สวัสดีครับ ไอดีผู้ชายธรรมดาๆอีกคนนึง วันนี้ไม่ได้มีคำถามหรือประเด็นอะไรจริงจัง แค่อยากเล่าอะไรเรื่อยๆตามอารมณ์ ช่วงนี้ผมใช้ชีวิตค่อนข้างวนลูป ตื่น ทำงาน กลับห้อง อาบน้ำ เปิดไฟสีส้มดวงเดิม แล้วก็ทิ้งตัวลงบนเตียง เหมือนทุกอย่างมันเรียบจนแทบแยกไม่ออกว่าวันไหนเป็นวันไหน
ในห้องมีแค่เสียงแอร์กับเสียงแจ้งเตือนมือถือเป็นระยะๆ บางทีก็นั่งมองกำแพงเฉยๆ คิดถึงเรื่องเก่าๆบ้าง เรื่องที่เคยพลาด เรื่องที่เคยภูมิใจ หรือบางทีก็คิดไปไกลถึงอนาคตที่ยังไม่รู้จะเป็นยังไง ผมเริ่มสังเกตว่าตัวเองอยู่กับความเงียบได้นานขึ้น จากเมื่อก่อนต้องเปิดทีวีทิ้งไว้ตลอด เดี๋ยวนี้แค่เปิดหน้าต่างให้ลมพัดเข้ามาก็พอ
เสื้อผ้าที่พับไว้เรียบร้อย กองหนังสือที่ตั้งมาแต่ยังอ่านไม่จบ แก้วกาแฟที่วางอยู่มุมโต๊ะ ทุกอย่างมันดูธรรมดา แต่พอมองนานๆมันเหมือนเป็นหลักฐานเล็กๆของการพยายามใช้ชีวิตให้ดีในแบบของตัวเอง ผมไม่ได้รู้สึกเหงาเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่ากำลังเรียนรู้จะอยู่กับตัวเองให้มากขึ้น
บางคืนก็มีความคิดฟุ้งๆเข้ามา แต่พอปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ ไม่ต้องรีบหาคำตอบ มันก็เบาลงเอง ชีวิตผู้ชายคนนึงอาจไม่ได้หวือหวา ไม่ได้มีเรื่องเล่าใหญ่โตอะไร แต่อยู่ๆก็รู้สึกว่าความนิ่งพวกนี้มันกำลังค่อยๆสอนให้เราโตขึ้นแบบเงียบๆ เลยอยากเขียนเก็บไว้ในพื้นที่เล็กๆตรงนี้ครับ
ผู้ชายธรรมดาคนนึง กับห้องเงียบๆที่ค่อยๆสอนอะไรหลายอย่าง
ในห้องมีแค่เสียงแอร์กับเสียงแจ้งเตือนมือถือเป็นระยะๆ บางทีก็นั่งมองกำแพงเฉยๆ คิดถึงเรื่องเก่าๆบ้าง เรื่องที่เคยพลาด เรื่องที่เคยภูมิใจ หรือบางทีก็คิดไปไกลถึงอนาคตที่ยังไม่รู้จะเป็นยังไง ผมเริ่มสังเกตว่าตัวเองอยู่กับความเงียบได้นานขึ้น จากเมื่อก่อนต้องเปิดทีวีทิ้งไว้ตลอด เดี๋ยวนี้แค่เปิดหน้าต่างให้ลมพัดเข้ามาก็พอ
เสื้อผ้าที่พับไว้เรียบร้อย กองหนังสือที่ตั้งมาแต่ยังอ่านไม่จบ แก้วกาแฟที่วางอยู่มุมโต๊ะ ทุกอย่างมันดูธรรมดา แต่พอมองนานๆมันเหมือนเป็นหลักฐานเล็กๆของการพยายามใช้ชีวิตให้ดีในแบบของตัวเอง ผมไม่ได้รู้สึกเหงาเป็นพิเศษ แค่รู้สึกว่ากำลังเรียนรู้จะอยู่กับตัวเองให้มากขึ้น
บางคืนก็มีความคิดฟุ้งๆเข้ามา แต่พอปล่อยให้มันผ่านไปเฉยๆ ไม่ต้องรีบหาคำตอบ มันก็เบาลงเอง ชีวิตผู้ชายคนนึงอาจไม่ได้หวือหวา ไม่ได้มีเรื่องเล่าใหญ่โตอะไร แต่อยู่ๆก็รู้สึกว่าความนิ่งพวกนี้มันกำลังค่อยๆสอนให้เราโตขึ้นแบบเงียบๆ เลยอยากเขียนเก็บไว้ในพื้นที่เล็กๆตรงนี้ครับ