เราไม่ค่อยสนิทกับพ่อค่ะ เพราะไม่ได้อยู่กับพ่อแม่ตั้งแต่เด็ก ซึ่งพ่อก็เคยติดคุก ตอนนั้นพ่อมีเราคนเดียวเป็นญาติ เราเลยต้องส่งเงินให้เขาในนั้นบ่อย ๆ จนพอเขาออกมาบอกว่าจะหางานทำ จะตั้งใจส่งเงินให้เรา บอกอยากทำเพื่อลูกสาวบ้าง เราก็ไม่ได้เชื่อขนาดนั้นเพราะตั้งแต่เด็กจนโตเราไม่เคยได้อะไรจากเขาเลย เราไม่ใช่เด็กที่เอ่ยปากขอเงินคนอื่น โตมาแบบด้วยลำแข้งตัวเอง จนวันหนึ่งเขาก็โอนเงินมาให้เราบ่อย ๆ ถามว่าดีใจไหมตอนแรกก็ดีใจ แต่สุดท้ายก็ต้องรู้สึกไม่ดีเหมือนเดิม ทุกครั้งที่เขาให้เงินเรา ภายในเวลาไม่กี่วันต่อมาหรือผ่านมาแค่วันเดียว เขาจะขอยืมเงินคืนทันที แล้วก็จะขอยืมเรื่อย ๆ ภายในสัปดาห์นั้น เราก็ต้องคอยเตรียมตัวมีเงินให้เขาคืนตลอด มันรู้สึกเหมือนได้เงินนี้มาแบบไม่คู่ควรกับเราเลยค่ะในฐานะคนเป็นลูก เหมือนพ่อเอาเงินมาฝากเราชั่วคราวเฉย ๆ บางทีเราใช้เงินไปแล้วเหลือไม่พอให้เขายืมคืน เราก็รู้สึกผิดและหนักใจ ต้องไปเอาเงินจริง ๆ ของเราที่เก็บไว้มาให้เขาแทน ส่วนมากเขายืมก็ไม่ค่อยจ่ายคืนด้วย จนตอนนี้เราไม่อยากยุ่งกับเงินของพ่อแล้วค่ะ อยากกลับไปตอนที่ไม่ได้ยุ่งอะไรกับเขา พอได้เงินเขามามันก็วุ่นวายแต่เรื่องเงิน ๆๆๆ กับพ่อ