แบกเป้ขึ้นดอยคนเดียวครั้งแรก แล้วค้นพบว่าความกล้ามันอยู่ใกล้กว่าที่คิด

สวัสดีค่ะ ทริปนี้เริ่มจากความดื้อเงียบๆ ของเราเองล้วนๆ อยู่ๆ ก็อยากรู้ว่าถ้าไม่มีเพื่อนไปด้วย ไม่มีคนคอยช่วยถือของ
เราจะพาตัวเองขึ้นดอยได้ไหม เลยจองรถขึ้นเหนือแบบไม่บอกใครล่วงหน้า ปลายทางคือหมู่บ้านเล็กๆ แถว เชียงใหม่
แล้วต่อรถสองแถวเข้าไปทางดอยที่ต้องเดินเท้าอีกหลายกิโล ทางมันทั้งชันทั้งลื่น บางจังหวะก็แอบกลัว

แต่ขาก็ดันก้าวต่อเองแบบไม่ต้องสั่ง พอถึงจุดกางเต็นท์บนสันเขา ลมพัดแรงจนผมปลิวกระจาย
เรานั่งมองวิวภูเขาซ้อนกันไกลสุดสายตาแล้วรู้เลยว่าที่เหนื่อยมาทั้งวันมันคุ้มแค่ไหน กลางคืนอากาศหนาวจนต้องซุกตัวในถุงนอน
แต่ใจกลับอุ่นมากอย่างประหลาด เช้าตื่นมาดูทะเลหมอกแบบไม่ต้องแย่งมุมถ่ายรูปกับใคร
มันเป็นความสุขเรียบๆ ที่ไม่มีฟิลเตอร์ไหนแทนได้ ขาลงดอยแม้เข่าจะสั่นแต่ใจกับนิ่งกว่าเดิมเยอะ
ทริปนี้ไม่ได้ทำให้เราเป็นคนใหม่หรอก แค่ทำให้เห็นชัดขึ้นว่า ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งก็พาตัวเองไปได้ไกลกว่าที่เคยคิดจริงๆ ค่ะ