ว่าด้วยเรื่องยายอีกรอบวันนี้คือวันที่ฉันได้กลับบ้านในรอบหลายเดือน สิ่งแรกที่ยายจะได้ทำคือให้เก็บบ้าน งง เพิ่งกลัมมานี้ได้เก็บเลยจะบ้าฉันเลยบอกให้น้องที่อยู่ม.1ให้เก็บบ้านเดี๋ยวฉันจะกวาดบ้าน เเล้วยายเดินบ่นเสียงดังมาเลยเลยว่า
"มู้สูซิหนิ่งกันเฮ็ดหยัง"ก็จะเอาไม้กวาดมาตีฉันแล้วก็บ่นอะไรของแกไปจนรำคาญมันบ่นนานมากแต่ละคำก็วนซ้ำแต่ความเดิมๆ มีทั้งคำลดทอนคุณค่าความเป็นมนุษย์"หมายังทำซะอาดกว่า"แล้วก็บอกว่าเสื้อตัวนี้จะกองไว้ทำไมจริงๆมันคือเสื้อที่ฉันเพิ่งเอากลับมาฉันจะเตรียมไว้นอนแค่ 2 คือแล้วก็ไปกวาดทิ้งลงดิน แล้วเลยถามว่า"จะเอาอะไรใส่"แล้วยายก็บอกว่าให้ไปใส่เสื้อน้องอันนี้ขึ้นงงจริงคือความคิดปกติคิดได้แค่นี้หรอนึกว่ามันยังไงชี้แจงว่า น้องฉันสูงเพียง 145 ฉันสูง189 แล้วมันจะใส่ชุดของน้องได้ยังไงแล้วยายก็บอกว่าอีกนิดเดียวน้องจะสูงกว่าแล้ว
ตัดไปช่วงเย็นเวลากินข้าวก็คือปกติน้องล้างฉันเลยบอกว่าเดี๋ยวพี่เก็บเองไปล้างเลยแล้วยายก็พูดแทรกมาเลยว่า"มู้สูซิหนิ่งกันเฮ็ดหยังมันสิบ่ได่กิน" คือทนไม่ไหวแล้วเพราะว่าในรอบหลายเดือนที่ได้กลับบ้านแต่มาเจอความลำเอียงการไม่ฟังอีโก้ก็สูงคืออยากจะกลับไปที่อื่นให้เร็วที่สุดอยู่วันวันเดียวก็เหนื่อยเเล้ว
ทำไงดีกับคนแก่อีโก้สูง
"มู้สูซิหนิ่งกันเฮ็ดหยัง"ก็จะเอาไม้กวาดมาตีฉันแล้วก็บ่นอะไรของแกไปจนรำคาญมันบ่นนานมากแต่ละคำก็วนซ้ำแต่ความเดิมๆ มีทั้งคำลดทอนคุณค่าความเป็นมนุษย์"หมายังทำซะอาดกว่า"แล้วก็บอกว่าเสื้อตัวนี้จะกองไว้ทำไมจริงๆมันคือเสื้อที่ฉันเพิ่งเอากลับมาฉันจะเตรียมไว้นอนแค่ 2 คือแล้วก็ไปกวาดทิ้งลงดิน แล้วเลยถามว่า"จะเอาอะไรใส่"แล้วยายก็บอกว่าให้ไปใส่เสื้อน้องอันนี้ขึ้นงงจริงคือความคิดปกติคิดได้แค่นี้หรอนึกว่ามันยังไงชี้แจงว่า น้องฉันสูงเพียง 145 ฉันสูง189 แล้วมันจะใส่ชุดของน้องได้ยังไงแล้วยายก็บอกว่าอีกนิดเดียวน้องจะสูงกว่าแล้ว
ตัดไปช่วงเย็นเวลากินข้าวก็คือปกติน้องล้างฉันเลยบอกว่าเดี๋ยวพี่เก็บเองไปล้างเลยแล้วยายก็พูดแทรกมาเลยว่า"มู้สูซิหนิ่งกันเฮ็ดหยังมันสิบ่ได่กิน" คือทนไม่ไหวแล้วเพราะว่าในรอบหลายเดือนที่ได้กลับบ้านแต่มาเจอความลำเอียงการไม่ฟังอีโก้ก็สูงคืออยากจะกลับไปที่อื่นให้เร็วที่สุดอยู่วันวันเดียวก็เหนื่อยเเล้ว