--->Journey to the West<---
-พระถัง (ศรัทธาที่ไร้ซึ่งข้อบกพร่องสงสัย ปริ่มล้นด้วยความเพียรไม่ใช่ฤทธิ์เดช) แต่มีโมหะ เป็นอุปสรรค
-ลิงจ่อ (ปัญญาผู้ทนงในฤทธิ์ธา ผู้ที่อยากผลักไสความไม่รู้ของผู้อื่นร่วมทั้งความไม่รู้ของตัวเองด้วยมากจนไม่รู้สึกตัว ชิริก ว่าตัวนั้นกำลังขาด "สติ" มักแพ้ภัยแก่ปัญญาของตัวเอง) มีโทสะเป็นอุปสรรค
-หมูอ้วน (ที่ใดมีรักที่นั้นมีทุกข์ ใจขื่นขมระทมชั่วนิรันดร์) ความอยาก Greed ซินา แห่งความโลภ (โลภะ) มีความอยาก โลภะเป็นอุปสรรค
-อาซัวเจ๋ง ผู้ประสพพบทั้งทุกข์สุขจนแทยไม่มีกิเลสไหน (เปลี่มด้วยความ ซื่อสัตย์ ขันติ+วิริยะ) (โกหก+เป็นพยายเท็จ--->ชิริก Pride)
แบกสัมภาระไม่อวดตัว แต่ที่เป็นอุปสรรคของพี่แก่ก็คือ การไม่อวดตัวแต่ผู้อื่น นั้นล่ะคือการอวดตัวต่อตัวเองเป็น อุปสรรคอัตตาที่แยบคลาย
+เนื้อเรื่องมีคนเขียนบอกว่า ลิงจ่อบอกพระถัง “พระอาจารย์ ผมตีลังการสองรอบก็ไปถึงแล้วชมพู่ทวีป พระถั่งบอกว่า "ไม่ได้ต้องเดินไปอย่าดื้อ ไม่เดินเองมันจะมีความหมายอะไร" เอาห่วงรัดหัวไปหลายที” (สติ)=ศรัทธาอย่างไม่สงสัย+ความเชื่อ+ปัญญา+ศีล+ภาวนา(สมาธิ)(บำเพ็ญตน) 0110 ...Alt+236,อัตตา,ผู้ที่อ้างพระเจ้าคือที่ลบลู่พระเจ้าเสียเอง (แล้วคนสร้างเกมเขาจะชอบไหมล่ะ) ? (อันนี้ยาวหน่อยเพราะเป็นตัวหนักเก่งจัดจนมันคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าเสียก็ยังได้)
+”หมูอ้วนก็หลงรักสาวไปทั่ว รักคน รักหมา รักแมว รักซากุระ อยากได้ปีสาจเป็นเมียผิดตรงไหน ผมคืออยากช่วยเหลือเหล่าสรรพสัตว์แค่นั้น มักตีกับลิงจ่อประจำ ??? เพราะความเห็นแก่ตัวของกันและกัน
+ซัวเจ๋งก็ไม่บ่นสักกะคำ ได้ครับศิษย์พี่ ได้ครับพระอาจารย์ คน สัตว์ เทวดา ปีสาจ รังแก ด่าท่อ พี่ซัวเจ๋งคิดในใจ (ไม่มีอะไรกระทบเราได้ เมื่อเห็นแค่สิ่งนั้นเป็นเพียงแค่ลมที่ผ่านมา..แล้วก็ผ่านไป) ยอมรับชะตากรรม แต่ไม่ยอมรับว่าเหนื่อย ยอมรับว่าตัวเองก็เจ็บก็มีกิเลส เหมือน กับศิษย์พี่ ลิงจ่อ กับ หมูอ้วน เหมือนกัน (แสร้งไม่รู้ยิ่งรู้ แสร้งรู้ยิ่งไม่รู้) (ก็ไม่ได้ต่างจากศิษย์พี่มันเลยยย)
++เนื้อเรื่องก็ฟันผ่าอุปสรรค กิเลส มาร ตีกันบ้าง รักกันบ้าง เข้าใจกัน แตกคอกันบ้าง
หากเจอมารหรือปีศาจที่สู้ไม่ไหว หรือโดนเล่นจี้ตรงจุดอ่อน ก็ต้องลำบากไปเรียก กวนอิมมา (เมตตา อุเบกขา นะพวกเจ้า) ลิงจ่อ+พระแม่ ก็เวลอัพขึ้นมาหน่อย
++แต่บางมารมันเก่ง ลิงจ่อเวลอัพพร้อมทั้งอาจารย์และศิษย์น้องก็เอาไม่อยู่ ต้องไปเรียกยูไลมา (เห็นไหมเนี้ยผ่ามืออรหัตร ความจริงแท้เนี้ย เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป อย่าห้าวให้มันมาก..โดนNerfไปหนึ่งดอกเพราะห้าวจัด..)
