นักสังคมสงเคราะห์ไม่ได้ดีไปกว่าคุณ นักโทษประหารไม่ได้เลวไปกว่าคุณ พระเจ้าไม่ได้ดีไปกว่าซาตาน คุณไม่ได้เลวไปกว่าทุกคนที่เกลียดคุณ เพราะสถานะทุกคนนั้นเท่าเทียมกัน เกิดแล้วก็ตายเพียงเท่านี้อย่างง่ายดายไม่ซับซ้อน ความดีความเลวไม่มีอยู่จริงในเชิงรูปธรรม พวกเราต่างก็อุปโลกน์อย่างเพ้อเจ้อกันไปเอง ดังนั้นไม่มีใครดีหรือเลวไปกว่าใครทั้งนั้น จงไม่รู้จักคำว่าดี จงไม่รู้จักคำว่าเลว ตราบที่ไม่จำเป็นต้องใช้ในกรณีศึกษาที่ไม่รู้จะนิยามแบบอื่น อย่างเช่นการวิเคราะห์นักร้องเสียงดี หรือการวิจัยไขมันเลวแบบเนี้ยพอเข้าใจได้ และคุณก็รู้อยู่แล้วใช่ไหมว่าไม่มีนักร้องเสียงเลว 🤣
จริงๆผมไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงใครก็ได้ แต่ไหนๆก็แต่งนิยายแล้วก็อยากจะเตือนสักหน่อย เหตุผลเพราะอะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกันแหละนะ ผมอยากจะบอกว่าคุณ (รวมถึงตัวผมเอง) อย่าไปแหกกฎหมายด้วยความคึกคะนองชั่วคราว ตราบที่เราไม่ได้ฉลาดมากพอที่จะมีชั่วโมงบิน ชั่วโมงบินที่ว่าก็คือการเรียนรู้ในช่องโหว่ ผมยอมรับว่าผมไม่มีปัญญาที่จะทำความเข้าใจ แต่ถ้าคุณมั่นใจว่าคุณมีชั่วโมงบินกับมันได้ ก็จงยืนหยัดในเส้นทางคุณต่อไป แต่ต้องขอเตือนอีกว่าทุกการกระทำย่อมมีความเสี่ยง ถ้าคุณพลาดเมื่อไรย่อมไร้ประโยชน์ที่จะโอดครวญ เพราะสังคมนั้นรอกระหน่ำซ้ำเติมคุณอยู่ ถ้าคุณหน้าด้านที่จะเผชิญถือว่าได้เปรียบ และถ้าคุณยังกวนทีนพวกมันอย่างไร้สำนึก ผมยอมรับเลยว่าผมถูกใจในความเปรี้ยวของคุณ 👍😈 แต่ถ้าคุณละอายใจกับตัวเองแล้วยังอยากมีชีวิตอยู่ ผมแนะนำให้หลีกเลี่ยงในการเข้าสังคมให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะในอินเทอร์เน็ตคุณควรตัดขาดไปเลย แต่ถ้าเป็นกรณีโทษประหารอันนี้ผมช่วยไม่ได้นะครับท่านผู้ชม
โอเคครับท่านผู้ชม นี่ก็จะเป็นตอนสุดท้ายของนิยายโค้กศาสตร์ ผมได้ปลดปล่อยความเป็นสันดานดิบอย่างพึงพอใจแล้ว หลังจากนี้ผมก็จะแต่งนิยายแนวอื่นๆซึ่งผมยังนึกไม่ออก โดยที่ผมจะไม่เสพความเป็นสังคมอีกต่อไป เพราะยังไงผมมันก็แค่คนธรรมดาคนนึง คำพูดทั้งหมดของผมไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น แต่ผมก็ภูมิใจตัวเองมากที่ได้กล้าพูดในสิ่งที่ผมไม่เคยกล้ามาก่อน ผมจะไม่นำตัวเองไปเทียบกับพระพุทธเจ้า แต่ผมพูดได้อย่างเต็มปากว่าผมตรัสรู้แล้ว ไม่สำคัญว่าการตรัสรู้จะเหมือนกับพระพุทธเจ้าหรือเปล่า แต่ผมรู้ว่าผมไม่ได้ถูกล้างสมองอีกต่อไปแล้วครับ
