โดน2รุม1เอาคืนดีไหม?

กระทู้คำถาม
เรื่องมันยาวย่อได้แค่นี้ คือผมไปเที่ยวกัน4คน มีพี่ที่รู้จักและสนิท 2คน คนแรกสนิทระดับนึงอยู่กันเกือบทุกวันส่วนอีกคนรู้จักแต่ไม่ถึงขั้นสนิทและเคยมีปัญหาเข้าใจผิดแต่ไม่ถึงขั้นลงไม้ลงมือ ส่วนคนที่4คือเจ้าของรถ ที่ก็รู้จักกันทั้งหมด แต่ขากลับเรามีปัญหากับพี่เจ้าของรถคือมีการพูดข่มใส่กันซึ่งเราอายุน้อยสุด 2คนนั้นที่มีปัญหากับเรา35-45 เราก็เลยบอกให้พี่เค้าจอดรถแล้วเราก็ลงไปใส่กับพี่เค้าตรงนั้นข้างถนน แต่พี่คนที่สนิทที่อยู่กับเราเกือบจะทุกวันดันเข้ามาแจมมาเตะหน้าเราคิ้วแตกล้มทั้งยืนวูบไปวิสองวิและก็นอนเอามือบังหน้าไว้แล้วหลังจากนั้นเห็นแต่ส้นเท้า แล้วพี่คนที่3ที่ไม่ค่อยสนิทแต่รู้จักกันเพราะเคยมีปัญหากันเราก็นึกว่าแกจะมาเตะเราด้วยแต่แกกลับดึงเราให้ยืนเเล้วห้ามพวกนั้นเอาไว้เรายืนได้เราก็เข้าต่อแต่เราเองก็เมามาก2คนนั้นเองก็เมารอบนี้เราเข้าไปโดนอีกแต่เราเองก็ได้หลายทีอยู่ เพราะมือเรากระดูกที่นิ้วที่หมัดมันแดงมันบวม แต่ที่โดนเตะคือแขนบวมถัดจากข้อมือหน้าเราโดน2-3ทีแรกทีหลังเรายกแขนกันได้ แต่ทีแรกโดนปุ๊ปราหล่นเลยคิดว่าคิ้วน่าจะแตกตอนทีแรกนี้และเราจ้วงไปก็โดนแต่ที่เหลือของเค้าหมด (แล้วพี่คนนั้นก็ห้ามแกช่วยแยกและพาเราเดินออกมากับแกตอนนั้นเหมือนเราจะหลับไปแล้วครึ่งนึงมั้งเรามารู้ตัวอีกทีเราเดินเข้าซอยมาไกลมากแต่ก่อนหน้านั้นตอนแยกกันจำได้แค่ว่าเดินมากับพี่คนที่ห้ามแล้วหลังจากนั้นภาพตัดมาคือลืมตาอยู่ในซอยละ) เราอะติดใจแค่พี่คนที่สนิทเราจะเอาคืนดีไหม ด้วยการซุ่มตีมัน แต่เราพักพวกไม่ค่อยมี ถึงเวลามีเรื่องแบบนี้เราพึ่งได้แค่ตัวเอง พ่อเรารู้แล้วพ่อเราบอกถ้าเรานักเลงจริงก็ไปเอาคืน แต่เราอยู่เราเห็นมาเยอะคือยังไงอะ เราไม่ค่อยสุงสิงกับใครด้วยพวกมันเองเค้าเรียกว่าสังคมเพื่อนมันเยอะ เราควรเอาไงกับเรื่องนี้ ตอนนี้มี2ทางให้เลือกคือเอาคืน แต่กว่าเรื่องจะจบทีนี้มันจะใหญ่กว่านี้แล้วก็ไม่รู้ว่าเค้าหรือเราที่จะโดน เพราะถ้าเราทำแล้วเลือกว่าจะเอาคืนหล้งจากนี้ก็จะเดินยากหน่อยเวลาไปไหนมาไหน แต่ถ้าไม่เอาคืนเราก็จะโดนมันดูถูกเราเหยียดหยามเราแต่เราจะใช้ชีวิตได้ตามปกติ ตอนนั้นก่อนจะแยกเราหันหลังกลับไปใหว้มัน เพราะเราคิดว่าเราทำมากเกินไปและเมาจนสติหลุด ขอโทษทำไมไม่รู้เหมือนกันแต่เมื่อคืนถ้าเราไม่เดินแยกออกมากับพี่คนที่ห้ามน่าจะตายกันไปข้าง ถ้าไม่เอาคืนก็เสียหมา แต่พอมาคิดเราก็โดน2-1 เราก็เกือบหลับแต่กลับมาได้ คิ้วแตก1แผลหน้าผากบวมนิดหน่อย ทุกคนว่าเราควรจะหยุดใว้แค่นี้หรือเราจะทำให้มันใหญ่กว่านี้ ถ้าเราจะทำเราจะรอให้ทุกอย่างมันเงียบก่อนเพราะเรื่องมันฉาวมาก