วัยที่เริ่มเข้าใจว่า เวลาไม่ได้เหลือมากอย่างที่คิด…

พออายุมากขึ้น…

เพื่อนที่เคยหัวเราะกันเสียงดัง
กลับมาเจอกันอีกที…
ในงานศพพ่อแม่ ของกันและกัน
(หรืองานขาวดำของเพื่อนฝูง)

ฟังดูเหมือนตลกนะครับ
แต่พอเจอกับตัวเองจริง ๆ
มันไม่ตลกเลย

เราทักกันว่า
“ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ”
แต่สถานที่ที่เจอ
คือหน้าโลงศพของคนที่เราเคารพรัก

ยืนคุยกันเบา ๆ
ถามสารทุกข์สุขดิบ
แต่ในใจลึก ๆ
มันมีคำถามเดียวกัน

เวลาของเรา… เหลืออีกเท่าไหร่ ?

พอถึงวัยหนึ่ง
เราเริ่มเข้าใจว่า
งานเลี้ยงมีวันเลิก
ตำแหน่งมีวันหมดวาระ
ชื่อเสียงมีวันเงียบลง

แต่ “ความดี” ที่เราทำไว้
มันไม่เคยเงียบ

กตัญญูวันนี้
ดีกว่ารอพรุ่งนี้
เพราะพรุ่งนี้อาจไม่มีโอกาส

หนี้เงิน รีบเคลียร์
หนี้ใจ รีบขอโทษ
คำว่ารัก รีบบอก

เราอาจดูจริงจังเกินไปในสายตาคนบางคน
แต่คนที่เคยยืนอยู่ในงานศพหลายครั้ง
จะรู้ว่า…

ชีวิตไม่ได้ยาวอย่างที่คิด

สุดท้าย
ไม่ใช่ว่าเราจะจากไปหรือไม่
แต่คือ “เมื่อไหร่”

ถ้าวันนี้ยังหายใจอยู่
ทำดีเถอะครับ
ทำกับพ่อแม่
ทำกับคนรอบตัว
ทำกับตัวเอง

เพราะวันหนึ่ง
คนอื่นอาจมายืนคุยถึงเรา
ในบรรยากาศแบบเดียวกัน

รีบเคลียร์
รีบปล่อยวาง
นะครับผม….