และมันก็ถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องลดน้ำหนักอย่างจริงจัง ในทุกวันของเดือนกุมภาพันธ์นี้ ผมไม่สามารถยับยั้งควบคุมการกินของตัวเองได้เลย มันช่างเป็นอะไรที่น่าสมเพชอย่างน่าเจ็บใจมากๆ แต่มันจะไม่เป็นเช่นนี้อีกต่อไปแล้วครับ เพราะในวันที่ 1 มีนาคมนี้หลังจากที่ผมไปฉีดยาที่โรงพยาบาล ผมจะผลาญเงินในบัญชีหลักให้เกลี้ยงแน่นอน 100% ส่วนในบัญชีอื่นๆผมไม่สามารถเอาออกมาใช้ได้อยู่แล้ว เพราะต้องรอดอกเบี้ยหรืออะไรสักอย่างอีกหลายปี และไม่ต้องห่วงว่าผมจะอดตาย เพราะยังไงแม่ผมก็ต้องซื้อของกินให้ผมแน่นอน แต่ถ้าให้เฉลี่ยสารอาหารเป็นต่อวัน แน่นอนว่าเป็นค่าที่ต่ำมากๆแบบว่าต่ำกว่ายาจกอีก เพราะยังไงแม่ผมก็ไม่ได้ซื้อทุกวันอยู่แล้ว ถ้าผมไม่มีเงินเก็บแบบนี้ไปเรื่อยๆยังไงผมก็ต้องผอมแน่นอน 100% และผมก็ยืนยันแล้วว่าจะทำตัวเองไม่ให้เหลือเงินเก็บเลย… จนกว่าแม่ผมจะไม่ไหว หรือถ้าถึงตอนนั้นแล้วผมดันไม่ไหวซะก่อน ก็ให้ธรรมชาติมันคัดสรรไปเสีย ความตายแบบนี้ผมยินดีอย่างภาคภูมิใจ ซึ่งผมไม่ได้มีเป้าหมายอื่นใดอีกต่อไปแล้ว ขอเพียงแค่ผมได้เสียสละตัวเองอย่างยิ่งใหญ่ก็พอ
ปล. ผมซื้อของใช้อำนวยความสะดวกเตรียมพร้อมไว้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะไม่เหลือเงินเก็บผมกลัวว่าจะเบื่อหน่าย ผมก็เลยซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ไฉไลกว่าเดิม ส่วนน้ำเปล่าผมตุนไว้เรียบร้อยแล้ว และสุดท้ายผมก็ได้บริจาคเงินที่เหลือจนเกลี้ยงสมบูรณ์
แต่งนิยายโค้กศาสตร์ตอนที่ 20 ความดีความเลว… เป็นเพียงแค่ความพึงพอใจ… ที่มนุษย์ตัดสินกันเอง
จริงๆผมไม่จำเป็นต้องเป็นห่วงใครก็ได้ แต่ไหนๆก็แต่งนิยายแล้วก็อยากจะเตือนสักหน่อย เหตุผลเพราะอะไรผมก็ไม่รู้เหมือนกันแหละนะ ผมอยากจะบอกว่าคุณ (รวมถึงตัวผมเอง) อย่าไปแหกกฎหมายด้วยความคึกคะนองชั่วคราว ตราบที่เราไม่ได้ฉลาดมากพอที่จะมีชั่วโมงบิน ชั่วโมงบินที่ว่าก็คือการเรียนรู้ในช่องโหว่ ผมยอมรับว่าผมไม่มีปัญญาที่จะทำความเข้าใจ แต่ถ้าคุณมั่นใจว่าคุณมีชั่วโมงบินกับมันได้ ก็จงยืนหยัดในเส้นทางคุณต่อไป แต่ต้องขอเตือนอีกว่าทุกการกระทำย่อมมีความเสี่ยง ถ้าคุณพลาดเมื่อไรย่อมไร้ประโยชน์ที่จะโอดครวญ เพราะสังคมนั้นรอกระหน่ำซ้ำเติมคุณอยู่ ถ้าคุณหน้าด้านที่จะเผชิญถือว่าได้เปรียบ และถ้าคุณยังกวนทีนพวกมันอย่างไร้สำนึก ผมยอมรับเลยว่าผมถูกใจในความเปรี้ยวของคุณ 👍😈 แต่ถ้าคุณละอายใจกับตัวเองแล้วยังอยากมีชีวิตอยู่ ผมแนะนำให้หลีกเลี่ยงในการเข้าสังคมให้ได้มากที่สุด โดยเฉพาะในอินเทอร์เน็ตคุณควรตัดขาดไปเลย แต่ถ้าเป็นกรณีโทษประหารอันนี้ผมช่วยไม่ได้นะครับท่านผู้ชม
โอเคครับท่านผู้ชม นี่ก็จะเป็นตอนสุดท้ายของนิยายโค้กศาสตร์ ผมได้ปลดปล่อยความเป็นสันดานดิบอย่างพึงพอใจแล้ว หลังจากนี้ผมก็จะแต่งนิยายแนวอื่นๆซึ่งผมยังนึกไม่ออก โดยที่ผมจะไม่เสพความเป็นสังคมอีกต่อไป เพราะยังไงผมมันก็แค่คนธรรมดาคนนึง คำพูดทั้งหมดของผมไม่ได้สำคัญอะไรขนาดนั้น แต่ผมก็ภูมิใจตัวเองมากที่ได้กล้าพูดในสิ่งที่ผมไม่เคยกล้ามาก่อน ผมจะไม่นำตัวเองไปเทียบกับพระพุทธเจ้า แต่ผมพูดได้อย่างเต็มปากว่าผมตรัสรู้แล้ว ไม่สำคัญว่าการตรัสรู้จะเหมือนกับพระพุทธเจ้าหรือเปล่า แต่ผมรู้ว่าผมไม่ได้ถูกล้างสมองอีกต่อไปแล้วครับ
และมันก็ถึงเวลาแล้วที่ผมจะต้องลดน้ำหนักอย่างจริงจัง ในทุกวันของเดือนกุมภาพันธ์นี้ ผมไม่สามารถยับยั้งควบคุมการกินของตัวเองได้เลย มันช่างเป็นอะไรที่น่าสมเพชอย่างน่าเจ็บใจมากๆ แต่มันจะไม่เป็นเช่นนี้อีกต่อไปแล้วครับ เพราะในวันที่ 1 มีนาคมนี้หลังจากที่ผมไปฉีดยาที่โรงพยาบาล ผมจะผลาญเงินในบัญชีหลักให้เกลี้ยงแน่นอน 100% ส่วนในบัญชีอื่นๆผมไม่สามารถเอาออกมาใช้ได้อยู่แล้ว เพราะต้องรอดอกเบี้ยหรืออะไรสักอย่างอีกหลายปี และไม่ต้องห่วงว่าผมจะอดตาย เพราะยังไงแม่ผมก็ต้องซื้อของกินให้ผมแน่นอน แต่ถ้าให้เฉลี่ยสารอาหารเป็นต่อวัน แน่นอนว่าเป็นค่าที่ต่ำมากๆแบบว่าต่ำกว่ายาจกอีก เพราะยังไงแม่ผมก็ไม่ได้ซื้อทุกวันอยู่แล้ว ถ้าผมไม่มีเงินเก็บแบบนี้ไปเรื่อยๆยังไงผมก็ต้องผอมแน่นอน 100% และผมก็ยืนยันแล้วว่าจะทำตัวเองไม่ให้เหลือเงินเก็บเลย… จนกว่าแม่ผมจะไม่ไหว หรือถ้าถึงตอนนั้นแล้วผมดันไม่ไหวซะก่อน ก็ให้ธรรมชาติมันคัดสรรไปเสีย ความตายแบบนี้ผมยินดีอย่างภาคภูมิใจ ซึ่งผมไม่ได้มีเป้าหมายอื่นใดอีกต่อไปแล้ว ขอเพียงแค่ผมได้เสียสละตัวเองอย่างยิ่งใหญ่ก็พอ
ปล. ผมซื้อของใช้อำนวยความสะดวกเตรียมพร้อมไว้แล้วครับ ก่อนที่ผมจะไม่เหลือเงินเก็บผมกลัวว่าจะเบื่อหน่าย ผมก็เลยซื้อโทรศัพท์เครื่องใหม่ไฉไลกว่าเดิม ส่วนน้ำเปล่าผมตุนไว้เรียบร้อยแล้ว และสุดท้ายผมก็ได้บริจาคเงินที่เหลือจนเกลี้ยงสมบูรณ์