คนที่ชอบคอมเม้นทำร้ายจิตใจคนอื่นในโลกโซเชียล เขามีปมอะไรเหรอคะ

สำหรับผมนะขึ้นอยู่กับว่าคนตั้งกระทู้นั้น เขาตั้งยังไง แบบไหน แต่คอมเมนต์ผมคือตักเตือน ด้วยคำพูดดีๆในกฎระเบียบของ พันทิป วางไว้ ครับ บางคน วัยกระเตาะยังเรียนอยู่แท้ๆ มาตั้งกระทู้รำพึงรำพัน ถึงเพื่อนเรียนชั้นเดียวไปเหล่ เพื่อนอีกคน มันไม่ใช่ครับ วัยยังเป็นเด็กหญิงอยู่เลย พ่อแม่ส่งเสียให้มาเรียนครับไม่ได้ส่งมาหาแฟนในวัยเรียน ผมคงไม่ชื่นชมนะ

       บางคน มาตั้งกระทู้ด่าพ่อแม่ หาพวกพ้องว่าพ่อแม่เข้มงวด พ่อแม่ทำไมไม่ปล่อยให้ไปเที่ยวกับเพื่อน พ่อแม่เพื่อน ทำไมไม่ห้าม ทั้งที่คนถามเป็นหญิงวัยเด็กๆ พอเราแนะดี กลับหาว่าทำร้ายจิตใจ คนผ่านชีวิตมาเขาก็แนะดี ผมไม่เคยสนับสนุนพวกทำตัวน่าเบื่อหน่าย ประเภท ยังเรียนหนังสือมา พล่ามถึงเพื่อนร่วมรร.ไปคบคนนั้นคนนี้ มีบางคน ในนี้แหละตั้งกระทู้ว่าผมชอบทำร้ายจิตใจเด็ก ผมนิ่งครับไม่ชวนทะเลาะในกระทู้นั้นเพราะ จขกท.รู้จักดีในชีวิตจริง ผมบอกตั้งกระทู้เฉพาะกิจไปเลยครับ จะได้มีพวกด่าช่วย ผมไม่โกรธครับ

       กรณีจขกท.นี้ ต้องตรอง ต้องคิดก่อน ว่าการตั้งกระทู้มีคนอ่านผ่านสายตาเป็นแสนๆจะต้องมีคนเห็นต่าง แต่ละคนเขาจะแนะ ทั้งนี้แหละทั้งนั้น มีหลากหลายความคิดควรเอามาคิดตรอง จะมีคนเห็นด้วยไม่เห็นด้วย ถ้าจิตใจอ่อนไหว รับคำแนะนำไม่ได้ แนะนำจดลงบนไดอารี่ หรือหมายเหตุ หัวกระทู้ ต้องการคำแนะนำ ดีๆยกยอเท่านั้นนะคะ อย่าแย้ง ควรชื่นชมเท่านั้น คงจะดีครับ นะ



   อ่านกระทู้นี้ แล้วต้องไปหาดูกระทู้เดิม ที่คุณตั้ง ไม่แปลกใจ ที่คุณจะมาตั้งกระทู้แบบนี้ขึ้นมาอีก คุณยังไม่แกร่งหรือ อ่อนไหวมากๆอะไรนิดอะไรหน่อย ถึงกับจะฟ้อง มันยังไม่มีเหตุผลพอจะฟ้องครับ

ถ้าอยากตั้งกระทู้แล้วมีแต่คนชมคนอวยคนเห็นด้วยอย่างเดียว ควรไปตั้งในที่ส่วนตัว
มาตั้งในที่สาธารณะ คอมเม้นต์ก็หลากหลาย บางคนเม้นตามความจริง แต่จขกท.ดัน
รับไม่ได้ จะเอาแต่คนเห็นด้วยนี่ก็แปลกและโรคจิตเกินไป

ส่วนตัวคิดว่าก็มีหลายเคสนะ บางทีก็อาจจะเป็นการเตือนสติที่ตรงและแรง ไม่มานั่งอ้อมค้อม แต่ไม่ถูกใจคนฟัง ไม่ใช่สิ่งที่คนฟังอยากได้ยิน ก็เลยตีความว่าเป็นการพูดจาทำร้ายจิตใจ

ความเห็นที่เตือนสติแบบตรงและแรงนั้นมีประโยชน์ (ตราบใดที่ยังอยู่ในขอบเขตสุภาพ ไม่หยาบคาย) เพราะบางทีมันคือการแก้ปัญหาแบบตรงจุดที่คนรอบข้างในชีวิตเราจะไม่กล้าพูด เพราะต้องถนอมน้ำใจเรา กลัวเราเกลียด กลัวเราไม่พอใจ แต่คนในเน็ตไม่รู้จักกัน เขาจึงกล้าพูดตรงเพราะไม่ต้องมานั่งกลัวเรา(ซึ่งเป็นใครก็ไม่รู้)จะมาไม่พอใจ

บางทีถ้ามัวแต่เลือกฟังแต่คำที่ไพเราะถูกใจ ปัญหาก็ไม่ถูกแก้ตรงจุด แล้วชีวิตก็วนเวียนอยู่แต่กับปัญหาเดิม ๆ แล้วก็ไม่เข้าใจว่าทำไมชีวิตตัวเองเจอแต่ปัญหาเดิมซ้ำซาก โทษเวรโทษกรรมไป สุดท้ายปัญหาก็ไม่เคยได้รับการแก้ไขอย่างถูกต้อง ชีวิตก็จมอยู่กับอะไรแบบเดิมต่อไปทั้งชีวิต