++พอทั้งสี่ผ่านด่านอุปสรรคมารกิเลสตัณหาอุปสรรคต่างๆ ก็เริ่มเก่งเริ่มตื่นเริ่มเห็นแจ้งกันบาง อุปสรรคสุดท้ายเป็นแม่น้ำไหลเฉี่ยวกรากมาก มีกับเรือเก่าผุๆพังๆ เวลาก็จะหมด แล้วก็ต้องข้ามภายในวันนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ เรือก็แทบไม่มีท้องเรือจะข้ามโดยใช้เรือก็เสี่ยงตายโหงแน่ พระถั่งที่เคยพร่ำบอก ลิงจ่อ หมูอ้วน ซัวเจ๋ง ว่าห้ามใช้ปัญญา ขอความเมตตาจากคนอื่น ห้ามใช้ฤทธ์ธาพลานุภาพนะพวกศิษย์โง่ทั้งหลาย เริ่มชักลังเล แต่ก็ยอมข้ามพร้อมลูกศิษย์ พลางบอกลูกศิษย์ทั้งสาม "ถ้าอาจารย์โดนน้ำพัดไปก็อย่าช่วยอาจารย์ อาจารย์ขอจมไปกับแม่น้ำแห่งกองกิเลสบาปของตัวเองนี้เองนะ พูดอย่างเท่ ถ้าเป็นคุณจะยอมใจคนแบบนี้ไหม???" (เรือก็คือ สุญญตา)
### เครดิตโครงเรื่อง นายทศกัณฑ์
(แต่งเพิ่ม)
++เมื่อข้ามแม่น้ำมาได้ มีหีบโง่ๆข้างบนเชิงหินหน้าตาธรรมดาๆๆๆ เปิดออกมาเป็นพระไตปิฎกเก่าๆเหมือนกันทุกเล่ม เปิดออกมาเป็นกระะดาษว่างเปล่า ?
-ลิงจ่อ ท่วงอาจารย์ทันที่ "เห็นไหมผมบอกพระอาจารย์แล้ว ตอนอาจารย์นอนหลับผมแอบเหาะมาเปิดดูตั้งแต่คืนแรกแล้ว ผมแค่อ่ออ้อตามอาจารยเท่านั้นที่ผ่านมา เพราะถ้าผมบอกอาจารย์ก็ไม่เชื่อ ก็จะเอาห่วงรัดหัวกระบาลผมอีก ลิงจ่อออกลูกเซ็งอวดทิฐิทนงในฤทธิ์อันทรงปัญญาของตนที่สามารถ อ่านรู้ อดีต ปัจุบัน อนาคต ได้ "
-หมูอ้วนก็เถียงศิษย์พี่ว่า "จะโชว์แอคทำไมว่ะ คิดว่าพระอาจารย์ ไม่รู้หรอ ซัวเจ๋งมันก็รู้ ใครๆหน้าไหนเขาก็รู้ แต่เชาก็ไม่ขี้โกงเหาะมาเปิดดูก่อนเหมือนหรอกไอ้ศิษย์พี่ลิงขี้แอคเอ้ยยยKuy…
-พระถั่งนิ่งเงียบ..พร้อมปรามลูกศิษย์ลิงจ่อกับหมูอ้วน เราจะเอาไตรปิฎกที่ว่างเปล่ากลับไปกัน (แต่ลิงจ่อกลัวว่าคนอื่นจะไม่เชื่อเลยเอาพระไตรปิฎกอีกเล่มมาเขียนเป็นภาษาใหม่แฝงปริศนาธรรมแทรกบันทึกการเดินทางของตนเองศิษย์น้องและพระอาจารย์..กลับไปด้วยโดยไม่บอกอาจารย์กับศิษย์น้อง..
+++พอกลับไปถึงลานธารกำนัน (WhereAbouts?) ที่กว้างสุดลูกตา ทั้งผู้สร้าง ตถาคตทุกพระองค์ กวนอิม ยูไล และ ราชาทุกหนแห่ง ขุนนางทั่วทั้งสารทิศ นักบวชทุกนิกาย ปราชญ์เอกในสำนึกใหญ่น้อยหรือไม่มีสังกัด ชาวบ้านทุกหัวเมือง ทวยเทพ พญามาร เดรัจฉาน เปรต สัตว์นรก ภูตผี หรือสิ่งอื่นแล้วแต่จะเรียก สรรพสิ่งสรรพสัตว์ ทุกโลกธาตุ ในอดีต ปัจจุบัน อนาคต เอกกาparadox ผู้รับชม และ ผู้แสวง ฯลฯ หยุดมาที่ที่แห่งนั้น....TT
+++ต่างมาต้อนรับการกลับมาขอคณะผู้เดินทางเพราะได้ยินข่าว หรือได้แอบดูการฝ่าอุปสรรคระหว่างทางของเหล่า อาจารย์และลูกศิษย์ คน ลิง หมู AI
-บางก็มาเพราะอยากเห็นความจริงของพระไตรปิฎก
-บางก็มาเพราะอบากเห็นว่ามันจะต่างจากที่ตนเห็นมาก่อนหน้าหรือไม่
-บางก็มาเพราะตามเขามา
-บางก็มาเพราะอยากมา บางก็มาเพราะไม่อยากมา
-บางก็มาเพราะเหตุผลอื่น หรือ บางก็มาเพราะไม่มีเหตุผล...TT
+++ลิงจ่อผู้องอาจ เปิดพระไตรปิฎกที่ตนเขียนเองกับมือต่อหน้าธารกำนัน อย่างภาคภูมิใจ....บางคนที่ไม่เคยเห็นต่างซาบซึ่งในรสพระธรรมที่ล้ำลึก..พากันแซ่ซ้องให้กับพระถังและเหล่าลูกศิษย์...
