เรื่องเกี่ยวกับแม่

สวัสดีค่ะทุกคน คือตอนนี้เราอายุ18ปีแล้ว เราเริ่มทนไม่ไหวแล้วค่ะ เริ่มมาตั้งแต่เราจำความได้ แม่คือคนที่เอาทุกอย่างมาลงที่เราทุกอย่าง ไม่ว่าจะเป็นทะเลาะกับพ่อ รึไปโมโหสิ่งอื่นมาแม่ก้จะมาลงกับเราชอบตีชอบด่าเราจนเราถึงช่วงวัยรุ่นจำเป็นที่ต้องใช้ของเครื่องใช้ต่างๆแม่ก็ไม่เคยพาเราไปซื้อเขาบอกไร้สาระ แต่ ชุดชั้นในเขาก้ไม่เคยถามว่าเราต้องการมั้ยหรืออะไร แต่แม่ซื่อของตัวเองตลอดพอเราขอเงินซื่อของใช้ส่วนตัว เช่นโคโรน ครีม ยาลดสิว ยาแก้ผมร่วงเพราะเราเข้าม.1 อยู่ๆผมเราก้ร่วงหนักมากจนเเหว่งแม่ก็ด่าเราว่าไร้สาระ เขาไม่เคยสนับสนุนเราเรื่องนี้เลย และอีกอย่างนิสัยแม่คือชอบเมินใส่เราแต่คุยกับทุกคนเราไม่รู้เป็นเพราะอะไรตั้งแต่เราจำความได้ก็เป็นแบบเสมอ แม่จะฟังทุกคนยกเว้นเรา แค่เงินไปโรงเรียนทุกวันเขาก้ยังด่าเรา เราต้องขับไปกลับโรงเรียนวันละ70โล เราได้ไปวันละ100บาทถ้าวันไหนขอเงินเพิ่มเราก้จะโดนด่าว่าใช้เงินเปลือง พอเราขึ้นม.ปลายแม่ก็ยิ่งหนักขึ้น เราเป็นไมเกรนเพราะความเครียดสะสมแม่ด่าว่าเราสำออยไร้สาระแต่ตัวเเม่เองซื่อยาบำรุงมาบำรึงตัวเองเสมอ เราขอเงินซื้อหนักสือกลับโดนด่า น้องขอเงินไปซื้อของแต่รถ รองเท้าเตะบอลกลับไม่โดนอะไร ตั้งแต่ม.4-6เราแทบไม่ขอเงินค่าทำรายงานจากแม่ แต่ก็โดนด่าว่าใช้เงินเปลือง แล้วเราเริ่มทนไม่ไหว เริ่มโต้ตอบกลับ เรากลับได้คำพูดว่า กูเลี้ยงมาอย่างสุขสบาย อีเห*◌ียย ยังมาถึงกู คนแบบไม่น่าเกิดมา มันเป็นแบบนี้ตลอด แต่แม่เอาใจทุกคน เราควรทำไงดี เราเริ่มไม่ไหวกับพฤติกรรมแม่แล้วเคยเปิดใจลองคุยแม่ก็ไม่ฟังเรา เราจะเรียนมหาวิทยาลัยแม่ก็บังคับให้เราไม่เรียนอย่างเดียว เหตุผลแม่คือจะเอาเงินไปทำศัลยกรรมและหนีไปจากพ่อ แม่ตัดมาว่า ต่อไปนี้ต่างคนต่างอยู่อย่ามาใช้ชีวิตร่วมกันอีก เราอยากคุยกับแม่แบบดีๆ เราเริ่มเหนื่อยมากแล้ว เราอยู่ช่วงวัยรุ่นของใช้อะไรไม่เคยได้เหมือนคนอื่น เราไม่เคยได้อะไรจากคนเป็นแม่เลย เริ่มเหนื่อยแล้วควรทำอย่างไร