ตอนนี้เวลานั่งสมาธิ ช่วงนาทีแรก ๆ ก็ตามลมตามจับอาการทางกายไป พอสักพัก มันจะมีตัวเศร้า ตัวเสียใจ ตัวทุกข์ ผุดขึ้นมาแถวลิ้นปี่ บางทีมันก็กระจายไปที่ท้องบ้างแล้วกลับมาที่ลิ้นปี่อีกที (คิดว่าไอ้ความรู้สึกนี้น่าจะมาจากเรื่องที่กังวลใจและยังสลัดไม่ออกตั้งแต่เริ่มนั่งสมาธิมา แต่ช่วง3-4เดือนที่ทำมา ก็ไม่เคยมีความรู้สึกที่อัดอั้นผุดมาให้ทรมานใจ)
คือติดตรงนี้ค่ะ ให้ดูไอ้ความรู้สึกไปจนกว่าจะหายเหรอคะ หรือต้องพิจารณาะไรไหม ติดตรงนี้มาก ๆ เลยค่ะ นั่งดูความรู้สึกไปแล้วทรมานใจมาก มากจนทนไม่ไหว มากจนมันอยากร้องไห้ปลดปล่อยออกมา แต่พอปล่อยออกมาแล้ว บางทีการหายใจบางครั้งเหมือนมีแผ่นไม้มาเสียบลงตรงท้อง มันแข็งไปเลย เหมือนหายใจใส่กำแพงสักพักลมค่อยเข้าปรกติ
ปล (ช่วงนี้เริ่มหัดเดินจงกรมด้วยค่ะ เดินไปสักพักไอ้อาการเศร้าทุกข์ใจมันก็ลอยเด่นเกาะที่ท้องที่ลิ้นปี่อีกค่ะ ทำเอาเดินต่อไม่ได้เลย)
คือต้องจับความรู้สึกทุกข์ ที่มันเด่นขึ้นมาเรื่อยๆจนหายไปเหรอคะ?
มันทรมานกว่าสมัยที่เคยปวดขาปวดหลังอีกค่ะ เพราะระหว่างวันค.รู้สึกมันอยากจะเกิดก็เกิด ปวดขาปวดหลังยังเกิดเฉพาะตอนนั่ง ส่วนนี้เกือบทั้งวันเลยค่ะ
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
สอบถามอากาจากการทำกรรมฐานอีกรอบค่ะ
คือติดตรงนี้ค่ะ ให้ดูไอ้ความรู้สึกไปจนกว่าจะหายเหรอคะ หรือต้องพิจารณาะไรไหม ติดตรงนี้มาก ๆ เลยค่ะ นั่งดูความรู้สึกไปแล้วทรมานใจมาก มากจนทนไม่ไหว มากจนมันอยากร้องไห้ปลดปล่อยออกมา แต่พอปล่อยออกมาแล้ว บางทีการหายใจบางครั้งเหมือนมีแผ่นไม้มาเสียบลงตรงท้อง มันแข็งไปเลย เหมือนหายใจใส่กำแพงสักพักลมค่อยเข้าปรกติ
ปล (ช่วงนี้เริ่มหัดเดินจงกรมด้วยค่ะ เดินไปสักพักไอ้อาการเศร้าทุกข์ใจมันก็ลอยเด่นเกาะที่ท้องที่ลิ้นปี่อีกค่ะ ทำเอาเดินต่อไม่ได้เลย)
คือต้องจับความรู้สึกทุกข์ ที่มันเด่นขึ้นมาเรื่อยๆจนหายไปเหรอคะ?
มันทรมานกว่าสมัยที่เคยปวดขาปวดหลังอีกค่ะ เพราะระหว่างวันค.รู้สึกมันอยากจะเกิดก็เกิด ปวดขาปวดหลังยังเกิดเฉพาะตอนนั่ง ส่วนนี้เกือบทั้งวันเลยค่ะ
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