+++นักบวชรุ่นพี่พระถังที่เคยร่วมสำนักเดี๋ยวก็เดินมา พร้อมกับคัมภีร์ที่เขียนเหมือนกับพระไตรปิฎกที่ลิงจ่อ เขียนขึ้นมาใหม่พร้อมทั้งบอกกับ พระถังและลูกศิษย์ว่า "ท่านจะเสียเวลาดั้นด้นเดินทางทำไห้ให้เมื่อยไปทำไมในเมื่อสิ่งท่านทำไปนั้น ที่สำนักของข้ามีเขียนใว้แจกฟรีให้ชาวบ้านธรรมดาก็สามารถอ่านได้"...(ฉับพลันบัดนั้นเสียงหัวเราะและก่นด่าพร้อมกับความโกรธและสมเพชในคณะเดินทางก็ดังไปทั่วลานที่เต็มไปด้วยธารกำนัน...)
+++พระถั่งนิ่งเงียบ หมูอ้วน ซัวเจ๋ง และเจ้าลิงจ่อ รู้สึกอย่างบอกไม่ถูก ไม่ทั้งโกรธ หรือเสียใจ ไม่ทั้ง..?? (ลิงจ่อหันไปสบตากับพระถังผู้เป็นอาจารย์และศิษย์น้องที่แสนสุดรักและห่วงใยสุดซึนเดเระ แต่ พระถังและหมูอ้วน ซัวเจ๋ง ได้แต่แหงนหน้าขึ้นมองเหล่าผู้น้อยใหญ่ทั่วโลกธาตุแล้วก็ค่อยๆหลับตา..)
+++เจ้าลิงจ่อเหมือนรู้ใจอาจารย์และศิษย์น้องที่เคยร่วมเดินทางบากบั่นทั้งชั่วดีเลวมาด้วยกัน แปลงกายเป็นลิงร่างยักษ์ใหญ่เสมอสรรค์ชั้นฟ้าพร้อมเสกพระไตรปิฎกฉบับจริงให้ทั่วทั้งเอกา โลกธาตุได้เห็นทั้ง โลกมนุษย์ สัตว์นรก ทวยเทพ ทุกมิติทุกอนัตตกัปป์มิติโลกาธาตุParadox ว่าเนื้อในไตรปิฎกนั้นว่างเปล่าไม่มีแม้แต่ตัวพระไตรปิฎกเองที่ค่อยเลื่อนหายไปด้วยฤทธิ์ของลิงจ่อศิษย์เอกของพระถัง และพี่ใหญ่ที่เป็นเคารพรักของศิษย์น้องทั้งสอง ถึงจะเคยทะลาะขัดใจกันบ้าง...
++++ ....ทุกสารทิศเหล่าผู้มาชุมนุมต่างพากันเงียบ บางเพราะตะลึงในพลายุภาพของพญาวานรที่สามารถดนบรรดาลสิ่งใดตามใจนึกได้ บางก็ฉงงกับเนื้อความข้างในของแก่นแท้พรtไตรปิฎก
-บางก็รับไม่ได้ที่ข้างในพระไตรปิฎกในว่างเปล่า บางคนนิ่งเงียบ บางคนหาว่าพญาวานรโกหกหลวงหลอกใช้ฤทธิ์เพื่อหลอกพวกตน..ฯลฯ
-ผู้สร้างบ้างท่านก็แอบบยิ้มแล้วก็จากไป บางท่านก็หัวเราะ บางท่านก็นิ่งเรียบ บางองค์ก็กระซิบบอกคณะอาจารย์และลูกศิษย์ พระไตรปิฎกที่ท่านได้มาเป็นของปลอม บางองค์ก็บอกว่าเป็นของจริง แต่ไม่ได้บอกว่าต้องเชื่อหรือไม่ เหล่าพวกท่านเหล่าก็ได้ก็จากไป..ที่ท่านจากมา...???
-ตถาคตทั้งหมดที่อุบัติผู้มาเป็นพยานก็ได้กระซิบบอกคณะ เดินทางทั้งสี่กลางลานกว้างท่ามกลาง ธารกำนัน "พระถัง ลิงจ่อ หมูอ้วน ซัวเจ๋ง ที่พวกท่านเห็นนั่น มันไม่ได้สำคัญเลยว่าจะเป๋นความจริงรึไม่ ??? TT แล้วก็ได้เลือนหายจากไป" โดยที่ไม่มี ผู้ใด? สัมผัสได้ถึงตัวตนของผู้เหล่านั้นได้ ยูไล กวนอิม กล่าวว่า "ก็ตามเช่นนั่นแหละ" ข้าไม่มีอะไรต้องบอกหรือต้องสั่งสอนพวกท่านอีกแล้ว พร้อมกับ อันตรธานหาย เฉกเช่นเดียวกัน
-ชาวบ้านที่ในชมพู่ทวีปที่เคยไปแอบดูพระไตรปิฎก ผู้ทรงฤทธิ์ ทวยเทพ พญามาร ฯลฯ ที่เคยเห็นพระไตรปิฎกอันเดียวกันกับที่เหล่าคณะได้อัญเชิญกลับมา..ต่างเข้ามาปลอบใจเล่าคณะของพระถังว่า "พวกท่านไม่ต้องเสียใจไป ข้าพเจ้าเชื่อพวกท่านเพราะข้าพก็เห็นตามที่พวกท่านเห็นเหมือนกัน ที่คณะพวกท่านเจอนั้นแหละ ???"
