ต่อจากบทความที่แล้ว

เฮ้ยกูได้ยินเสียงไม่ได้ยินจริงๆดิ. . ผมเถียงกับเพื่อนผม.....แต่ผมก็ได้ยินเสียงของอีกฝ่ายที่มันคุยกันเหมือนพวกผมเป็นตัวตลกมันคุยเปรียบเสมือนมันมีตัวตนอยู่ด้วย...ตลกสิ้นดีทั้งๆที่มันมีแค่ผมกับเพื่อนผมสองคน.....แต่ที่แปลกผมได้ยินคนเดียวผมขอเรียกพวกมันว่าห*สัตว์นรกเพราะมันจริงๆมันปั่นหัวผมมันทำให้ผมเป็นตัวตลกเสียงเห*้ยพวกนี้มันไม่ได้นำพาความดีความอะไรความชื่นมื่นมันพาแต่ความมันไม่มีตัวตนมันพาแต่ความมาให้ผมมันสนุกมันหัวเราะมันแสดงละครเหมือนว่ามันมีตัวตนแต่มันไม่มี(ขอระบายหน่อย)เข้าเรื่องดีกว่าวันนั้นผมอยู่กับเพื่อนอยู่พักใหญ่แล้วก็นั่งเถียงกันเกือบจะทะเลาะกันสุดท้ายผมก็ต้องยอมเพราะหนักกว่านี้ผมคงจะเป็นเหมือนคนบ้าหลังจากวันนั้นผมก็กลับบ้านตอนแรกผมไม่เชื่อหรอกว่าเป็นเรื่องผีผมถือว่าเป็นเรื่องวิทยาศาสตร์มากกว่าคิดว่าใครเอาไมโครชิฟเล็กๆมาฝังไว้ที่หัวผมผมคิดแบบจริงจังมากผมไม่เชื่อหรอกว่าจะมีเสียงคนคุยตลอดดวลาเพราะแบบนี้แหละมั้งมันเลยเล่นงานผมใหญ่เลยความคิดส่วนตัวผมนะมีอยู่ครั้งหนึ่งผมป่วยหนักผมได้โอกาสไปหาหมอผมประสาทแดกถึงขั้นจะให้หมอผ่าสมองผมอ่ะผมคิดว่ามันต้องมีไมโครชิพอะไรสักอย่างอยู่ในหัวผมตอนนั้นผมคิดอย่างนั้นจริงๆผมบวชก็สึกมาแล้วสิ่งที่พระพุทธเจ้าและศาสนาสอนมันไม่ใช่แบบนี้ตอนนั้นผมคิดอย่างนี้จริงๆมันต้องมีไมโครชิพฝังอยู่ที่หัวของผมสรุปผมบ้าคนบ้าอะไรจดจำทุกอย่างได้เอามาเล่าให้คุณฟังได้มันมีเรื่องอีกมากมายที่ผมจะอยากระบายตอนนี้ผมก็ใช้ชีวิตในสังคมอยู่ผมไม่ได้เป็นภาระใครผมไม่ได้ทำความเดือดร้อนให้ใครแต่ผมก็ยังเจอเรื่องโง่ๆคุณเชื่อไหมผมต้องแยกแยะอย่างที่ผมเจอกับสิ่งที่ผมต้องใช้ชีวิตประจำวันเป็นคุณคุณจะทำได้ไหมผมมีเรื่องเล่าอีกมากโขผมนายบุญชนะถ้าว่างผมจะไปเขียนต่อขอบคุณที่อ่านขอบคุณครับ