สวัสดีค่ะ เราเรียนโรงแรมมาจบมา 1 ปี หางานตรงสายไม่ได้เร่ร่อนหางาน ต้องเล่าก่อนว่าเราฝึกงานครัวโรงแรมสามเดือนที่ภูเก็ต ชอบงานที่ทำไม่น่าเบื่อ ชอบชีวิตที่ภูเก็ต (เราเป็นคนอีสาน) พอจบฝึกงานก็หางานตามเว็บไซต์หางาน ส่งอีเมลสมัครแถวกรุงเทพอยู่ครึ่งปี ไม่มีการตอบกลับ อาจจะเป็นเพราะว่าเราไม่มีประสบการณ์ มีแค่ประสบการณ์ฝึกงานและพาร์ตไทม ก็เลยต้องย้ายจังหวัดไปหาทำงานทำเซเว่น ทำโรงงาน ซึ่งได้ความช่วยเหลือจากญาติ ที่คอยรับส่งต่างจังหวัด หางานให้ พอทำใกล้ได้รับการประเมินบรรจุเป็นพนักงานประจำ แมีต่เพื่อนคนนึงที่เคยเรียนด้วยกัน ฝึกงานด้วยกันชวนกลับมาที่ภูเก็ต ด้วยความที่เราอยากทำงานโรงเเรม ก็เลยตัดสินใจกลับมา ครอบครัวบอกแล้ววว่าไม่อยากให้มา เพราะกลัวไม่ได้งาน เรากลับมาภูเก็ต วันที่ 11 กุมภา ตอนนี้ยังไม่ได้งาน ค่าห้อง 6000 ค่าประกันห้อง 6000

เราอยู่กับเพื่อนสองคน ตอนนี้มีปัญหาคือ เรายังไม่ได้งา ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง เพื่อนก็ชอบรบกวนเรา เช่น ยืมเงิน ยืมของใช้ แชมพู หวี จานชาม ไม้แขวนเสื้อ กินน้ำเปล่าเรา ยืมสายชาจเรา เน็ตไม่เติมเวลาออกไปข้างนอกเราต้องแชร์ให้บอกไม่มีตังจ่าย ของเข้าหอไม่ซื้อ คือเขาไม่ได้เอาของที่จำเป็นมาเลย มีแค่เสื้อผ้า เครื่องสำอาง เขาเที่ยวเขากินข้าววันละหลายบาท แต่ไม่ซื้อของใช้จะ 20 วันแล้ววเขาก็ยังไม่ซื้อของใช้ ทั้งๆที่เราเตรียมพร้อมมาทุกอย่าง เรามีพัดลม หม้อ จานชาม ปลั๊กไฟ ไม้แขวน ของใช้ส่วนตัว  เขาอยู่ห้องเปิดแอร์ตลอด ไม่มีงานแต่ใช้เงินจนหมดมายืมเราต่อ ล่าสุดบอกว่าเขาอาจจะจ่ายได้แค่ค่าห้องนะ 3000 ให้เราจ่ายค่าห้องส่วนของเรา+น้ำไฟ 1000+ (คนละ3000/เดือน) เวลาเราจะไปไหนเช่ารถกันวันละ 300 ค่าประกันรถ 1500  2000 เราเป็นคนออกมากกว่า เขาจ่ายแค่ค่ารถ 150 ไปก็ไปที่ที่เขาอยากไป เราขับด้วยไม่ยอมเปลี่ยนขับ เวลาไปส่งรถกลับร้าน เราไปเองคนเดียว เดินกลับเนื่องจากประหยัด กินข้าวเรายอมเดินไปซื้อไม่สั่งจากเเกร๊ปเพื่อประหยัด ไปคนเดียวก็ไป ทุกครั้งชวนเราไปเที่ยว เราเป็นคนจ่าย พอเราบอกเราขอตังบอกไม่มี รอเเม่ให้ก่อน ไม่มีตังกินข้าวแต่ก่อนนหน้านี้ไปเที่ยวกลางคืน 3วันติด ยืมเราอีกไม่เหลือเงินแล้ว เราเดินไปซื้อน้ำเเพ็คเพื่อได้ราคาถูกเดินไปแบกกลับ เรายังมีน้ำใจซื้อข้าวมาให้เขาทั้งน้ำเเพ็คอีก (ไม่อยากเดินจะให้สั่งเซเว่น เซเว่น100ขึ้นไปถึงส่งข้าวเขา40) วันต่อมาขอน้ำเรา ไม่ยอมซื้ออะไรเลยตอนนี้ ของเข้าหอเราก็ซื้อ ห้องน้ำเราก็ล้างก็เก็บ ห้องด้วย เขาไม่ค่อยอาบน้ำ มา20 วันยังไม่ซักผ้าซักตัวไม่รู้เขาอยู่ยังไง เขาเบียดเบียนเราทุกอย่าง แชมพู 60 ไม่ยอมซื้อ คุยโทรศัพท์เสียงดัง ปิดประตูเสียงดัง ของใช้ไม่ซื้อแล้วยืมตังเราอีก เราว่ามันเกินไปเราก็ซื้อใช้ของเรา แล้วยังต้องให้เขายืมเงินอีก เขาเคยมาอยู่ก่อนหลายเดือนทำไมเขาไม่พร้อมไม่เตรียมตัวเลย เรารู้สึกเหมือนมาเพื่อช่วยเหลือเขา เขาได้งานเขาไม่ฝากให้เรา แถมันเอาเราไปหารค่ารถทั้งๆที่ตัวเองไปสัมภาษณ์คนเดียว
แบบนี้เราว่าเขาเห็นแก่ตัวเกินไปเบียดเบียนเรา เขากินข้าววันละหลายร้อย อาจจะพูดไม่หมดมันเยอะจริงๆ เหมือนเขาไม่เคยอยู่ร่วมกับคนอื่นในสังคม เราควรทำอย่างไง กลับบ้านดีมั้ย ไปทำงานอื่น เราเสียเงินไปเยอะกับการมาที่นี่ แต่มาเจองี้ไม่อยากสู้ เป็นทุกคนจะทำยังไงคะ ท้อจริงๆ