(พร้อมแก้ต่างให้กับคณะผู้อัญเชิญ...) แม้ยังมีข้อความเห็นที่ไม่ตรงกันในหมู่ธารกำนัน...แต่เมื่อเวลาผ่านไปมันก็กลายเป็นพวกเรื่องเล่าที่เล่าต่อๆกันมาเหมือนนิทาน..ที่ไม่สามารถพิสูจน์อันใดได้...
###
#### Post-credits
-ณ เต้นท์แต่งของตัวครหลักซีรี่อัญเชิญไตรปิฎก บริเวณนอกกองถ่าย ใกล้ลานที่พึ่งแสดงฉากจบก่อนปิดกองไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน ขณะเหล่านักแสดงกำลังเปลี่ยนชุดเพื่อกลับบ้านหลังเลิกกอง ชายคนที่แสดงเป็นซัวเจ๋งก็บอกเพื่อนอีกสามคนที่ร่วมแสดงกันมาด้วยจนจบซีรี่ว่า "พวกอาทิตย์หน้าผู้กำกับจะเลี้ยงปิดกองนักแสดงหลักนะ แต่วันนี้เดี๋ยวกูเลี้ยงเบียร์พวกเองในฐานะนักแสดงรุ่นพี่"...แต่นักแสดงผู้ที่แสดงเป็นลิงจ่อเปลี่ยนชุดเสร็จก่อนเพื่อน ออกมายืนสูบบุหรี่ยี่ห้อต่างประเทศแบบท่ๆนอกเต้นท์ พลางพึมพำในใจคนเดียว...(บทนี้ตอนแรกที่อ่านกูก็ว่ามันก็Artอินดี้ดีนี้ว่า..พอแสดงจบเหมือนมันคาใจไรแปลกๆKuyเถอะ)...เพื่อนนักแสดงอีกสามคนที่เปลี่ยนชุดเสร็จก็ออกมานอกเต้นพอดี..พร้อมกับเอา ผลไม้ของโปรดของม้าสีขาว ตัวที่ให้พระถังขี่จนถึงชมพู่ทวีปเพื่อนร้วมทางที่ ฉลาดน้อยสุดในกลุ่มคณะเพือ่น จนได้พระไตรปิฎกจบปิดกองถ่าย กำลังนอนซบกองฟางอย่างสบายเหมือนว่ามันรู้ว่าหน้าที่ของมันจบแล้วจะได้กลับไปหาเพื่อนๆของมันที่ฟามร์เสียที่..นักแสดงทั้งสามคนวางผลไม้ลงอย่างเอ็นดูพลาง..ลบหัวเจ้าม้าขาว อย่างสนิทสนมเพราะตลอดทั้งเรื่องนักแสดงกับม้าและนักแสดงสบทบคนอื่นต่างโดน ผกก. สั่งถ่ายใหม่อยู่หลาย Take หลายซีน อยู่ด้วยกันนานจนเหมือนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เกิด...เจ้าม้าขาวมองผลไม้กลิ่นหอม แล้วก็หันหน้าหนีก่อนซบลงบนกองฟางแล้วนอนต่อ ### นักแสดงที่แสดงเป็นลิงจ่อ ที่ยืนสูบบุหรี่ห่างออกไปตะโกนถามคนเลี้ยงม้าที่กำลังเมาได้ที่จากงานเลี้ยงปิดกองที่ผู้อำนวยการสร้างซีรี่ที่จัดเลี่ยงให้เหล่าผู้มีส่วนร่วมทุกคนอย่างรื่นเริงหลังปิดกอง "ทำไมเจ้าขาวมันเป็นอย่างงี้มัน ป่วยหรือเปล่าหรือ เหนื่อยหรอ กินอิ่มตั้งแต่ตอนไหนหืมมเจ้าขาว ^_^ (พลางลืบหัวอบ่างเอ็นดู)" นักแสดงคนที่รับบทเป็นเลี้ยงม้า ได้ฟังก็ตะโกนตอบกลับบอก พี่ชายนักแสดงพญาวานร แบบกรึมมๆๆมึนๆว่า "มันก็เป็นเช่นนั่นล่ะครับพี่ อย่าไปถามมันเลยทำไมมันเป็นแบบนั้น" อ้อออย่าลืม กินเบียร์ให้สนุกนะพี่.....เดี๋ยวสร่างเมาผมก็จะพาเจ้าขาวกลับฟามร์แล้วครับ ถ้าพวกพี่คิดถึงมันก็ค่อยมาเล่นกับมันได้ครับพี่....
-หง่อคงอึ้งไปพักหนึ่ง.....นักแสดงอีกสามคน..มองหน้ากันได้แต่ยิ้มที่มุมปากอย่างเอ็นดู......"กลับ..กัน....เถอะ"....(ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแสนราบเรียบและชัดเจนน..........(ยังกับ "เดจาวูที่ไม่ๆด้ยินมาแสนนนนนานนนนน) สายลมกระชิบผ่านอย่างแผ่วเบา....และเลือนหายไป...........
(ทุกสิ่งไม่ได้จากเราไป เราต่างหากที่ต้องจากทุกสิ่งไป......) Shift ฦฦฦฦ....