ที่เราลืมตามาละอยู่ในซอย ก็ตัดสินใจได้ว่าคงต้องเดินกลับบ้านเพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครช่วยเราได้ทุกอย่างมันซวยได้สมบูรณ์แบบ คือ โทรศัพท์เราแบตหมดตั้งแต่ตอนที่กินเหล้าไม่สามารถติดต่อใครได้มีเรื่องกับพวกที่ไปเที่ยวด้วยกันแล้วคิ้วแตกได้แผลได้เลือดแล้วก็ผิดใจกัน แล้วเดินกลับบ้านเราไม่บอกรายละเอียดนะแค่เดินกลับบ้านเราบอกเป็นกิโลไม่ชัดเจนแต่เราเดินมาถึงบ้านหกโมงเช้าตอนเราออกจากร้านเหล้าตอนเเบตเหลือ2ตอนนั้นเที่ยงคืนหน่อยๆมาแวะผับประมาณชั่วโมงครึ่งเราเมาเเต่เรายังมีสติอยู่เราเดินมาแวะพักหอบ3ทีแต่เดินไม่หยุดเดินจนต้องถอดรองเท้ามาถึงปากซอยบ้านพระอาทิตย์เริ่มโผล่แล้วร้านค้าเริ่มตั้งของขายกันแล้วหน้าปากซอยจะมีร้านค้า2-3ร้าน เราเดินมาประมาณเกือบ4ชั่วโมงผ่านมา3-4อำเภอแต่ใช้ทางลัดไม่ได้ใช้ทางถนนใหญ่แต่ก็20โล+ เราตัดสินใจเดินมาทั้งที่เลือดอาบหน้าแต่มันแห้งหมดแล้ว ตอนนั้นเมามากเดินมาสติไม่ค่อยอยู่เท่าไหร่บวกกับเมาเหล้าแล้วกลางวันทำงานหนัก เราควรทำไงดี เราเครียดมากปกติเราเมื่อก่อนเราจะชอบมีเรื่องแบบนี้ ตอนนี้เรารู้สึกแบบว่าช่างเหอะแต่อย่าให้ถึงทีเราแล้วอีกใจนึงก็จะไปเอาคืนแต่ต้องใช้เวลาพักฟื้นตัวเองและวางแผนให้ดีเพราะเข้าถึงตัวยิ้มยากจัดเพราะเรารู้การเป็นอยู่การใช้ชีวิตของกันและกันแต่ละวันแต่เราก็ไม่ได้กลัวก็ใช้ชีวิตปกติแค่ตอนนี้แผลยังมีอยู่เลือดยังมีอยู่ที่แผลถ้าไปเย็บก็ได้แต่คิดว่าแค่เข็มเดียวเพราะเราหัวแตกมา3แผลละที่เย็บเลยช่างมัน แต่ความคิดเราเอนเอียงไปทางยุติเรื่องนี้แต่ก็จะโดนว่าลับหลังแน่นอนว่าเราไม่กล้าพอ ถ้าภาษาใต้ก็ไม่ผ่าน แต่นักเลงนอนหราง อันธพาลนอนโรง บุญคุณต้องทดแทน แค้นต้องชำระ เราทำไงได้มั้งเราไม่อยากต่อเรื่อง แต่คนข้างหลังเราดันไม่ยอมและบอกเราประมาณว่าเรื่องนี้มันเสียไม่ได้ เพราะที่จริงเรามีเรื่องกัน2คน ส่วนมันอีกคนไม่น่าจะเข้ามายุ่งละตามที่เป็นกันจริงๆ เราสนิทกับแกมากกว่าคนที่เราทะเลาะด้วยอีกแต่แกดันหันมาใส่เราเฉย เราเชื่อใจผิดคนมากใว้ใจให้ใจผิดคน สิ่งที่ถูกถ้าเป็นเราเราจะห้ามแต่นี่เค้าดันมาทำเราด้วยเเต่เราก็ได้หลายหมัดแต่น้อยกว่า เค้า4มือเราแค่2มือไม่รู้จะปรึกษาใคร ตอนนี้ทั้ง โมโห คิดมาก เเค้น คิดไม่ถึง แอบเสียใจที่ไว้ใจผิดคน เรื่องนี้เลยทำให้คิดถึงประโยคนึงที่เมื่อก่อนจะเห็นบ่อยตอนเรายังเรียนอยู่ คือ อย่าใว้ใจทาง อย่าวางใจคน เพราะสุดท้าย คนที่เราไว้ใจบางทีเค้าไม่ปกป้องเราแถมบางทียังกลับกลายเป็นหนามที่มักจะหันกลับมาแทงข้างหลังเราเสมอ หลังจากนี้คงไว้ใจใครลำบากละ✌️
แก้ไขข้อความเมื่อ
แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่