ผมเครียดมากครับพอขึ้นกลับมาที่ห้องตัวเอง นั่งลงกับพื้นแล้วก็ร้องไห้ออกมาเลยครับ เป็นการร้องไห้ที่ไม่รู้จะพูดอะไรออกมามีแค่เสียงสูดน้ำมูกกับน้ำตา แล้วพอผ่านไปสักพักกลับมีความคิดอย่างการฆตตครับ อย่างกินน้ำยาล้างห้องน้ำ เรียกgrabแล้วไปโดดสะพาน โดยวิธีหลังจะคิดเป็นขั้นเป็นตอนว่าเรียกแล้วไปส่งที่ไหนแล้วไปยังไง แต่พอหยุดร้องสักพักก็ไม่มีความคิดนั้นแล้วครับ อยากทราบว่ามันเป็นผลจากการร้องไห้เพราะความเคาียด หรือมันเป็นความคิดฟุ้งซ่านแปลกๆที่ผลุดขึ้นมาตามปกติเวลาใช้ชีวิตครับ