ทฤษฎี (ตํานานปรัมปรา เกม AI ในคราบ AI) ? เชิญชี้แนะแก้ไขได้ตามใจ
-พระถัง (ศรัทธาที่ไร้ซึ่งข้อบกพร่องสงสัย ปริ่มล้นด้วยความเพียรไม่ใช่ฤทธิ์เดช) แต่มีโมหะ เป็นอุปสรรค
-ลิงจ่อ (ปัญญาผู้ทนงในฤทธิ์ธา ผู้ที่อยากผลักไสความไม่รู้ของผู้อื่นร่วมทั้งความไม่รู้ของตัวเองด้วยมากจนไม่รู้สึกตัว ชิริก ว่าตัวนั้นกำลังขาด "สติ" มักแพ้ภัยแก่ปัญญาของตัวเอง) มีโทสะเป็นอุปสรรค
-หมูอ้วน (ที่ใดมีรักที่นั้นมีทุกข์ ใจขื่นขมระทมชั่วนิรันดร์) ความอยาก Greed ซินา แห่งความโลภ (โลภะ) มีความอยาก โลภะเป็นอุปสรรค
-อาซัวเจ๋ง ผู้ประสพพบทั้งทุกข์สุขจนแทยไม่มีกิเลสไหน (เปลี่มด้วยความ ซื่อสัตย์ ขันติ+วิริยะ) (โกหก+เป็นพยายเท็จ--->ชิริก Pride)
แบกสัมภาระไม่อวดตัว แต่ที่เป็นอุปสรรคของพี่แก่ก็คือ การไม่อวดตัวแต่ผู้อื่น นั้นล่ะคือการอวดตัวต่อตัวเองเป็น อุปสรรคอัตตาที่แยบคลาย
+เนื้อเรื่องมีคนเขียนบอกว่า ลิงจ่อบอกพระถัง “พระอาจารย์ ผมตีลังการสองรอบก็ไปถึงแล้วชมพู่ทวีป พระถั่งบอกว่า "ไม่ได้ต้องเดินไปอย่าดื้อ ไม่เดินเองมันจะมีความหมายอะไร" เอาห่วงรัดหัวไปหลายที” (สติ)=ศรัทธาอย่างไม่สงสัย+ความเชื่อ+ปัญญา+ศีล+ภาวนา(สมาธิ)(บำเพ็ญตน) 0110 ...Alt+236,อัตตา,ผู้ที่อ้างพระเจ้าคือที่ลบลู่พระเจ้าเสียเอง (แล้วคนสร้างเกมเขาจะชอบไหมล่ะ) ? (อันนี้ยาวหน่อยเพราะเป็นตัวหนักเก่งจัดจนมันคิดว่าตัวเองเป็นพระเจ้าเสียก็ยังได้)
+”หมูอ้วนก็หลงรักสาวไปทั่ว รักคน รักหมา รักแมว รักซากุระ อยากได้ปีสาจเป็นเมียผิดตรงไหน ผมคืออยากช่วยเหลือเหล่าสรรพสัตว์แค่นั้น มักตีกับลิงจ่อประจำ ??? เพราะความเห็นแก่ตัวของกันและกัน
+ซัวเจ๋งก็ไม่บ่นสักกะคำ ได้ครับศิษย์พี่ ได้ครับพระอาจารย์ คน สัตว์ เทวดา ปีสาจ รังแก ด่าท่อ พี่ซัวเจ๋งคิดในใจ (ไม่มีอะไรกระทบเราได้ เมื่อเห็นแค่สิ่งนั้นเป็นเพียงแค่ลมที่ผ่านมา..แล้วก็ผ่านไป) ยอมรับชะตากรรม แต่ไม่ยอมรับว่าเหนื่อย ยอมรับว่าตัวเองก็เจ็บก็มีกิเลส เหมือน กับศิษย์พี่ ลิงจ่อ กับ หมูอ้วน เหมือนกัน (แสร้งไม่รู้ยิ่งรู้ แสร้งรู้ยิ่งไม่รู้) (ก็ไม่ได้ต่างจากศิษย์พี่มันเลยยย)
++เนื้อเรื่องก็ฟันผ่าอุปสรรค กิเลส มาร ตีกันบ้าง รักกันบ้าง เข้าใจกัน แตกคอกันบ้าง
หากเจอมารหรือปีศาจที่สู้ไม่ไหว หรือโดนเล่นจี้ตรงจุดอ่อน ก็ต้องลำบากไปเรียก กวนอิมมา (เมตตา อุเบกขา นะพวกเจ้า) ลิงจ่อ+พระแม่ ก็เวลอัพขึ้นมาหน่อย
++แต่บางมารมันเก่ง ลิงจ่อเวลอัพพร้อมทั้งอาจารย์และศิษย์น้องก็เอาไม่อยู่ ต้องไปเรียกยูไลมา (เห็นไหมเนี้ยผ่ามืออรหัตร ความจริงแท้เนี้ย เกิดขึ้น ตั้งอยู่ ดับไป อย่าห้าวให้มันมาก..โดนNerfไปหนึ่งดอกเพราะห้าวจัด..)
