สวัสดีค่ะชาวพันทิป วันนี้ไม่ได้มาเล่าเรื่องน่ากลัวจนนอนไม่หลับนะ แต่อยากมาแชร์เรื่องประหลาดที่ทำให้เรายิ้มออก แม้จะเกิดขึ้นในสถานที่ที่ขึ้นชื่อเรื่องความเฮี้ยนอย่าง "โค้งร้อยศพ" จ.ลพบุรี ค่ะ
คืนที่ฝนตกหนักกับทางเปลี่ยว
เรื่องเกิดเมื่ออาทิตย์ก่อน เราขับรถกลับจากทำงานที่ลพบุรีกลางดึก คืนนั้นฝนตกหนักมาก ทัศนวิสัยแย่สุดๆ พอถึงช่วงทางโค้งที่ลือกันว่าอันตราย เราเกร็งมากค่ะ เพราะถนนลื่นและมองทางแทบไม่เห็น ในใจก็นึกกลัวสารพัดตามประสาผู้หญิงขับรถคนเดียว
เหตุการณ์แปลกๆ ที่เกิดขึ้น
จู่ๆ ช่วงที่กำลังเข้าโค้ง รถเราเกิดอาการ "เหินน้ำ" ค่ะ (Hydroplaning) รถปัดเกือบจะหลุดโค้งลงข้างทาง วินาทีนั้นเราหลับตาปี๋ คิดว่าไม่รอดแน่ๆ...
แต่แล้วเรากลับรู้สึกเหมือนมี "มือนุ่มๆ" มาวางทับบนมือเราที่กุมพวงมาลัยอยู่ แล้วช่วยประคองพวงมาลัยให้กลับมาตั้งตรงอย่างนิ่มนวล พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูว่า:
"ค่อยๆ ขับนะลูก... ไม่ต้องกลัว"
เสียงนั้นมันคุ้นเคยอย่างประหลาด เป็นเสียงที่อ่อนโยนและอบอุ่นมาก จนความกลัวที่เรามีหายวับไปทันทีความอบอุ่นกลางความมืด
พอลืมตามา รถเรากลับมาวิ่งนิ่งๆ อยู่กลางเลนเหมือนเดิม ในรถไม่มีใครค่ะ แต่เรากลับได้ยินเสียง "เพลงกล่อมเด็ก" เบาๆ ที่แม่เคยร้องให้ฟังตอนเด็กๆ ดังแว่วมาจากวิทยุที่ไม่ได้เปิดทิ้งไว้
เราขับรถต่อไปจนถึงบ้านอย่างปลอดภัย พอจอดรถเสร็จ เราก้มลงมองที่คอนโซลรถ... เห็น "รูปถ่ายใบเล็กๆ ของคุณยาย" ที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งปกติมันจะเสียบอยู่ในบังแดด แต่วันนี้มันกลับวางอยู่บนตักเราพอดี
บทสรุปที่ทำให้ยิ้มได้
เราไม่ได้เจอผีหน้าตาน่ากลัว หรือเงาดำมาหลอกหลอน แต่เราเชื่อสุดใจว่า "คุณยาย" ท่านคงเป็นห่วงและตามมาคุ้มครองเราในคืนที่อันตรายที่สุด
"บางครั้งสิ่งที่คนอื่นเรียกว่าผี อาจจะเป็นแค่คนที่รักเราที่สุด... ที่ยังไม่อยากไปไหน จนกว่าจะมั่นใจว่าเราปลอดภัย"
เรื่องแปลกที่ "โค้งร้อยศพ" ลพบุรี... ขอบคุณ "ใครบางคน" ที่มาส่งให้ถึงบ้าน
คืนที่ฝนตกหนักกับทางเปลี่ยว
เรื่องเกิดเมื่ออาทิตย์ก่อน เราขับรถกลับจากทำงานที่ลพบุรีกลางดึก คืนนั้นฝนตกหนักมาก ทัศนวิสัยแย่สุดๆ พอถึงช่วงทางโค้งที่ลือกันว่าอันตราย เราเกร็งมากค่ะ เพราะถนนลื่นและมองทางแทบไม่เห็น ในใจก็นึกกลัวสารพัดตามประสาผู้หญิงขับรถคนเดียว
เหตุการณ์แปลกๆ ที่เกิดขึ้น
จู่ๆ ช่วงที่กำลังเข้าโค้ง รถเราเกิดอาการ "เหินน้ำ" ค่ะ (Hydroplaning) รถปัดเกือบจะหลุดโค้งลงข้างทาง วินาทีนั้นเราหลับตาปี๋ คิดว่าไม่รอดแน่ๆ...
แต่แล้วเรากลับรู้สึกเหมือนมี "มือนุ่มๆ" มาวางทับบนมือเราที่กุมพวงมาลัยอยู่ แล้วช่วยประคองพวงมาลัยให้กลับมาตั้งตรงอย่างนิ่มนวล พร้อมกับเสียงกระซิบเบาๆ ที่ข้างหูว่า:
"ค่อยๆ ขับนะลูก... ไม่ต้องกลัว"
เสียงนั้นมันคุ้นเคยอย่างประหลาด เป็นเสียงที่อ่อนโยนและอบอุ่นมาก จนความกลัวที่เรามีหายวับไปทันทีความอบอุ่นกลางความมืด
พอลืมตามา รถเรากลับมาวิ่งนิ่งๆ อยู่กลางเลนเหมือนเดิม ในรถไม่มีใครค่ะ แต่เรากลับได้ยินเสียง "เพลงกล่อมเด็ก" เบาๆ ที่แม่เคยร้องให้ฟังตอนเด็กๆ ดังแว่วมาจากวิทยุที่ไม่ได้เปิดทิ้งไว้
เราขับรถต่อไปจนถึงบ้านอย่างปลอดภัย พอจอดรถเสร็จ เราก้มลงมองที่คอนโซลรถ... เห็น "รูปถ่ายใบเล็กๆ ของคุณยาย" ที่เสียไปเมื่อหลายปีก่อน ซึ่งปกติมันจะเสียบอยู่ในบังแดด แต่วันนี้มันกลับวางอยู่บนตักเราพอดี
บทสรุปที่ทำให้ยิ้มได้
เราไม่ได้เจอผีหน้าตาน่ากลัว หรือเงาดำมาหลอกหลอน แต่เราเชื่อสุดใจว่า "คุณยาย" ท่านคงเป็นห่วงและตามมาคุ้มครองเราในคืนที่อันตรายที่สุด
"บางครั้งสิ่งที่คนอื่นเรียกว่าผี อาจจะเป็นแค่คนที่รักเราที่สุด... ที่ยังไม่อยากไปไหน จนกว่าจะมั่นใจว่าเราปลอดภัย"