สวัสดีครับ ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะมายืนสั่นๆ อยู่บนแผ่นไม้สี่ล้อ ตอนเห็นเด็กๆ เล่นสเก็ตที่สวนสาธารณะก็เคยคิดว่าเท่ดีนะ
แต่คงไม่ใช่ทางเรา จนวันหนึ่งดันใจกล้าไปเดินดูบอร์ดที่ร้าน ลองยืนเฉยๆ ยังรู้สึกโคลงเคลงเหมือนโลกจะเหวี่ยงให้ล้ม
ตอนหัดไถครั้งแรกนี่เกร็งไปทั้งตัว ล้มจริง เจ็บจริง เข่าถลอกจริง แต่แปลกมากคือมันไม่ได้ทำให้เลิก กลับอยากลองใหม่อีกครั้ง

ผมเริ่มจากฝึกบาลานซ์ง่ายๆ ที่ลานโล่งๆ แถว สวนลุมพินี ช่วงเย็นๆ คนไม่เยอะ ค่อยๆ ไถ ค่อยๆ เบรก จนเริ่มทรงตัวได้ดีขึ้น
วันที่ไถได้ไกลโดยไม่ต้องกระโดดลงกลางทางนี่โคตรภูมิใจ มันเป็นความสำเร็จเล็กๆ ที่ต้องแลกกับรอยฟกช้ำพอสมควร
ทุกวันนี้ยังไม่ได้เล่นท่ายากอะไร แค่ไถไปเรื่อยๆ รับลมก็มีความสุขแล้ว
สเก็ตบอร์ดสอนผมอย่างหนึ่งคือ ถ้ากลัวล้มก็จะไม่ได้ไปไหน แต่ถ้ายอมล้มบ้าง เราจะรู้ว่าตัวเองลุกได้เร็วแค่ไหนครับ