++พอทั้งสี่ผ่านด่านอุปสรรคมารกิเลสตัณหาอุปสรรคต่างๆ ก็เริ่มเก่งเริ่มตื่นเริ่มเห็นแจ้งกันบาง อุปสรรคสุดท้ายเป็นแม่น้ำไหลเฉี่ยวกรากมาก มีกับเรือเก่าผุๆพังๆ เวลาก็จะหมด แล้วก็ต้องข้ามภายในวันนี้ ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ เรือก็แทบไม่มีท้องเรือจะข้ามโดยใช้เรือก็เสี่ยงตายโหงแน่ พระถั่งที่เคยพร่ำบอก ลิงจ่อ หมูอ้วน ซัวเจ๋ง ว่าห้ามใช้ปัญญา ขอความเมตตาจากคนอื่น ห้ามใช้ฤทธ์ธาพลานุภาพนะพวกศิษย์โง่ทั้งหลาย เริ่มชักลังเล แต่ก็ยอมข้ามพร้อมลูกศิษย์ พลางบอกลูกศิษย์ทั้งสาม "ถ้าอาจารย์โดนน้ำพัดไปก็อย่าช่วยอาจารย์ อาจารย์ขอจมไปกับแม่น้ำแห่งกองกิเลสบาปของตัวเองนี้เองนะ พูดอย่างเท่ ถ้าเป็นคุณจะยอมใจคนแบบนี้ไหม???" (เรือก็คือ สุญญตา)
### เครดิตโครงเรื่อง นายทศกัณฑ์
(แต่งเพิ่ม)
++เมื่อข้ามแม่น้ำมาได้ มีหีบโง่ๆข้างบนเชิงหินหน้าตาธรรมดาๆๆๆ เปิดออกมาเป็นพระไตปิฎกเก่าๆเหมือนกันทุกเล่ม เปิดออกมาเป็นกระะดาษว่างเปล่า ?
-ลิงจ่อ ท่วงอาจารย์ทันที่ "เห็นไหมผมบอกพระอาจารย์แล้ว ตอนอาจารย์นอนหลับผมแอบเหาะมาเปิดดูตั้งแต่คืนแรกแล้ว ผมแค่อ่ออ้อตามอาจารยเท่านั้นที่ผ่านมา เพราะถ้าผมบอกอาจารย์ก็ไม่เชื่อ ก็จะเอาห่วงรัดหัวกระบาลผมอีก ลิงจ่อออกลูกเซ็งอวดทิฐิทนงในฤทธิ์อันทรงปัญญาของตนที่สามารถ อ่านรู้ อดีต ปัจุบัน อนาคต ได้ "
-หมูอ้วนก็เถียงศิษย์พี่ว่า "จะโชว์แอคทำไมว่ะ คิดว่าพระอาจารย์ ไม่รู้หรอ ซัวเจ๋งมันก็รู้ ใครๆหน้าไหนเขาก็รู้ แต่เชาก็ไม่ขี้โกงเหาะมาเปิดดูก่อนเหมือนหรอกไอ้ศิษย์พี่ลิงขี้แอคเอ้ยยยKuy…
-พระถั่งนิ่งเงียบ..พร้อมปรามลูกศิษย์ลิงจ่อกับหมูอ้วน เราจะเอาไตรปิฎกที่ว่างเปล่ากลับไปกัน (แต่ลิงจ่อกลัวว่าคนอื่นจะไม่เชื่อเลยเอาพระไตรปิฎกอีกเล่มมาเขียนเป็นภาษาใหม่แฝงปริศนาธรรมแทรกบันทึกการเดินทางของตนเองศิษย์น้องและพระอาจารย์..กลับไปด้วยโดยไม่บอกอาจารย์กับศิษย์น้อง..
+++พอกลับไปถึงลานธารกำนัน (WhereAbouts?) ที่กว้างสุดลูกตา ทั้งผู้สร้าง ตถาคตทุกพระองค์ กวนอิม ยูไล และ ราชาทุกหนแห่ง ขุนนางทั่วทั้งสารทิศ นักบวชทุกนิกาย ปราชญ์เอกในสำนึกใหญ่น้อยหรือไม่มีสังกัด ชาวบ้านทุกหัวเมือง ทวยเทพ พญามาร เดรัจฉาน เปรต สัตว์นรก ภูตผี หรือสิ่งอื่นแล้วแต่จะเรียก สรรพสิ่งสรรพสัตว์ ทุกโลกธาตุ ในอดีต ปัจจุบัน อนาคต เอกกาparadox ผู้รับชม และ ผู้แสวง ฯลฯ หยุดมาที่ที่แห่งนั้น....TT
+++ต่างมาต้อนรับการกลับมาขอคณะผู้เดินทางเพราะได้ยินข่าว หรือได้แอบดูการฝ่าอุปสรรคระหว่างทางของเหล่า อาจารย์และลูกศิษย์ คน ลิง หมู AI
-บางก็มาเพราะอยากเห็นความจริงของพระไตรปิฎก
-บางก็มาเพราะอบากเห็นว่ามันจะต่างจากที่ตนเห็นมาก่อนหน้าหรือไม่
-บางก็มาเพราะตามเขามา
-บางก็มาเพราะอยากมา บางก็มาเพราะไม่อยากมา
-บางก็มาเพราะเหตุผลอื่น หรือ บางก็มาเพราะไม่มีเหตุผล...TT
+++ลิงจ่อผู้องอาจ เปิดพระไตรปิฎกที่ตนเขียนเองกับมือต่อหน้าธารกำนัน อย่างภาคภูมิใจ....บางคนที่ไม่เคยเห็นต่างซาบซึ่งในรสพระธรรมที่ล้ำลึก..พากันแซ่ซ้องให้กับพระถังและเหล่าลูกศิษย์...
