึ่งที