+++นักบวชรุ่นพี่พระถังที่เคยร่วมสำนักเดี๋ยวก็เดินมา พร้อมกับคัมภีร์ที่เขียนเหมือนกับพระไตรปิฎกที่ลิงจ่อ เขียนขึ้นมาใหม่พร้อมทั้งบอกกับ พระถังและลูกศิษย์ว่า "ท่านจะเสียเวลาดั้นด้นเดินทางทำไห้ให้เมื่อยไปทำไมในเมื่อสิ่งท่านทำไปนั้น ที่สำนักของข้ามีเขียนใว้แจกฟรีให้ชาวบ้านธรรมดาก็สามารถอ่านได้"...(ฉับพลันบัดนั้นเสียงหัวเราะและก่นด่าพร้อมกับความโกรธและสมเพชในคณะเดินทางก็ดังไปทั่วลานที่เต็มไปด้วยธารกำนัน...)
+++พระถั่งนิ่งเงียบ หมูอ้วน ซัวเจ๋ง และเจ้าลิงจ่อ รู้สึกอย่างบอกไม่ถูก ไม่ทั้งโกรธ หรือเสียใจ ไม่ทั้ง..?? (ลิงจ่อหันไปสบตากับพระถังผู้เป็นอาจารย์และศิษย์น้องที่แสนสุดรักและห่วงใยสุดซึนเดเระ แต่ พระถังและหมูอ้วน ซัวเจ๋ง ได้แต่แหงนหน้าขึ้นมองเหล่าผู้น้อยใหญ่ทั่วโลกธาตุแล้วก็ค่อยๆหลับตา..)
+++เจ้าลิงจ่อเหมือนรู้ใจอาจารย์และศิษย์น้องที่เคยร่วมเดินทางบากบั่นทั้งชั่วดีเลวมาด้วยกัน แปลงกายเป็นลิงร่างยักษ์ใหญ่เสมอสรรค์ชั้นฟ้าพร้อมเสกพระไตรปิฎกฉบับจริงให้ทั่วทั้งเอกา โลกธาตุได้เห็นทั้ง โลกมนุษย์ สัตว์นรก ทวยเทพ ทุกมิติทุกอนัตตกัปป์มิติโลกาธาตุParadox ว่าเนื้อในไตรปิฎกนั้นว่างเปล่าไม่มีแม้แต่ตัวพระไตรปิฎกเองที่ค่อยเลื่อนหายไปด้วยฤทธิ์ของลิงจ่อศิษย์เอกของพระถัง และพี่ใหญ่ที่เป็นเคารพรักของศิษย์น้องทั้งสอง ถึงจะเคยทะลาะขัดใจกันบ้าง...
++++ ....ทุกสารทิศเหล่าผู้มาชุมนุมต่างพากันเงียบ บางเพราะตะลึงในพลายุภาพของพญาวานรที่สามารถดนบรรดาลสิ่งใดตามใจนึกได้ บางก็ฉงงกับเนื้อความข้างในของแก่นแท้พรtไตรปิฎก
-บางก็รับไม่ได้ที่ข้างในพระไตรปิฎกในว่างเปล่า บางคนนิ่งเงียบ บางคนหาว่าพญาวานรโกหกหลวงหลอกใช้ฤทธิ์เพื่อหลอกพวกตน..ฯลฯ
-ผู้สร้างบ้างท่านก็แอบบยิ้มแล้วก็จากไป บางท่านก็หัวเราะ บางท่านก็นิ่งเรียบ บางองค์ก็กระซิบบอกคณะอาจารย์และลูกศิษย์ พระไตรปิฎกที่ท่านได้มาเป็นของปลอม บางองค์ก็บอกว่าเป็นของจริง แต่ไม่ได้บอกว่าต้องเชื่อหรือไม่ เหล่าพวกท่านเหล่าก็ได้ก็จากไป..ที่ท่านจากมา...???
-ตถาคตทั้งหมดที่อุบัติผู้มาเป็นพยานก็ได้กระซิบบอกคณะ เดินทางทั้งสี่กลางลานกว้างท่ามกลาง ธารกำนัน "พระถัง ลิงจ่อ หมูอ้วน ซัวเจ๋ง ที่พวกท่านเห็นนั่น มันไม่ได้สำคัญเลยว่าจะเป๋นความจริงรึไม่ ??? TT แล้วก็ได้เลือนหายจากไป" โดยที่ไม่มี ผู้ใด? สัมผัสได้ถึงตัวตนของผู้เหล่านั้นได้ ยูไล กวนอิม กล่าวว่า "ก็ตามเช่นนั่นแหละ" ข้าไม่มีอะไรต้องบอกหรือต้องสั่งสอนพวกท่านอีกแล้ว พร้อมกับ อันตรธานหาย เฉกเช่นเดียวกัน
-ชาวบ้านที่ในชมพู่ทวีปที่เคยไปแอบดูพระไตรปิฎก ผู้ทรงฤทธิ์ ทวยเทพ พญามาร ฯลฯ ที่เคยเห็นพระไตรปิฎกอันเดียวกันกับที่เหล่าคณะได้อัญเชิญกลับมา..ต่างเข้ามาปลอบใจเล่าคณะของพระถังว่า "พวกท่านไม่ต้องเสียใจไป ข้าพเจ้าเชื่อพวกท่านเพราะข้าพก็เห็นตามที่พวกท่านเห็นเหมือนกัน ที่คณะพวกท่านเจอนั้นแหละ ???"
(พร้อมแก้ต่างให้กับคณะผู้อัญเชิญ...) แม้ยังมีข้อความเห็นที่ไม่ตรงกันในหมู่ธารกำนัน...แต่เมื่อเวลาผ่านไปมันก็กลายเป็นพวกเรื่องเล่าที่เล่าต่อๆกันมาเหมือนนิทาน..ที่ไม่สามารถพิสูจน์อันใดได้...
###
#### Post-credits
-ณ เต้นท์แต่งของตัวครหลักซีรี่อัญเชิญไตรปิฎก บริเวณนอกกองถ่าย ใกล้ลานที่พึ่งแสดงฉากจบก่อนปิดกองไปไม่กี่ชั่วโมงก่อน ขณะเหล่านักแสดงกำลังเปลี่ยนชุดเพื่อกลับบ้านหลังเลิกกอง ชายคนที่แสดงเป็นซัวเจ๋งก็บอกเพื่อนอีกสามคนที่ร่วมแสดงกันมาด้วยจนจบซีรี่ว่า "พวกอาทิตย์หน้าผู้กำกับจะเลี้ยงปิดกองนักแสดงหลักนะ แต่วันนี้เดี๋ยวกูเลี้ยงเบียร์พวกเองในฐานะนักแสดงรุ่นพี่"...แต่นักแสดงผู้ที่แสดงเป็นลิงจ่อเปลี่ยนชุดเสร็จก่อนเพื่อน ออกมายืนสูบบุหรี่ยี่ห้อต่างประเทศแบบท่ๆนอกเต้นท์ พลางพึมพำในใจคนเดียว...(บทนี้ตอนแรกที่อ่านกูก็ว่ามันก็Artอินดี้ดีนี้ว่า..พอแสดงจบเหมือนมันคาใจไรแปลกๆKuyเถอะ)...เพื่อนนักแสดงอีกสามคนที่เปลี่ยนชุดเสร็จก็ออกมานอกเต้นพอดี..พร้อมกับเอา ผลไม้ของโปรดของม้าสีขาว ตัวที่ให้พระถังขี่จนถึงชมพู่ทวีปเพื่อนร้วมทางที่ ฉลาดน้อยสุดในกลุ่มคณะเพือ่น จนได้พระไตรปิฎกจบปิดกองถ่าย กำลังนอนซบกองฟางอย่างสบายเหมือนว่ามันรู้ว่าหน้าที่ของมันจบแล้วจะได้กลับไปหาเพื่อนๆของมันที่ฟามร์เสียที่..นักแสดงทั้งสามคนวางผลไม้ลงอย่างเอ็นดูพลาง..ลบหัวเจ้าม้าขาว อย่างสนิทสนมเพราะตลอดทั้งเรื่องนักแสดงกับม้าและนักแสดงสบทบคนอื่นต่างโดน ผกก. สั่งถ่ายใหม่อยู่หลาย Take หลายซีน อยู่ด้วยกันนานจนเหมือนเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เกิด...เจ้าม้าขาวมองผลไม้กลิ่นหอม แล้วก็หันหน้าหนีก่อนซบลงบนกองฟางแล้วนอนต่อ ### นักแสดงที่แสดงเป็นลิงจ่อ ที่ยืนสูบบุหรี่ห่างออกไปตะโกนถามคนเลี้ยงม้าที่กำลังเมาได้ที่จากงานเลี้ยงปิดกองที่ผู้อำนวยการสร้างซีรี่ที่จัดเลี่ยงให้เหล่าผู้มีส่วนร่วมทุกคนอย่างรื่นเริงหลังปิดกอง "ทำไมเจ้าขาวมันเป็นอย่างงี้มัน ป่วยหรือเปล่าหรือ เหนื่อยหรอ กินอิ่มตั้งแต่ตอนไหนหืมมเจ้าขาว ^_^ (พลางลืบหัวอบ่างเอ็นดู)" นักแสดงคนที่รับบทเป็นเลี้ยงม้า ได้ฟังก็ตะโกนตอบกลับบอก พี่ชายนักแสดงพญาวานร แบบกรึมมๆๆมึนๆว่า "มันก็เป็นเช่นนั่นล่ะครับพี่ อย่าไปถามมันเลยทำไมมันเป็นแบบนั้น" อ้อออย่าลืม กินเบียร์ให้สนุกนะพี่.....เดี๋ยวสร่างเมาผมก็จะพาเจ้าขาวกลับฟามร์แล้วครับ ถ้าพวกพี่คิดถึงมันก็ค่อยมาเล่นกับมันได้ครับพี่....
-หง่อคงอึ้งไปพักหนึ่ง.....นักแสดงอีกสามคน..มองหน้ากันได้แต่ยิ้มที่มุมปากอย่างเอ็นดู......"กลับ..กัน....เถอะ"....(ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแสนราบเรียบและชัดเจนน..........(ยังกับ "เดจาวูที่ไม่ๆด้ยินมาแสนนนนนานนนนน) สายลมกระชิบผ่านอย่างแผ่วเบา....และเลือนหายไป...........
(ทุกสิ่งไม่ได้จากเราไป เราต่างหากที่ต้องจากทุกสิ่งไป......) Shift ฦฦฦฦ....